วันนี้..ตอนกลับบ้านเดินผ่าน ญาติคนไข้หยุดทักทายและสวัสดีเรา
เราหยุดคุยว่า ....
ป้าซื้ออะไรมาเยอะจังเลย
ป้าบอกว่า ....
ซื้อของมาให้ลุงที่นอนป่วยกิน ตอนเช้าหมอบอกว่าลุงจะอยู่ได้แค่ 6 เดือน โรคไม่ตอบสนองกับยาเคมี ป้าเลยอยากให้ลุงได้กินของดีดี
พูดเสร็จ ป้าก็น้ำตาไหล เราก็ปลอบใจป้าว่า ...
ไม่แน่เสมอไปหรอกป้า ถ้าลุงกินได้ นอนหลับ ร่างกายแข็งแรง จิตใจดี ดูแลกันดีดี ถ้าลุงมีกำลังใจดี ก็จะอยู่ได้นานน้องที่รู้จักก็เป็นโรคเดียวกันกับลุง  หมอบอกว่า จะอยู่ได้ 6 เดือน แต่อยู่มาแล้ว 6 ปี เธอปฏิบัติธรรม กินอาหารถูกส่วน ก็อยู่ได้ ป้าเอาอาหารไปให้ลุงกินนะ แล้วให้กำลังใจลุง ลุงจะได้อยู่กับป้านานๆนะคะ แล้วป้าบอกญาติพี่น้องตามที่หมอบอกหรือยังคะ
ป้าบอกว่า โทรกลับไปคุยกับลูก ลูกบอกว่า ...
ให้ทำใจ  แต่ป้าอยู่กันมา 38 ปีแล้ว ลุงจะอยู่กับป้าอีกแค่ 6 เดือน  ป้าจะทำใจไหวไหม แต่ป้าก็จะลองดู

 

เราจึงบีบมือป้าเบาๆและบอกว่า ...
ลองดูนะคะ เราจะให้กำลังใจป้าค่ะ

 

หลังจากนั้น...ดิฉันก็ขอลากลับบ้าน ยังคิดถึงใบหน้าของป้า
จึงขอบันทึกเรื่องราวที่เราขอเก็บไว้ในความทรงจำว่า...เพียงเดินผ่านกัน
เรายังสามารถ..ปลอบใจกันได้
ในวันที่ดูเหมือนจะมืดมิดของป้าคนนี้.................