สิ่งที่ไม่มีอะไร สักวัน เกิดมีความงาม

บ่อยครั้งที่ชีวิต คุ้นชินกับสิ่งแวดล้อมเดิมๆ

เส้นทางที่ไม่เคยเปลี่ยน

ต้นไม้ ดอกไม้ ใบไม้เดิมๆ ชูคอชะเง้อมองฉัน..อยู่ข้างทาง

ดวงอาทิตย์ดวงเดิม โผล่ และผลุบเพียงเพื่อพ้นผ่านกาลเวลา

ผ่านไป ผ่านมา

ผ่านมา แล้วก็ผ่านไป

ความงาม ความรู้สึก ซุกซ่อนอยู่ในหลืบลึก

เป็นอย่างนี้ ทุกวัน ทุกวัน...

วันหนึ่ง.....

ใจว่าง...ไม่เร่งรีบ.... นิ่ง..สงบ

หลืบลึกในใจ เปิดกว้าง

ความงาม โผล่พ้นขอบฟ้า มาเคาะประตู

ความสุนทรียะ มาแวะเวียน

เปลี่ยนความคุ้นชินเดิมๆ เป็นความงาม

ความงามบนยอดหญ้า เด่นสง่า ยอนแสงอาทิตย์

 

ใบไม้ ต้นไม้ ดอกไม้ ดอกเดิม โดดเด่นด้วยมุมมองใหม่

กวักใบ ชูก้าน ประดุจดังนางงาม ยุรยาทบนเวที

พระอาทิตย์ดวงเดิม ทอแสงรับภาระกิจใหม่

ผู้ให้ความงาม ในยามใกล้ค่ำ

 

ความงาม บนความเรียบง่ายเกิดในหัวใจที่สงบ

บันทึกไว้ ด้วยหัวใจ ดวงเดิม