คดีแพ่ง กำลังใจ มหามิตร

9 มี.ค. 53

การกลับบ้าน ใช้เวลากับพ่อ แม่  มุ่งแก้ปัญหาต่อหน้า ด้วยวิธี “บ้าโทรศัพท์”

หากสถานการณ์ปกติ พ่อ แม่ ก็คงเครียด “มันจะโทรอะไรกันนัก กันหนา”

แต่สถานการณ์ขณะนี้ การโทรศัพท์ผมจะอยู่ใกล้พ่อ แม่ ทุกครั้ง

ท่านแอบฟัง อมยิ้ม คลายความกังวลในกิริยาท่าทางประกอบการพูดกับโทรศัพท์ แบบออกรส ออกชาด

มันเป็นจิตวิทยาที่พอจะนึกออก

 “หากมันไม่มีวิธี แต่ผมก็พยายามแก้ไขปัญหาอยู่นะ มันไม่ยากเหมือนข้อสอบโอวส์..เน็ตดอกน่า”

ขณะพูด หรือ วางสาย ผมต้องเหลือบมองคนแก่สองคนอยู่ตลอดเวลา

ประเมินสถานการณ์อารมณ์ สังคม และสติปัญญาตนเองจะเอาไงต่อดี

“มันเป็นคดีแพ่ง ไม่ใช่ คดีอาญา การเจรจาสำคัญที่สุด แม้จะไม่มีช่องก็ให้เจรจาเจ้าหนี้ไว้ก่อน ”

“ปรัชญาของธนาคารไม่ต้องการบ้านหรือทรัพย์สิน แต่ต้องการ เงินเท่านั้น”

คำแนะนำ พร้อมวิธีการแก้ไขของมหามิตร พันธมิตรยังเฉย ๆ อยู่สำหรับงานนี้

ผมทำตามอย่างว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อ(คดี)แพ่ง

เข้าหา...ธนาคาร ไม่ค่อยคุยด้วย เหตุเพราะผมไม่ใช่จำเลยของธนาคารนั่นเอง

เข้าหา...กรมบังคับคดี ก็บอกว่าต้องถามโจทก์ คือ ธนาคาร

เข้าหาพี่สาว..ที่ไม่กล้าเข้าบ้านเพราะกลัวพ่อแม่ดุและเสียใจในใจเหตุการณ์

เข้าหาพ่อ แม่...ดุ ตำหนิ รันทดใจในความเป็นไปของพี่สาว ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

เข้าหาเมีย...มีแต่การตั้งคำถาม ก่อนแนะวิธีแก้ไข

เอาข้อมูลในการเข้าหาแต่ละคนทั้งหมด มาประมวลผล ทำตามสัญชาติญาณ

สำหรับพ่อ แม่ พี่สาวให้กำลังใจ และความหวัง ในทางออกของการแก้ปัญหา

สำหรับ ธนาคารให้ความมั่นใจว่า พี่สาวจะจ่ายเงิน(หนี้) แน่นอน

ในใจ ถ้าไม่มี ก็จะไปซื้อตอน “ขายทอดตลาด” ผมชอบเดินตลาดอยู่แล้ว

เวลา สถานการณ์ เริ่มดีขึ้นเป็นลำดับ

ผลของการเจรจาต่อรอง

“วางเงิน 500,000 ภายในเดือนมีนาคม ผ่อนเดือนละ 50,000 เป็นเวลาหกเดือน ที่เหลือหาคนมาปิดบัญชี”

5 5 5 5 5 5 5 จากที่ต้องวางเงินสามล้านกว่าบาท ภายในสามเดือน  ลดเหลือ 5 แสน ผ่อนเดือนละ 5 หมื่น

5 5 5 5 5  ลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์ขนานแท้

ข้อเสนอพอมีทางออก  กำลังใจ และความหวัง จากคนไม่มีตังค์อย่างผม

ทุกคนยอมรับ และก้มหน้า ก้มตาแก้ไขปัญหา อย่างมีความหวังอีกครั้ง

ปัญหาครั้งนี้สอนให้รู้ว่า “เมื่อเจอคดีแพ่ง ไม่ควรดื้อแพ่ง”