ตนตัวเราเร่งสร้างสมแต่กรรมดี...

มองชีวิตคิดไปแล้วใจหาย

ไม่เลือกนายเลือกบ่าวสุดเล่าขาน

ไม่ว่าเด็กเล็กใหญ่ใจเบิกบาน

แสนสำราญหรือทนทุกข์ระทมใจ

เสียงร้องไห้ปานหัวใจนั้นจะขาด

หมดโอกาสที่จะฟื้นขึ้นมาใหม่

จากไปแล้วโอ้แก้วตายอดยาใจ

ต่อนี้ไปไม่ได้เห็นเล่นหยอกกัน

คนเคยรักร่วมเรียงเคียงเขนย

ก่อนก่ายเกยกอดเกี่ยวก้อยคอยเธอฉัน

จากไปแล้วแก้วดวงใจให้ผูกพัน

ช่วงบ่ายวันนี้ยังอยู่คู่เคียงเธอ

หลับเถิดหนาไปดีมีสบาย

ทั้งใจกายยังห่วงหามาเสมอ

ฉันอยู่หลังยังฝังใจใฝ่ละเมอ

บ้างบ่นเพ้อเคียงเธอคู่อยู่เดียวดาย

เสียงสะอื้นออดอ้อนวอนเทวา

ช่วยวิญญาพ่อฟื้นมาได้ดังหมาย

แต่ไม่เห็นวี่แววพ่อทั้งใจกาย

พ่อต้องตายจากลูกแล้วลาจากจร

ลาจากญาติพี่น้องผองเพื่อนกัน

ตั้งแต่วันนี้จากไปห่างไกลก่อน

มัจจุราชฉุดฉันไปใจอาวรณ์

ให้สะท้อนเห็นพระธรรมศาสดา

ทุกสิ่งล้วนอนิจจังจำมั่นคง

พุทธองค์สอนสั่งยังจำหนา

ก่อนเกิดแก่เจ็บและตายอนิจจา

วันเวลาฆ่าทุกคนพ้นโกลีย์

เมื่อรู้เช่นเห็นชาติฉลาดคิด

นำชีวิตคิดทางชั่วกลัวหลีกหนี

ตนตัวเราเร่งสร้างสมแต่กรรมดี

ตราชื่อนี้ประทับไว้...ในโลก...เอย.

เนื่องในวาระที่พี่บุญฤทธิ์  เพชรแก้ว เป็นญาติฝ่ายภรรยาของยูมิได้อำลาลับโลกไปเมื่อวันนี้ช่วงเวลาประมาณเย็น ๆ เลยเขียนกลอนนี้เพื่อน้อมรำลึกถึง...