...

 

 

 

วันที่มีแสงแดด ...

เราพากันออกไปเดินเล่นที่ริมแม่น้ำ

เธอกุมมือฉันไว้

ไออุ่นจากมือเธอ

ลมหายใจของเธอ

และถ้อยคำของเธอ

อยู่แนบชิด

เธอถามฉันว่า ...

แม่น้ำสายนี้มาจากไหนและกำลังจะไปสู่แห่งใด

คำตอบนั้นมีอยู่แล้ว

และเคยมีคนตอบแล้วนานแสนนาน

ฉันตอบเธอว่า

อย่าเป็นกังวลเลย

แม่น้ำมิได้มาจากสรวงสวรรค์

และมิได้ไหลสู่เกษียรสมุทร

อย่าเป็นกังวลในสิ่งที่มิได้เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติ

อย่าเป็นกังวลในสิ่งอันเลื่อนลอย

จงถามฉันเถิดว่า ...

แม่น้ำนี้ยังมีคุณประโยชน์ใดแก่เราบ้าง

และฉันก็จะตอบเธอว่า

จงมองดูเรือหาปลาลำน้อย

จงมองดูควันไฟที่ลอยอ้อยอิ่งจากกระท่อมริมธาร

จงมองดูสีเขียวแห่งพุ่มพฤกษ์

จงมองดูฝูงนกที่ลงโฉบจับสัตว์น้ำ

เหล่านี้ล้วนเป็นลมหายใจของโลก

ของสิ่งที่มีขีวิต

และของมนุษยชาติ

และจงมองดูควันสีดำจากปล่องโรงงาน

จงมองดูต้นไม้ที่ยืนต้นตายอย่างซึมเซา

จงมองดูฝูงปลาที่ลอยฟ่องอยู่เหนือน้ำ

เหล่านี้คือคำตอบจากเพื่อนมนุษย์ร่วมสมัยเดียวกันกับเรา

เป็นคำตอบที่ปราศจากการเอื้ออาทรต่อสิ่งใด

เป็นคำตอบสุดท้ายที่เราได้ให้แก่ธรรมชาติ

 

จากเรื่อง ทุ่งดอกหญ้า ...  ประภัสสร เสวิกุล