อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ดุจดังเมื่อมีดวงอาทิตย์ขึ้นย่อมมีดวงอาทิตย์ตกเป็นธรรมดา ทำให้หวนคิดคำนึงว่า แต่ละวันได้ทำอะไรไปบ้าง เคยปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าประโยชน์บ้างไหม วันคืนล่วงไป…พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่หรือ
ยามสายัณห์คล้อยเคลื่อนลับเทือกเขาบลูเมาท์เทนที่ตั้งตะหง่านอยู่เบื้องหน้า สตราโตคิวมูลัส (Stratocumulus - Sc) เมฆสีเทา อ่อนนุ่ม เรียงเป็นแนวนอน ทำให้ท้องฟ้ายามตะวันรอน ดูสวยแปลกตาจากที่เคย
ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า สายลมเย็นและความมืดเรื่มโอบล้อมรอบ...อณาบริเวณ นำพาความรู้สึกหม่นเศร้าและเปลี่ยวเหงา ผู้มาเยือนต่างทะยอยกันกลับบ้าน ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ การเปลี่ยนผ่านของกาลเวลา ทุกโมงยาม เกิดขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน สอดคล้องกับกฏของไตรลักษณ์ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา การเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับไป ดุจดังเมื่อมีดวงอาทิตย์ขึ้นย่อมมีดวงอาทิตย์ตกเป็นธรรมดา ทำให้หวนคิดคำนึงว่า แต่ละวันได้ทำอะไรไปบ้าง เคยปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าประโยชน์บ้างไหม วันคืนล่วงไป…พวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่หรือ
สวัสดีค่ะ อ.
ภาพสวยมากๆคะ
ธรรมชาติยืดชีวิตให้เราเสมอนะคะ
ขอบคุณค่ะ
สวยงามค่ะ
วันเวลาผ่านไปอยางรวดเร็วค่ะ
ก็เห็นปัญหาที่ผ่านมา มันสอนใจให้โตขึ้นค่ะ
... ยามเย็นเราพากันเดินเล่น เราพากันมองฟ้ากะเมฆอยู่ร่ำไป ฮาไฮ้
ภาพงามมากๆ ค่ะครูพี่อ๊อด ... เทพีฟริกกา ยามสายัณฆ์ตะวันลับลา
ฝากมาบอกพี่ยา ว่าคิดถึง ขอบคุณด้วยความคะนึง จะรอซึ้งๆ กับภาพอื่นๆ ต่อไป ค่ะ
สวัสดีครับ naree suwan
เวลามองท้องฟ้าจิตใจมักจะเศร้าแต่เมื่อได้ข้อคิดจะรู้สึกดีๆ ครับ
สบายดีนะครับ
ปั้นเมฆ สนุกค่ะ
พี่ว่าปั้นเมฆดีกว่า ปั้นน้ำเป็นตัวไปวันๆ
แบบที่ใครบางคนกำลังทำอยู่นะคะ
น้องปู แห่งอันดามัน
ไปเดินเล่นยามเย็นบนขุนเขากับพี่กันเถอะ
ไม่ได้เจอกันนาน
เพราะพี่ยุ่งมากๆ
แต่ยังสบายดีค่ะ
นานๆจะได้เห็นท้องฟ้ากว้างๆ เกิน 180 องศา
และหมู่เมฆแสนงามยามตะวันลาค่ะ
ชอบภูเขาลูกนี้มากๆเช่นกันค่ะ
กำลังชั่งใจว่าจะเดินลงบันไดที่ Three sister
แล้วเดินเลาะเขา อีก 3 ชั่วโมง
เพื่อปีนกลับขึ้นมาทางด้านสวนสนุกไหวไหม
ยังหาเพื่อนร่วมทางไม่ได้ค่ะ
เดินคนเดียวไม่ได้เพราะต้องลงลึกถึงก้นเหว อาจมีอุบัติเหตุ
เอ แล้วทำไมกลายเป็นเรื่องเศร้าไปได้ละคะ
อยากร่วมก๊วนปีนเขาจังเลยค่ะ...แบบว่าเป็นนักสำรวจ
ตอนนี้ได้แต่มองภูเขาหลังบ้าน