เราหลงลืมอะไรในชีวิต
ยิ่งโตยิ่งพินิจคิดซับซ้อน
ลืมความง่ายความสดใสไร้ตะกอน
ลืมคืนวันอันเยาว์อ่อน-สะท้อนใจ
หรือยิ่งโตยิ่งเดินไม่ติดดิน
ลืมสิ้นของเล่น เช่นหิน,ไม้
ลืมของกิน ลืมลานดิน ถิ่นพงไพร
ลืมกระทั่งเสียงสดใส-ใครคนนั้น
หรือยังจำฝังใจไม่รู้จบ
ปรารถนาพานพบ-ประสบฝัน
ว่ายิ่งโตเหมือนยิ่งจะผูกพัน
ว่าอดีต ยิ่งนานวัน...ยิ่งงดงาม
เห็นเด็กๆแล้วมีความสุขมากครับ...ระลึกถึงเสมอครับอาจารย์
เป็นกำลังใจในการทำหน้าที่ครับ
เห็นความเป็นธรรมชาติที่ใสพิสุทธิ์ในตัวเด็กๆ...ทำให้ยิ้มได้อย่างมีความสุขอีกครั้ง หลังจากไม่ได้ยิ้มมาเป็นสัปดาห์แล้ว ขอบคุณค่ะที่แบ่งปัน
สวัสดีครับ ป้าเหมียว
ทุกวันนี้ สังคมเต็มไปด้วยศัตรูที่ลื่นไหล...เด็กๆ เหล่านี้ ก็กำลังเผชิญชะตากรรมเช่นนั้นด้วยเหมือนกัน
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะอ.แผ่นดิน
งดงามทั้งภาพและข้อความค่ะ...
...ลืมความง่ายความสดใสไร้ตะกอน
ลืมคืนวันอันเยาว์อ่อน-สะท้อนใจ ....
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
สวัสดีครับ คุณSila Phu-Chaya
เอารอยยิ้มของเด็ก ๆ มาฝากอีกภาพ นะครับ ผมเองก็ยังมีอะไรที่ต้องทำอีกหลายอย่าง -และนั่น ก็หมายถึงการทำอะไรให้เด็กๆ เท่าที่กำลังกาย, กำลัใจ และกำลังทรัพย์ของผมพึงทำได้
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยม นะครับ
พระพรหมมังคลาจารย์(ปัญญานันทภิกขุ)
ได้ปาฐกถาธรรมะ อันเป็นคำสอนในทางพระพุทธศาสนา "เรื่องทำตัวให้เหมือนบัวพ้นน้ำ"ความตอนหนึ่งว่า ดอกบัว นี่เป็นดอกไม้ตัวอย่างแห่งความสะอาดเพราะดอกบัวนั้นเกิดในน้ำ ในโคลน แต่ก็ไม่เปื้อนด้วยโคลนด้วยตมเป็นดอกไม้ที่สะอาดปราศจากโทษ สังคมสมัยนี้เป็นหน้าทีของเราทุกคนที่จะชักจูงเพื่อนฝูงมิตรสหายให้ได้เข้าหาธรรมะให้ได้เดินในทางที่ถูกที่ชอบ ไม่อ่านหนังสือธรรมะ ไม่ฟังธรรมมะไม่เข้าใกล้พระเป็นพวก"ดอกบัวใต้น้ำ"ที่จะเน่าเป็นเหยื่อเต่าเหยื่อปลาอยู่ตลอดเวลา แต่ว่าเราค่อยๆดึงเขาให้เป็น"บัวพ้นน้ำ"จะได้เป็นประโยชน์แก่สังคมต่อไป ผู้ไม่มีอะไรให้กังวล ย่อมพ้นไปจากความทุกข์
"พึงชนะความโกรธด้วยความไม่โกรธ
ชนะความชั่วด้วยความดี ชนะคนตระหนี่ด้วยการให้
ชนะคนปากพล่อยด้วยการพูดความจริง"
จริง ค่ะ อาจารย์
ยิ่งโต ยิ่งคิดมาก ซับซ้อน
บางทีเรื่องม่มีอะไร กลับ กลายเป็นมีอะไร ไปซะงั้นค่ะ
พอลล่าชอบคำของอาจารย์ค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกว่า มีความหมาย ไม่ฟุ่มเฟือย ค่ะ
อยากเขียนเก่งๆ บ้างค่ะ
ลืมอะไร หลายท่าน ลืม "อุดมการณ์" ครับ
สวัสดีค่ะอาจารย์
ชอบสองวรรคนี้มากค่ะ...
เป็นบทกวีที่รู้สึกได้ถึงความใสซื่อของวัยเด็กนะคะ
สวัสดีค่ะ
แวะมาชมภาพรอยยิ้มสวยๆ
เห็นแล้วรู้สึกมีความสุขค่ะ
ขอบคุณนะคะ^__^
ลืมรากเหง้าหัวใจที่ไหวอ่อน
ลืมไออุ่นคุ้นฝันอันยอกย้อน
หรือวัตถุไล่ต้อนจนตีบตัน
ดอกไผ่
สวัสดีครับ อ.เสียงเล็กๆ فؤاد
ผมชอบรอยยิ้มของเด็กๆ และมีความสุขที่ได้จัดกิจกรรมในทำนองการบริการสังคมแก่เด็กๆ ตามหมู่บ้านต่างๆ ถึงแม้จะส่วนใหญ่ไม่ได้ลงลุยเอง เพราะรับบทคนต้นคิดซะมากกว่า แต่ก็ถือว่าสุขใจกับกระบวนการมีส่วนร่วมด้วยเสมอ
เป็นกำลังใจให้นะครับ
สวัสดีครับ คุณปริมปราง
ดีใจมากเลยครับที่รู้ว่าภาพเด็กๆ ในบันทึกของผม ช่วยเติม กระตุ้นให้คุณปริมปรางได้ยิ้มอีกครั้งหลังจากไม่ได้ยิ้มมาเป็นสัปดาห์
ผมเองเป็นคนยิ้มยากมาก...แสดงออกไม่เป็น...จนดูเป็นเครียด..แต่หากได้ทำกิจกรรมกับเด็กนักเรียนแล้ว จะรู้สึกว่ "หัวใจยิ้ม" อยู่ตลอดเวลา..
ขอให้มีความสุขและมีชีวิตที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนะครับ
สวัสดีครับ คนไม่มีราก
ขอบคุณคำชม นะครับ...
เราต่าง เติบโต และเติบใหญ่ด้วยวัยเยาว์ทั้งนั้น...
หากแต่วันนี้ ความวัยเยาว์ที่ว่านั้น โบยบินไปจากเราเกือบสิ้นแล้ว กระมังครับ
สวัสดีครับ พี่เดชา
ผมเห็นด้วยอย่างมากเลยนะครับกับที่พี่เดชา พูดไว้ว่า สังคมสมัยนี้เป็นหน้าทีของเราทุกคนที่จะชักจูงเพื่อนฝูงมิตรสหายให้ได้เข้าหาธรรมะให้ได้เดินในทางที่ถูกที่ชอบ
หลายคนมักคิดว่า "ธุระไม่ใช่" พอคิดเช่นนี้ ปัญหาต่างๆ ก็ทับถมก่อตัวและบานปลายไปเรื่อยๆ บนพื้นฐานที่ขาดความตระหนักต่อการต้องรับผิดชอบตัวเอง และทำให้ตัวเองเป็นภาระของสังคมก็หนักหนาอยู่แล้ว แต่มาเจอกับภาวะที่คนในสังคมเพิกเฉยที่จะช่วยเหลือ เป็นหูเป็นตา ถือเป็นภาระ...ก็ยิ่งพลอยให้ทุกอย่างแย่เข้าไปใหญ่-แต่ก้เข้าใจนะครับว่า คงไม่มีใครแบกภาระใดได้มากกว่าภาระตัวเอง เพราะทุกคนควรต้องตระหนักถึงคุณค่าและหน้าที่ของตัวเองเป็นที่ตั้ง เพียงแต่อดสะท้อนใจเล็กๆ ไม่ได้ว่า "ธุระไม่ใช่" ...ก็กลายเป็นปัญหาเรื่อง "จิตอาสา" ของสังคมได้เหมือนกัน
ขอบคุณครับ
พี่พนัสคะ..
ด้วยความระลึกถึงเสมอนะคะ.
งดงาม เรียบง่าย เปี่ยมความหมาย เช่นเคยค่ะ ;)
" ยังคง งดงาม ด้วยอักษร ที่เรียงร้อย รสพจนา กลั่นจากใจ " ขอบคุณค่ะ