ยูมิว่าสังคมกำลังโหยหาคนดีมากกว่าคนเก่งนะ...

 

วันนี้ตื่นนอนขึ้นมาแบบอิสระคือตื่นตอนไหนก็ตอนนั้นละแต่ก็ยังตื่นเช้าอยู่ดี  พอตื่นขึ้นมาแล้วก็หางานทำสำหรับวันหยุดซึ่งเป็นวันแห่งครอบครัวแม่ของลูกมีงานทำตามหน้าที่ในที่ทำงานก็ได้ไปส่งแล้วกลับมาหาข้าวปลาอาหารให้ลูกน้อยทั้งสองคนพอกินอิ่มหนำสำราญแล้วทำหน้าที่เป็นช่างกัลบกหรือช่างตัดผมจำเป็นให้ทั้งสองคนส่งเด็ก ๆ อาบน้ำแต่งตัววันว่าง ๆ ให้อิสระลูก ๆ อยู่สบายตามใจให้เด็ก ๆ เล่นตามจินตนาการของตน 

 มองไปข้างนอกเห็นลูก ๆ ช่วยเหลือพ่อแม่  เลยนึกถึงคนเป็นลูกที่ดูแลพ่อแม่เป็นแบบอย่างตลอด  ทุกอย่างที่พ่อแม่ทำล้วนถูกจดจำในสมองในจิตวิญญาณของลูกทั้งนั้น...

 แม่ใจร้าย...พ่อใจร้าย...หนูเกลียดแม่หนูเกลียดพ่อ...ทุบถองตบตีพ่อแม่ก็มากมี...โถลูกรักของพ่อแม่...พ่อแม่เลี้ยงลูกมานะ...แต่พ่อแม่ทิ้งคุณปู่ทิ้งคุณย่า...ทิ้งคุณตาทิ้งคุณยาย...ปล่อยให้ท่านเสียอกเสียใจอยู่รอวันตายโดยมีลูกอย่างแม่อย่างพ่อไม่ยอมไปดูแลเลี้ยงท่านบ้างเลย...จะให้ลูกรักพ่อรักแม่ได้อย่างไรกันนี่...

กงกำกงเกวียนเป็นเวรกรรมแท้ ๆ คุณพ่อคุณแม่ทั้งหลายเอ๋ย...ทุกสิ่งอย่างล้วนมีรากเหง้าเดิมแท้ของความเป็นมา...จะให้ลูกรักพ่อแม่อย่างเราบอกสอนลูกยังไม่เพียงพอ 

 เราควรรักพ่อแม่เราให้ลูกได้เห็นเป็นบุญตาเป็นแบบอย่างด้วยนะ  วันนี้ลองมาหาคนดี...คือคนตั้งใจทำมาหากินรึ...คือคนตั้งใจเรียนหนังสือได้เกียรตินิยม  คือคนได้รับรางวัลต่าง ๆมากมาย รึ  คือคนเก่งรึ  ดูทุกวันนี้เพราะคนเก่งหรือไม่ที่ทะเลากันแข่งขันกันชิงความได้เปรียบกัน  เลือกข้างกันนึกว่าเก่งแล้ว 

 ยูมิว่าสังคมกำลังโหยหาคนดีมากกว่าคนเก่งนะคือคนใดอยู่ดูแลเลี้ยงพ่อแม่ของตนอย่างนี้ละเป็นคนดีคนหนึ่งนั้นคือคนดีที่ยูมิกล่าวชื่นชมด้วยใจจริงนะนี่...อิ อิ อิ