การพูดว่าอย่า...กับการรับรู้ว่าไม่ควร...มันต่างกัน...
เพิ่งกลับมาจากค่าย...ติวจินตคณิต...คณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ
เป็นโครงการศึกษาและพัฒนาชุมชนประมงต้นแบบนำร่อง
คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
วิทยาเขต ปัตตานี
ซึ่งค่ายนี้...รุ่นพี่ชวนไปดูภาพรวมของกิจกรรม...และให้ช่วยเติมเต็มในส่วนที่บกพร่อง...
เจตนา...ที่รุ่นพี่ชวนมัยซารอฮฺไป...ก็เพื่อที่จะให้ไปสอน...ไปแนะนำคนอื่น...ซึ่งก็คือน้องปีสองที่เป็นพี่เลี้ยงในค่าย
แต่เราก็กลับได้คำแนะนำมาเหมือนกัน..
พี่ที่ชวนไป...เป็นคนที่ใจเย็นมาก
ตอนเป็นนักศึกษา...บ่อยครั้งที่เราสองคนทะเลาะกัน...เอ๋...ไม่ใช่ซี...
มัยซารอฮฺชวนเขาทะเลาะ...เพราะเรารู้สึกว่า...เขาปล่อยบางอย่างให้เสียหาย..หรือล้มเหลว...ทั้ง ๆ ที่เขารู้วิธีแก้...แต่เขาไม่พูด...หรือบางที...เขารู้วิธีแก้...แต่ปล่อยให้ทุกคนคิดหาวิธีการจนปวดหัว...หรือคิดอะไรไม่ได้แล้ว..เขาจึงเสนอขึ้นมา...
และการทำค่ายครั้งนี้ก็เช่นกัน...
ในขณะที่น้องค่าย...กำลังเทเศษอาหารลงในจานและนำจานที่เทเศษอาหารเรียบร้อยแล้ว...วางซ้อนกัน...
และซ้อน ซ้อน ซ้อน...ไปเรื่อย ๆ
จานที่ซ้อน สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกือบถึงเอวน้องคนหนึ่ง...
มีรุ่นพี่คนหนึ่งที่นั่งดูน้องด้วยกัน
หันมาบอกมัยซารอฮฺ ให้ไปบอกน้อง...
ให้ตั้งแถวจานแถวใหม่...เพราะจานสูงขึ้นเรื่อย ๆ กลัวว่าจะล้ม...
มัยซารอฮฺก็ลุกขึ้นเตรียมจะไปบอก...น้อง...
เขาก็...รีบบอกมาทันที...ไม่ต้องไป!...
ด้วยความที่กลัวจานจะล้ม...และกลัวว่าจานล้มที่น้องคนไหน...แล้วคนนั้นต้องหน้าแตก...เลยหันไปทำเสียงดุหน่อย ๆ ว่า..."เธอจะรอให้จานมันล้ม...แล้วก็เสียงดังขึ้นมาก่อนใช่มั้ย ถึงจะพอใจ"
เขาก็ตอบมาเลยว่า...
"รู้มั้ย...แค่ดูน้องวางจาน...เราก็สามารถ...หาผู้นำได้แล้ว"
เราก็งง ๆ หน่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้ลุก...และนึกในใจว่า..."ถ้าจานล้มขึ้นมาล่ะก็...ฉันจะบ่นให้หูชาเลย"
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายตาของพวกเราที่นั่งมองน้องวางจานข้าวและคำขอลึก ๆ เพื่อความสะใจ...ว่าขอให้จานล้มซักทีเหอะ
ในที่สุด..........
มีน้องคนหนึ่ง..นำจานของตัวเองมาวาง...พร้อมกับแบ่งจาน...ที่ตั้งไว้สูง...เป็นสองแถว...และเพื่อนคนต่อมาก็วางต่อไปเรื่อย ๆ และในขณะที่นั่งมองน้องวางจาน...ก็จะพบว่า...ในท่ามกลางคนที่นำจานมาวางนั้น...ก็จะมีน้องเพียงไม่กี่คน...ที่เริ่มตั้งจานแถวใหม่เพื่อให้เพื่อนวางได้สะดวกและจานจะได้ไม่ล้ม...
ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษพี่คนนั้น...ไม่ได้พูดอะไรต่อ...กลังจากที่เรานั่งมองน้องกันเงียบ ๆ
แต่...ถ้ามัยซารอฮฺเป็นเขาล่ะก็..
จะหันมาพูดใส่เลยว่า...
บางครั้ง...ประสบการณ์...การสังเกต...ก็สามารถสอนคนได้...ไม่ใช่ได้มาจากการเเนะนำหรือการพูดสั่งเพียงอย่างเดียว...^_^"
ถ้าหากน้องทำจานล้ม...ก็จะสอนพวกเขาทุกคนได้เลยว่า...เพราะวางจานสูงเกินไป...และไม่ยอมตั้งแถวใหม่..มันเลยล้ม...น้องคนที่ทำจานล้ม...อาจจะอายเพื่อน...ที่ทำให้เกิดเสียงดังขึ้นหรือทำจานแตก...แต่พวกน้อง ๆ ทั้งค่าย...ก็คงจำไปนาน...ว่าหากซ้อนจานสูงเกินไป...มันก็จะล้มลง...
