กลับสู่ธรรมชาติ

๒๓.๕๙  น.  วันอาทิตย์ที่ ๑๔  มีนาคม  ๒๕๕๓
             วันนี้มีเหตุการณ์หลายอย่างให้น่าจดไว้ในความทรงจำ
                        อย่างที่ ๑ กลุ่ม นปช.  ประกาศจุดยืนการชุมนุมเพื่อใหมีการยุบสภา คืนอำนาจให้กับประชาชน  โดยประกาศแถลงการในตอนเที่ยงวันของวันนี้  และให้เวลารัฐบาลยี่สิบสีชั่วโมง  ส่วนผลจะเป็นอย่างไรก็คงต้องรอดูวันพรุ่งนี้อีกที...
                        อย่างที่ ๒  วันนี้ที่บ้านพี่วุฒิ (บ้านท่านคร) มีประเพณีบุญผะเหวด  พวกเราจึงไปรวมตัวกันจัดทำต้นกันหลอน  แล้วนำไปถวายแด่หลวงพ่อ  หลังจากถวายแล้วหลวงพ่อได้ปะพรมน้ำมนต์ให้  ยังความชุ่มชื่นและเย็นฉ่ำหัวใจมาสู่ทุกผู้คนที่ไปด้วยกัน...
                       อย่างที่ ๓  วันนี้งานฌาปณกิจศพ  คุณพ่อของครูเปิ้ล  เป็นการเผาแบบดั้งเดิมเพราะวัดยังไม่มีพระเมรุ  กลุ่มของพวกเราไปช้านิดหน่อยเพราะรอครูเป้  แต่ในที่สุดก็ไม่รอ  เดินทางไปใกล้จะถึงวัด  มองเห็นกลุ่มควันสีดำทมึนพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า  หลังจากลงจารถทุกคนเดินเข้าสู่ประตูวัด  สวนทางกับผู้มาร่วมงานคนอื่น ๆ ที่กำลังทยอยกลับ  มองไปยังกองไฟที่กำลังลุกโชติช่วงและเผาไหม้ศพอย่างร้อนแรง  ห่างจากกองไฟประมาณห้าเมตร  มีครูเปิ้ลยืนกอดรูปพ่อมองดูเปลวไฟที่ไหวไปตามแรงลม  เดินเข้าไปใกล้ได้ยินเสียงบ่นพึมพัมจับใจความได้ว่า  ครูเปิ้ลกำลังบอกพ่อว่าไม่ต้องห่วงทางนี้แล้ว  ขอให้พ่อไปสู่สุขคติอย่าห่วงเลยนะ  ผมเอื้อมมือไปแตะไหล่ครูเปิ้ลและตบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ  ครูเปิ้ลหันหน้ามาพร้อมกับดวงตาที่แดงกล่ำ  มีน้ำน้อย ๆ ไหลออกมาจากสองตา  ทุกคนที่มาถึง มีพี่วุฒิ  โอเล่  น้องปอง  เข้ายืนเคียงข้างครูเปิ้ล  สายตาทุกคู่ต่างเพ่งมองเข้าสู่ใจกลางของกองไฟ  ไม่มีเสียงพูดจาใด ๆ จะมีก็แต่เสียงแตกระเบิดที่มาจากกองไฟ  อันเนื่องมาจากการเผาไหม้ระหว่างไม้ฟืน  ไฟ  ออกซิเจน  และน้ำ ที่ผสมกันอยู่ในกองไฟนั้น
                       ยืนมองกองไฟอยู่นานก็ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า  ร่างกายของคนเราที่ประกอบขึ้นมาจากธาตุ ๔ คือ ดิน น้ำ  ลม  ไฟ  วันนี้ธรรมชาติได้เรียกกลับคืนซึ่งร่างกายที่มีองค์ประกอบดังกล่าว  และเพื่อให้กลับสู่สภาพเดิม  ก็ต้องมีการแยกธาตุเหล่านั้นออกจากกันอีกที  ท้ายที่สุดสิ่งที่เหลือก็คงมีเพียงความว่างเปล่านั่นเอง...
                      อย่างที่ ๔  วันนี้เป็นวันเกิดน้อง อโศก  ภักดีวุฒิ  ได้ส่งข้อความไปให้แล้ว  คาดว่าคงได้รับ  แต่ไม่เห็นตอบกลับมาแต่อย่างใด  ถึงยังไงก็เถอะ  ผมก็ยังคงเชื่อว่า  ความคิดถึงที่ส่งออกไปในอากาศจะยังส่งไปถึงน้องเค้าอยู่ดี  แม้ว่าข้อความที่ส่งไปจะมีการสูญหาย...
                      อย่างอื่น ๆ ก็คงจะมีอื่น ๆ อีกมากมาย  ที่เกิดขึ้นและน่าจดจำในวันนี้  อาจจะไม่ใช่ที่นี่  อาจจะไม่ใช่ที่ประเทศไทย  อาจจะไม่ใช่ที่โลกนี้  แต่อาจจะเป็นทุก ๆ ที่  ที่สรรพสิ่งสามารถจะรับรู้ได้ถึงเรื่องราวมากมายที่น่าจดจำของตนเอง...