...ลองดูก่อน ค่อยตัดสินใจ...

 

 

 

เมื่อเช้าเตรียมตัวออกจากบ้านไปส่งภรรยาทำงาน พอตอนเช้าเดินไปเปิดประตูรั้วเหลือบเป็นเห็นรถเจ้ากรรมของใครก็ไม่รู้จอดฝั่งตรงข้ามบ้าน ดูเหลี่ยมมุมแล้วน่าจะขวางทางออกทำให้ผมถอยออกจากบ้านไม่ค่อยถนัดนัก

 

 

ยืนเล็งๆสงสัยเจ้าของจะยังไม่ตื่น ไม่เป็นไรใจเย็นๆกลับเข้าไปอาบน้ำ กินข้าว ออกมาดูอีกรอบอาจจะไปแล้วก็ได้

 

 

อาบน้ำ กินข้าว แต่งตัวเสร็จเตรียมจะเดินทาง ออกมาดูอีกรอบ รถเจ้ากรรมก็ยังนิ่งสนิท ดูรถแล้วก็ไม่คุ้นว่าเป็นของบ้านไหน สงสัยจะเป็นพวกรถขาจร

 

 

พยายามใจเย็นๆอีกรอบ คิดว่าปัญหาต้องมีทางออก เลยไปเรียกน้องลงมาถอยรถของน้องที่จอดนอกบ้านฝั่งติดบ้าน เพื่อจะได้มีช่องว่างเพิ่มขึ้น

 

 

จากการคำนวณด้วยสายตา ผมคิดว่า ไม่พ้นแน่ๆ แต่ก็บอกกับแฟนว่า อย่างไรลองดูก่อน ถ้าไม่พ้นจริงๆ ก็ถอยกลับเข้าบ้าน ยืมรถน้องไปก็ได้ ว่าแล้วผมก็จัดแจงถอยอย่างใจเย็นๆ ปรากฎว่าออกได้พอดี ผมก็โล่งใจ ปัญหาก็แก้ได้ แถมไม่โมโหพร่ำเพรื่อมากเกินเหตุ

 

 

เช้านี้ ผมเรียนรู้ว่า ถ้าเจอปัญหา ก็ลองแก้ดูก่อน ถ้าแก้ไม่ได้ก็กลับมาตั้งหลัก หาวิธีอื่น เพราะปัญหาที่เราคิดว่าแก้ไม่ได้ เมื่อลองดูแล้วอาจจะแก้ได้ ถ้าหงุดหงิดไปก่อน สุดท้ายปัญหาแก้ได้ แต่เราก็เกิดกิเลสโทสะ โดยไม่จำเป็น

 

 

ใจเย็นๆแก้ได้ก็ดี แก้ไม่ได้ จะได้หาทางอื่นต่อ อย่างมีสติ จะได้ไม่อาฆาต พยาบาทใครนะครับ

 

 

 

 

ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ...