  
สวัสดีครับ ผมมีชื่อจริงตามใบเกิดว่า “เพนต้า วอม ฮันเตอร์ด็อก” ชื่อของผมอาจยาวไปนิดแต่ ผมก็ภูมิใจครับเพราะใคร ๆ จะได้รู้ว่าผมนั้นมาจากคอกที่เพาะพันธุ์สุนัขสายพันธุ์ เยอรมันเชพเพิร์ด ของเมืองไทย ชื่อเล่นของผมก็มีนะครับ พ่อผมตั้งให้ว่า” พีก้า” แต่แม่ผมนี่สิเวลาอารมณ์ดี ๆ จะ ชอบเรียกว่า “ พีก้าจัง” “ กาก้าจัง” ทุกทีเลย ผมก็ชอบนะแต่รู้สึกเขินทุกทีเลยที่แม่เรียกแบบนี้ มันฟังดูจั๊กจี้ยังไงไม่รู้คล้ายกับผมเป็นเด็กญี่ปุ่น หรือเกาหลี ทั้งที่หน้าผมก็หล่อออกแนวฝรั่งผสม เยอรมันนิด ๆ คุณรู้ไหม ครอบครัวของผมนั้นเป็นต่างชาติทั้งนั้นเลยตั้งแต่คุณปู่ของผม พ่อผม ก็ต่างชาติเหมือนกันผมเองก็รู้จากที่พ่อผมบอก พ่อบอกว่าก่อนที่พ่อกับแม่จะได้ผมมานั้น พ่อกับแม่ ได้ขับรถไปหลายที่จนมาเจอผม ครั้งแรกผมเกือบไม่ได้มาอยู่กับพ่อแม่แล้ว ก็พ่อ ( บุญธรรม ) พูดจาไม่ดีบอกว่า “ ผมแพงมากนะเป็นหมื่นจะไหวเหรอ” ดูสิ พูดยังงี้ก็เท่ากับตัดอนาคตที่ผมจะได้ ไปอยู่กับพ่อแม่เลย แต่พ่อผมก็ไม่ยอมแพ้ขับรถมารอดูผมทันที พ่อบอกตอนเห็นผมตอนแรกรู้สึก ถูกชะตาทันทีพ่อนึกอยู่ในใจว่าต้องผมนี่แหละที่จะได้ไปอยู่ด้วย พ่อคงสงสารผมที่เห็นผมนั่งอยู่คน เดียวใต้ต้นมะม่วงก็พวกพี่ ๆ เค้าไม่ยอมให้ผมเล่นด้วย ผมเห็นพ่อชี้ถามชื่อผมกับ พ่อ( บุญธรรม ) และถามว่าผมเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แหม ! ตอนนั้นน่ะผมดีใจมากจนอยากจะบอกพ่อเองเลยแหละ ว่า “ ผมเป็นผู้ชายฮะ ชื่อ เพนต้า วอม ฮันเตอร์ ด็อก “ ยิ่งตอนที่พ่ออุ้มผมตอนแรกน่ะผมรู้เลยว่านี่ แหละพ่อผมตัวจริง หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็มาอีกแต่ผมอดไปด้วย ก็เพราะความซนของผมเองที่ชอบสำรวจสิ่งต่าง ๆ รอบตัวปากผมบวมปูดอย่างกับลูกมะนาวแน่ะผมคิดในใจว่าสงสัยพ่อกับแม่คงไม่เอาผมไปอยู่ด้วย แล้ว แต่หลังจากนั้นอีกแค่อาทิตย์กว่า ๆ พ่อ วันแรกที่ได้เข้าบ้านพ่อกับแม่ผมก็นึกว่าคงมีแค่ผมเป็นลูกของพ่อกับแม่แต่ไม่ใช่เลยผมกลับ เจอตัวอะไรก็ไม่รู้คล้าย ๆ ผม แต่ตัวเล็กกว่าหน้าตาแปลก ๆ ย่น ๆ ยังไง ไม่รู้วิ่งเร็วเหมือนกระต่ายผม ก็คิดว่าพ่อกับแม่มีผมแค่หนึ่งเดียว นี่กลายเป็นสองซะงั้น แต่ไม่เป็นไรผมเหงาเหมือนกันมีน้อง เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน แม่บอกว่าน้องชื่อ “พะโล้” น้องเป็นเหมือนผมแต่ต่างสายพันธุ์กัน น้องเป็น พันธุ์ปั๊ก ผมถึงว่าทำไมหน้าน้องถึงได้หักจัง พ่อกับแม่ชอบพาผมกับน้องไปวิ่งเล่นที่สวนรุกขมัย บ่อย ๆ แต่อยู่ดี ๆ วันหนึ่งผมกลับไม่เห็นน้องมาวิ่งเล่นกับผมเหมือนเคย แม่บอกผมว่าน้องไม่อยู่แล้ว ตอนแรกผมก็นึกว่าน้องไปอยู่กับคนอื่นแต่ผมเพิ่งมารู้ตอนหลังนี้เองว่าที่น้องไม่อยู่น้องจากเรา ไปเพราะน้องป่วยด้วยโรคไข้หัด พ่อกับแม่พาน้องไปหาหมอถึง ม.เกษตรศาสตร์ แต่น้องก็ยัง ไม่หาย ผมเลยเหงาไปด้วยเลย พ่อคงสงสารแม่มากเพราะผมเห็นพ่อพาแม่ขับรถไปหาดูน้องใหม่ที่ คลอง 4 ใจผมก็อยากมีน้องนะครับ อยากมีเพื่อนเล่น แต่อีกใจก็กลัวว่าถ้าพ่อกับแม่มีน้องใหม่จะรัก ผมเหมือนเดิมไหม ทั้ง ๆ ที่ใจลึก ๆ ผมอยากเป็นหนึ่งเดียวในใจพ่อกับแม่แต่เวลาที่ผมเห็นแม่ร้องไห้ คิดถึงน้องพะโล้ ผมก็อดเศร้าไปด้วยไม่ได้ทุกที ผมก็หวังว่าน้องใหม่ของผมคงไม่ดื้อกับผมน่ะ แต่เหมือนอย่างกับโดนฟ้าแกล้งยังไงยังงั้น น้องใหม่ของผมคล้ายกับน้องพะโล้ แต่หน้าตานั้นย่นจมูก ก็หักกว่า แม่ตั้งชื่อให้อย่างเท่ห์ว่า “ นีโม่จัง” น้องใหม่ของผมดื้อมาก ๆ กัดทุกอย่างที่ขวางหน้า กินทุกอย่างที่พ่อกับแม่ทำตกลงพื้น ชอบปีนขึ้นตัวผมบางครั้งก็กัดหูผมแรง ๆ ผมเจ็บนะแต่ ก็ไม่กล้า ดุน้อง เพราะกลัวแม่จะไม่รักผม ผมจะมีความสุขมากเป็นพิเศษเวลาที่พ่อพาผมวิ่งเล่น พ่อบอกว่า ผมต้องวิ่งออกกำลังเยอะ ๆ จะได้แข็งแรง สุขภาพดี แต่มีบางครั้งที่ผมน้อยใจพ่อเหมือนกันนะก็เวลา ที่ผมเรียกแล้วพ่อไม่ยอมขานรับผม ผมก็คิดว่าพ่อไม่รักผมแล้วซะอีกที่ไหนได้พ่อไม่อยู่ไปเข้าเวร ผมจึงได้ยินแต่เสียงของแม่ แต่แม่ชอบดุผมเวลาที่ผมเสียงดังตอนที่พ่อต้องไปเข้าเวร แม่บอกกลัว เสียงดังรบกวนคนอื่นเดี๋ยวเขาจะว่าเอา โถ่ ! แม่ไม่รู้อะไรก็เวลาผมเรียกแม่ไม่ค่อยสนใจผมนี่ ผมก็ต้องเรียกดัง ๆ แม่ถึงจะได้สนใจผมไง แม่บอกผมน่ะรักแต่พ่อ เวลาพ่อกลับมาผมจะดีใจมาก แหม ! ไม่ให้ผมดีใจได้ไงก็พ่อมาทีไรก็ชอบพาผมวิ่งเล่นทุกที ผมลืมบอกไปมีอยู่อย่างที่ผมไม่ชอบเลยเวลาที่พ่อพาผมไปฉี่ข้างล่าง ก็เจ้าแมวเหมียวที่ชื่อ “ การ์ฟิวด์” ที่อยู่ข้างบ้านน่ะสิ มันคงนึกว่าตัวเองหล่อกว่าผมน่าดู เวลาเจอผมทีไรชอบขู่อยู่เรื่อย ตอนนี้ผมไม่กลัว แล้วเวลาเจอผมจะวิ่งใส่ทันที ตอนนี้เลยไม่กล้าหือเวลาที่เจอผมมันจะรีบวิ่งหนีทันที พ่อจะพาผมลงไปฉี่ข้างล่างทุกเช้า จริง ๆ ผมก็สงสารพ่อน่ะที่ต้องพาผมลงไป แต่ผมก็ไม่รู้จะ ทำยังไงก็มันปวดนี่ จะฉี่ข้างบนเดี๋ยวแม่ก็จะดุผมอีก แต่น้องแม่ไม่ว่า แม่บอกว่าน้องตัวเล็กกว่าไม่เป็น ไรผมรู้สึกอิจฉาน้องยังไงไม่รู้ ถึงผมตัวใหญ่แต่ใจผมยังเด็กนะฮะ เวลาที่พ่อไปทำงานตอนเที่ยงก็จะ มาพาผมลงไปฉี่อีกครั้ง พอตอนเย็นพ่อกลับจากทำงานก็จะพาผมไปวิ่งเล่นรอบ ๆ บ้านบางวันพ่อก็ จะพาผมไปหาสาวที่ชื่อ น้องขนุน ผมชอบมากเลยตอนเห็นน้องขนุนครั้งแรก คิดแล้วว่าเธอต้องเป็น ลูกครึ่งก็ผิวของเธอดำขำขนาดนั้น พ่อบอกเธอมีสายพันธุ์ลาบาดอร์ ผมชักรู้สึกอยากทำความรู้จักกับ สาวลาบาดอร์ซะแล้ว พ่อจะชอบอาบน้ำให้ผมทุกอาทิตย์ ผมชอบมากเลยเพราะทำให้ตัวผมหอม มาก ๆ ยิ่งเวลาที่พ่อหวีขนให้ผมจะรู้สึกสบายตัวยังไงไม่รู้ เวลาที่อากาศเย็นพ่อจะชอบใส่เสื้อ ให้ผมพ่อบอกว่าผมจะได้อุ่น เสื้อของผมก็คือเสื้อของพ่อที่ตัวเล็กนั่นเอง แม่บอกว่าอยากซื้อเสื้อให้ ผม แต่ผมตัวใหญ่มากหาซื้อขนาดผมไม่ได้ เลยให้ผมใส่เสื้อของพ่อแทน แต่น้องตัวเล็กกว่ามากเลย หาซื้อได้ง่ายกว่า ผมยังได้ยินแม่พูดกับพ่ออีกว่าสิ้นเดือนนี้ต้องซื้อให้น้องอีกสักตัวเพราะเสื้อเริ่มตัว เล็กแล้ว ผมรู้น่ะว่าแม่แอบซื้อเสื้อให้น้องตั้งหลายตัวแน่ะ ก็ผมแอบเห็นแม่ตากไว้ตอนที่พ่อพาผมลง ไปฉี่ข้างล่างน่ะ ตอนนี้ผมเป็นหนุ่มแล้วครับ ผมอายุได้ 2 ขวบกับ 4เดือนกว่า ๆ ผมโตเร็วฮะเพราะพ่อให้ผม กินอาหารบำรุงอย่างดี เป็นอาหารที่ผมฟังชื่อทีไรรู้ได้ทันทีถึงความรักที่พ่อมีให้ผม ก็อาหารมันมี ชื่อว่า SMART HEART พ่อบอกว่าผมจะได้แข็งแรงทั้งร่างกายและจิตใจ อ้อ ! พ่อยังบำรุงกระดูกให้ ผมด้วยการให้แคลเซียมผมทุกวัน วันละ 1 เม็ดด้วย แต่เวลาที่พ่อไปเข้าเวรแล้วแม่พาผมลงไปฉี่ทีไร แม่แอบให้ผม 2 เม็ดทุกทีเลย เรื่องนี้ต้องเก็บไว้เป็นความลับห้ามไปบอกพ่อผมนะครับ เดี๋ยวพ่อดุแม่ ละก็ผมอดกินอีกล่ะแย่เลย นอกจากอาหาร SMART HEART แสนอร่อยแล้ว พ่อยังให้ข้าวผสมกับ โครงไก่ต้มแฟงกับผมอีก ผมชอบมากครับผมกินเกลี้ยงไม่เหลือเลย ใคร ๆ ก็บอกว่าสายพันธุ์ของผมฉลาดไม่เป็นสองรองใคร แสนรู้ ขนาดแม่ของผมยังว่าผมฉลาด จนเกินตัวเลยครับ ก็เวลาที่พ่อกลับมาจากทำงานพอผมได้ยินเสียงรถของพ่อผมจะลุกนั่งรอ ถ้าพ่อ ขึ้นมาช้าผมจะร้องเรียกพ่อทันที ก็ผมคิดถึงพ่อนี่ครับ พ่อไปทำงานตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะกลับมา ยิ่งเวลาที่พ่อเข้าเวรพ่อต้องปั่นจักรยานไป เพราะถ้าพ่อขับรถไปผมจะไม่ยอมนอนเลยจนกว่าจะได้ ยินเสียงรถของพ่อกลับมาบ้าน.................... |
ก็มารับผมไปอยู่ด้วย ผมดีใจสุด ๆ เลยครับ 
