การท่องเที่ยว ทำให้ลูกมีความสุข แต่สิ่งที่แม่ห่วงใย คือสุขภาพและความปลอดภัยของลูก

         เมื่อลูกบอกด้วยความดีใจว่าทางมหาวิทยาลัย เขาให้ลูกไปศึกษาดูงานที่เมืองจีน   คนเป็นแม่ครุ่นคิด ว่าการท่องเที่ยวทำให้ลูกมีความสุข  แต่สิ่งที่แม่ห่วงใย  คือสุขภาพและความปลอดภัยของลูก  ห่วงและพันธนาการ นี้ไม่เคยห่างหาย   ตั้งแต่ลูกอยู่ในท้องก็ต้องระวัง อาหารการกินก็ต้องดูแลเป็นพิเศษ  กิจกรรมที่เคยชอบเช่นการเล่นกีฬา  การวิ่ง ก็ต้องหยุด กลัวกระทบกระเทือนถึงลูก   ลูกยังเล็กก็ต้องดูแลกลัวหกล้ม ลูกไปเรียนโรงเรียนในเมืองก็ต้องคอยรับส่ง  ลูกออกจากบ้านตอนไปอยู่หอพักที่ต่างจังหวัดตอนเรียนปริญญาตรี  แม่ต้องไปรับกลับบ้านทุกวันศุกร์และไปส่งในวันอาทิตย์  พอลูกมาเรียนในกรุงเทพฯ ต้องรอให้ลูกกลับบ้าน  หรือ มาเยี่ยมลูกก็นานๆครั้ง  ตอนนี้ลูกโตมีงานทำ  แม่ก็ยังเป็นห่วง  พอลูกบอกว่าจะไปต่างประเทศ ความเป็นห่วงมากมายสารพัด  โดยเฉพาะเขามีโรคประจำตัวหลายโรค (ที่แม่เป็นห่วงแต่เขาไม่เคยทุกข์ร้อน)   อยากบอกลูกว่าอย่าไปเลย  สละสิทธิ์เถอะ แต่ฟังน้ำเสียงแล้วขัดใจลูกไม่ลง...ปล่อยให้ลูกไป....   ตั้งแต่วันที่ลูกเดินทางไป  โทรศัพท์ก็ได้เป็นบางวัน  คอยเช็คเมล์ทุกวันกลัวเขาส่งข่าวว่าลูกป่วยต้องเข้าโรงพยาบาล  ใจไม่เคยมีความสุข  ถ้าไม่ได้ยินเสียงลูก  จนลูกกลับมาบอกว่า  เขาไม่เคยเจ็บป่วย  ทำงาน  และเที่ยวได้ในทุกสถานที่ เหมือนคนอื่นๆ  สนุกสนานทุกวัน  แล้วยังต้องคอยช่วยเหลือเพื่อนร่วมทางอีกด้วย     ความโล่งใจ จึงทำให้ใจมีความสุข  นอนหลับได้สบายตา  สบายใจ และฝันดีทั้งคืน  เพิ่งรู้ว่าความรัก  ความสุข  และความทุกข์  ของเราขึ้นอยู่กับเขาสองคนนี่เองมิใช่ใครอื่น.....ไม่ใช่คนที่เราชอบสมมุติเหล่านั้น   ความจริงมันอยู่ตรงนี้  คนสมัยก่อนเขาช่างเปรียบเทียบ  ลูกเหมือนกับดวงตาและดวงใจของเรา    อยากให้เขามีความสุข และประสบผลสำเร็จในทุกวัน    ก็ได้แต่ภาวนา  และขยันทำบุญเพื่อผลบุญจะได้ส่งผลให้เขาพบแต่สิ่งดีๆไปตลอดชีวิต  

            ภาพนี้เป็นภาพที่เขาเพิ่งส่งมาให้......