การทำงานร่วมกัน

ตากับตีน

ตีนกับตาอยู่กันมาแสนผาสุก                 จะนั่งลุกยืนเดินเพลินหนักหนา
วันหนึ่งตีนทะลึ่งเอ่ยปรัชญา                  ว่าตีนมีคุณต่อตาเสียจริงจริง
ตีนพาตาไปในที่ต่างต่าง                       ตาจึงได้ชมนางและสรรพสิ่ง
เพราะฉะนั้นดวงตาจงประวิง                  ว่าตีนนี้เป็นสิ่งควรบูชา

ตาได้ฟังตีนคุยโม้ก็หมั่นไส้                    จึงร้องบอกออกไปด้วยโทสา
ว่าที่ตีนไปใหนมาใหนได้ก็เพราะตา         ดูบรรดาเศษแก้วไม่ตำตีน
เพราะฉะนั้นตาจึงสำคัญกว่า                  ขอตีนอย่าได้มาคิดดูหมิ่น
สรุปแล้วตามีค่าสูงกว่าตีน                      ทั่วธานินท์ตีนไปได้ก็เพราะตา

ตีนได้ฟังก็คลั่งแค้นแสนจะโกรธ             ก็พิโรธกระโดดไปใกล้หน้าผา
เพราะอวดดีคุยเบ่งเก่งกว่าตา                 ดวงชีวาจะดับไปไม่รู้เลย
ตาเห็นตีนทำเก่งเร่งกระโดด                   ก็พิโรธแกล้งระงับหลับตาเฉย
ตีนพาตาถลาล้มทั้งก้มเงย                      ตกแล้วเหว้ยตายห่าทั้งทั้งตาตีน

คนเราอยู่ด้วยกันมันก็ต้องรักกัน
"ความดี"ของแต่ละคนไม่ต่างกันแต่"หน้าที่"ต่างหากที่ต่างกัน