เป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้เข้าร่วมปฏิบัติธรรม ในช่วงสัปดาห์วันมาฆบูชา ในวัดสูงสุทธาวาส(วัดถ้ำฮวงโป) บ้านวังปลาก้วน ตำบลทุ่งนาเลา อำเภอคอนสาร จังหวัดชัยภูมิ ระหว่างวันที่ 27 กุมภาพันธ์ ถึง 1 มีนาคม 2553  แม้ว่าก่อนหน้านั้นจะเคยได้รับทราบข่าวคราวการประชาสัมพันธ์ในการปฏิบัติธรรมของวัดบ้างก็ตาม  ผ่านไปทางอำเภอคอนสารหากมีโอกาสก็แวะเข้าไปหาที่สงบ เพื่อค้นหาสิ่งใด ๆ ให้กับชีวิต 

                      
       เมื่อแรกเดินทางมา ถนนเข้าวัดไม่ดีนัก ฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่ระยะทางก่อนถึงวัด เป็นถนนลาดยาง ทราบว่าเพิ่งได้รับถนนไร้ฝุ่นใหม่เอี่ยม ตามโครงการที่ได้รับ   ทำให้รับทราบถึงความเจริญว่าบางคราว ก็จะออกจากป่าเขา ก่อนจะเข้าถึงหมู่บ้าน ....เป็นวัดที่อยู่ท่ามกลางหุบเขา  มีลมพัดเย็นสบาย  ช่วงเย็นของวันที่  27 กุมภาพันธ์  2553 พระคุณเจ้าได้นำเดินจงกรมไปถ้ำตั๊กม้อ (เชื่อเหมือนหนังจีนเชียว) แม้จะไม่สูงนัก แต่ทำเอาเหนื่อยหอบไปตาม ๆ กัน และครั้งนี้ มีนักบวชชีชาวอเมริกัน มาด้วยหนึ่งท่าน

 

    ท่านเจ้าอาวาส ได้สร้างศาลาการเปรียญหลังใหม่ ที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ยังขาดงบประมาณในการก่อสร้างเป็นจำนวนมาก  ได้แต่หวังว่าสายธารน้ำใจจากญาติธรรมจะหลั่งไหลสู่วัดของท่าน  ท่านกล่าวว่า  ...จะอาศัยกำลังแรกจากปลาซิว ปลาสร้อย แม้จะไม่มีปลาโลมา ก็เชื่อว่าศาลาการเปรียญจะเสร็จสมบูรณ์   ...ได้ยินอย่างนี้แล้ว บรรดาปลาซิว ปลาสร้อยที่แม้จะมีกำลังทรัพย์ไม่มาก ก็อนุโมนาบุญกับท่าน เพื่อศาลาการเปรียญจะแล้วเสร็จทันวันวิสาขบูชา  คาดว่าคงจะมีการบวชชีพราหมณ์อีกครั้ง เพราะระหว่างปฏิบัติธรรม เห็นส.ส.เจริญ  จรรย์โกมล ได้เข้าไปสนทนากับท่านเจ้าอาวาส ...

      เช้าของวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2553 ท่านนำเหล่าชีพราหมณ์ปฏิบัติธรรม ณ ถ้ำฮวงโป ...ด้วยสังขารที่ไม่อำนวย แม้จะอยากปีนเขาเพื่อร่วมปฏิบัติธรรม แต่ก็ไม่ได้ไป เพียงคำบอกเล่าผ่านมาว่า ทุกถ้ำลวดวิจิตร งดงาม และเย็นสบาย สมกับเป็นแหล่งเป็นปฏิบัติธรรมที่ท่านดำรงมาจนถึง  26 พรรษา หากมีโอกาสในคราวต่อไป จะต้องขึ้นไปถ้ำฮวงโปให้จงได้ กลางคืน  เวียนเทียนรอบอุโบสถ มีญาติธรรมจากกบินทร์บุรี นั่งรถตู้เพื่อมาร่วมงานในครั้งนี้ เวียนเทียนเสร็จทอดผ้าป่าจากคณะของคุณหมอ และพยาบาลของโรงพยาบาลชุมแพ  จำนวนกว่าเจ็ดหมื่นบาท  และเหล่านักปฏิบัติธรรม ก็ร่วมตั้งกองผ้าป่าสมทบ ได้เงินรวมแล้วเบ็ดเสร็จกว่าหนึ่งแสนบาท อนุโมทนาบุญทุกท่านเทอญ

       บุญครั้งนี้ ทำให้ได้พบเพื่อน...สมัยมัธยม..ห่างกันไป  23 ปี เพิ่งมีโอกาสพบเจอ..เพื่อนได้ปฏิบัติธรรมเนิ่นนานหลายปี (แต่ตัวเอง เพิ่งมีโอกาสได้เริ่ม) การปฏิบัติธรรมครั้งนี้ สิ่งที่ได้รับ ...แม้ว่าก่อนหน้านั้นจะเคยอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมะมาบ้าง แต่เมื่อได้ปฏิบัติและรับฟังแนวทางการปฏิบัติจากพระนักปฏิบัติ ทำให้มีความเข้าใจชีวิตมากขึ้น
        และที่นี่อีกเช่นกัน มีโอกาสพบพาน้องสายธาร แห่งโกทูโนว น้องผู้เดินทางสายบุญมาก่อน...

       ...กระนั้น เมื่อก้าวพ้นการถือศีลปฏิบัติ..ณ วันข้างหน้า ปัญหาทางโลกยังมีอีกมากมาย ที่ต้องวนเวียน เข้ามาให้จิตตกได้ในทุกขณะ  ...กับหนึ่งคำปฏิบัติ เพียงระลึกรู้ว่ากำลังทำอะไร  แต่หนึ่งที่ได้รับจากการปฏิบัติธรรมครั้งนี้คือ การไม่ยึดติดกับสุข  ...หลับก็เป็นสุข (ต้องตื่นเวลาสามนาฬิกาสามสิบนาที เพื่อทำวัตรเช้าและนั่งสมาธิ)

       ตัวเอง...เป็นชีพราหมณ์ที่ไม่ค่อยสำรวมเท่าใดนัก ...แม้จะพยายามแล้ว ...หากมีคราวหน้า..เชื่อแน่ว่า พัฒนาการต้องดีขึ้นเป็นแม่นมั่น ..

       ได้เห็นผู้ปฏิบัติธรรมที่นำลูกสาวมาร่วมปฏิบัติ ...เด็กดูน่ารัก สงบเงียบ และช่วยงานหลายอย่าง น่าดีใจว่าในอนาคต เขาคงจะเป็นคนดีในสังคม  รู้รับผิดชอบหน้าที่ และมีคุณธรรมประจำตน...