พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงเป็นผู้มีน้ำพระทัยงาม ทรงเมตตาข้าราชบริพารที่ติดตามพระองค์ด้วยความจงรักภักดี แม้ในตอนที่พระองค์เสด็จไปทอดพระเนตรคณะละครสัตว์และมีการแสดงโชว์สัตว์ที่ดุร้าย ทรงห่วงใยข้าราชบริพารว่าพระองค์ไม่น่าเสด็จมาชม เนื่องจากทำให้พวกเขากลัว และต้องคอยระวังภัยที่อาจจะเกิดกับพระองค์ได้ โดยทรงรำพึงในกลอนไดอารี่ว่า
พอเปิดกรงเสียงโฮกกระโชกลั่น ให้หวั่นหวั่นไยมันคึกทำฮึกเหิม
ยิ่งแลไปใจพรั่นตัวสั่นเทิ้ม รู้เช่นนี้หนีไปเคลิ้มเสียจะดี
ถ้ามันผลุดหลุดออกมาจะว่ากะไร คว้าเอาไคเข้าแล้วเหนต้องเปนผี
ถึงเสือกัดจะไม่มอดรอดชีวี ท่หานที่ถือปืนยืนประจำ
เขาจะยิงคํงจะกลิ้งลํงเป็นแน่ มิใครก็ใครคํงจะแผ่เพราะปืนร่ำ
ออกเสียใจเราไปดูคือสู่กำ ต้องกลืนกล้ำฝืนอารมอยู่นมนาน
จากบทกลอนนี้เองทำให้เราทราบว่าผู้แต่งเรื่องกลอนไดอารี่ซึมซาบคงมิใช่มหาดเล็ก เพราะถ้าเป็นคนธรรมดาคงไม่เป็นห่วงผู้อื่นที่ติดตามมาชมละครสัตว์เช่นนี้ แต่น่าจะเป็นความรู้สึกของกษัตริย์มากกว่าที่เป็นห่วงข้าราชบริพารของพระองค์ ซึ่งนับว่าเป็นข้อที่น่าสังเกตอย่างหนึ่งว่ากษัตริย์ควรเป็นผู้นิพนธ์กลอนไดอารี่ซึมซาบนี้ขึ้น
