เข้าใจว่าแนวคิดพื้นฐานคงมาจาก ชีวิตคือ การเรียนรู้ที่ไม่สิ้นสุด ดังนั้น เราจึงควรฉวยโอกาสเรียนรู้จากสิ่งที่ทำอยู่ทุกวัน เพื่อวันพรุ่งนี้ เราจะรู้มากกว่าเดิม และทำได้ดีขึ้น

เป็นคำกล่าวของหมอหนึ่ง...แห่งโรงพยาบาลมหาราชนครราชสีมา ในวันที่เราร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ R2R ในเครือข่ายแม่ย่า ที่จัดขึ้นโดยงานเวชกรรมสังคม เป็นคำกล่าวที่ข้าพเจ้าได้อ่านแล้วรู้สึกประทับใจ...

หลายๆ คนที่ทำงาน ทำหน้าที่ดั่งเป็นเครื่องจักรของกลไกการขับเคลื่อนสาธารณสุขแห่งประเทศไทยนั้น มีความบอบช้ำและทุกข์ตรมจากชีวิตการทำงาน ทั้งๆ ที่การงานที่พวกเขาเหล่านั้นทำ ต่างเป็นการงานที่มีคุณค่าและมีความงามของการได้เกิดมาเป็นมนุษย์และได้รับโอกาสชีวิตของการทำหน้าที่ของความเป็นมนุษย์นั้น

"ความเป็นวิชาการ ได้ทำลายความงามของชีวิตแห่งความเป็นมนุษย์"...

ความงามแห่งความเป็นมนุษย์ คือ อะไร...?

เป็นคำถามที่เราต้องย้อนกลับมาทำถามเพื่อตอบต่อตนเอง นิยามนี้คือ ความหรือถ้อยความที่เราต้องน้อมตอบต่อตนเอง

การงานที่ทำทุกวันๆ ... ต่างเป็นปรากฏการณ์ของความตึงเครียด ความแก่งแย่ง และความอยากเอาดีเอาเด่น... เราทำงานกันด้วยสมองมากเกินไปหรือเปล่า มีกี่คนที่ทุกวันนี้ทำงานด้วย "หัวใจ" บ้าง... หัวใจแห่งการทำงานที่เบิกบาน อันเป็นการงานที่ทำเพื่อผู้อื่น อันเป็นการทำงานที่ "ละ" ออกจากความเห็นแก่ตัว อันเป็นการงานที่ปรารถนาอยากให้ผู้อื่นมีความสุขจากการงานที่เราได้ทำให้...

ในการขับเคลื่อน...การทำ R2R หากเราตีค่าความงามผิดเพี้ยนไป ก็คงจะไม่ต่างออกไปจากการนำสารเคมีมารดลงไปในดอกไม้งามของคนหน้างาน...

แล้วอะไรล่ะคือ...ความพอดี? ที่นำไปสู่ความงดงามแห่งคุณค่าของการทำงาน

หลายๆ ถ้อยความที่ข้าพเจ้าได้อ่านจากการถอดบทเรียนของผู้เข้าร่วมเรียนรู้ R2R จากหลายๆ ที่หลายๆ แห่งที่ก้าวย่างเข้าไปร่วมด้วยนั้น ได้เห็นความปรารถนาที่อยากเคลื่อนไปสู่การเกิดกำลังใจการทำงาน และการหลุดออกจากกรอบที่ถูกครอบงำจากระบบการงานในปัจจุบัน...

อิสระภาพ..คือ สิ่งที่ผู้คนโหยหาย...และอยากซึมซับ

หนทางใดเหล่าที่เราจะนำพาผู้คนไปสู่การเคลื่อนเข้าถึงความเป็นอิสระ...แห่งวิถีการงาน

ขออย่าให้...R2R ... ได้เป็นตัวครอบตัวใหม่...ที่ทำให้มนุษย์สูญเสียอิสระภาพแห่งความเป็นมนุษย์เลย ความงามแห่งชีวิตที่ยังพอมีอยู่บ้าง R2R น่าจะเป็นความหวังใหม่ที่เสริมสร้างให้ผู้คนคนหน้างานตัวเล็กๆ...ได้สัมผัสและลิ้มรส "ชีวิต" แห่งการทำงานอย่างมีคุณค่าและมีความหวัง

 

รำพึง

๑๘ มีนาคม พ.ศ.๒๕๕๓