วันนี้ว่างหน่อยหนึ่งจึงมีโอกาสเข้ามาจารึกอะไรเล็กๆน้อยๆได้บ้าง 

วันสองวันก่อนมีโอกาสเข้าไปเยี่ยมคนป่วยที่โรงพยาบาล หลังเยี่ยมแล้วเดินดูคนป่วยแต่ละชั้นที่นอนอยู่บนเตียงเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง 

เลยนึกถึงตอนที่ไม่ได้เป็นสมณะไม่เคยปฏิบัติเรียนรู้ธรรมะ 

ย้อนระลึกไปว่าเวลาเห็นแววตาของคนป่วยที่แสดงออกมาฉายความทุกข์อย่างบอกไม่ถูกให้เราได้รับรู้ว่าต้องการรับการเยียวยาจากคุณหมอหรือกำลังใจจากคนรอบข้างหวังเพื่อจะหายป่วยไข้ 

แม้ว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับเราทางด้านสายโลหิต  แต่ในส่วนลึกของหัวใจเรารู้สึกทุกข์หรือเหมือนกับเจ็บปวดแทนเขาไปด้วย

ท่านว่าใหมหละ 

นี่เป็นธรรมชาติในจิตใต้สำนึกของเรา(รึว่าท่านไม่เคยเป็น)

 เมื่อเห็นใครสักคนทุกข์ทรมาน เราไม่ต้องนึกถึงหลักธรรมหรือไม่ต้องแอบอิงศาสนาใดมากำหนดหรอก  แต่ในใจเราจะมีความรู้สึกบางอย่างที่แว๊บเข้ามาทันที  แต่เราไม่เคยใส่ใจเพื่อนำมาตริตรองเลยใช่ไหม 

แท้จริงแล้วส่วนลึกของใจเรานั้นเต็มไปด้วยความรักความสงสารมากมายยิ่งนัก  แต่ทว่า..เงื่อนไขความคิดบางอย่างที่เรายึดติดมันไว้มากั้นขวางเลยทำให้เราข้ามมันไม่พ้นจึงรักเขาไม่ได้อย่างที่ธรรมชาติในใจเราจะรักมัน 

...จงแสดงพลังนั้นออกมาสิแล้วท่านจะรู้ว่ารักทุกคนได้จริงๆ..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..