วันนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกผิดกับลูกมากครับโดยเฉพาะอิลฮาม เนื่องเธอมีอาการปวดฟันและรู้สึกเหมือนว่าเหงือกจะบวมครับ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เลยบอกว่าวันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียน เย็นๆ อาบีย์จะพาไปหาหมอ ฮือ แต่แล้ววันนี้ผมประชุมเสร็จ 6.45 น.ครับ ถึงบ้านก็ด้วยความหวังของอิลฮามที่จะไปหาหมอ ซึ่งผมก็คิดแล้วละครับว่า ถ้าหนึ่งทุ่มแล้ว คลีนิกหมอฟันคงปิดหมดแล้ว ฮือ ทำไงได้ครับ ต้องพาลูกไป อย่างน้อยก็ทำตามสัญญา ซึ่งก็ปิดแล้วทุกคลีนิกจริงๆ แต่ด้วยคำบ่นของอิลฮามเลยต้องแวะซื้อยาพาราฯ ให้แก้ขัดไปก่อน พร้อมบอกว่า พรุ่งนี้ช้าจะพามาหาหมอใหม่ (อันนี้อาจจะเป็นจุดแปลกอย่างหนึ่งของลูกๆ ครับ คือ ไม่กลัวการไปหาหมอเลย)

วันนี้ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่เลยครับ ขับรถไปส่งพ่อกับแม่ที่ อ.บันนังสตา กลับมาถึงที่มหาวิทยาลัยก็สามโมง เริ่มกิจกรรมด้วยประชุมกับทีมโปรแกรมเมอร์ของศูนย์คอมฯ เพื่อตรวจสอบความสมบูรณ์ของโปรแกรมประเมินคุณภาพ ซึ่งดูแล้วก็โอเคสมบูรณ์ทุกอย่างแล้วครับ กำลังรับจะไปดำเนินการต่อ ปรากฏว่าเช็คไปเช็คมาก็พบว่า มีการประกาศให้อับเดทโปรแกรมใหม่แล้วเมื่อวาน จึงต้องรออับเดทใหม่อีกรอบหนึ่งครับ 

งานนี้มีข้อเสนอดีๆ น่าประทับใจจากทีมโปรแกรมเมอร์ของศูนย์คอมฯ เข้าประเด็นในใจผมเลยครับ สรุปง่ายๆ ว่าเกิด CoPs ของโปรแกรมเมอร์แล้ว และมีพันธกิจชัดๆ สำหรับกลุ่มนี้เรียบร้อยแล้วครับ ซึ่งก็บอกกับทีมงานไปว่า ผมอาสาเป็นผู้อำนวยการให้พันธกิจนี้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ อัลฮัมดุลิลลาห์ครับ นี่คือความตั้งใจของบุคลากรที่ทุกคนอยากมีส่วนร่วมในการขยับงานของมหาวิทยาลัย คุยเสร็จก็เที่ยงครับ เลยชักชวนไปทานข้าวด้วยกันเสียเลย

กลับมาช่วงบ่ายก็ประชุมคณะกรรมการติดตามและประเมินผลการประกันคุณภาพ ซึ่งผมเชิญผู้ทรงคุณวุฒิจากภายนอกมาเป็นกรรมการด้วยครับ ด้วยความหวังว่าจะเกิดข้อแนะนำจากมุมมองใหม่ในการขับเคลื่อนงานได้บ้าง ซึ่งก็อัลฮัมดุลิลลาห์ครับ เริ่มประชุมได้ก็บ่ายสองโมงครึ่ง โดยผมเล่าสภาพปัจจุบัน จากนั้นก็ไม่คุยตามวาระละครับ เพราะผมอยากให้มีการระดมสมองกันอย่างแท้จริง จึงแจ้งว่าเก็บวาระไว้ที่ไหนก็ได้ครับ ท่านใดอยากเสนออะไรก็เชิญเลย

น่าสนใจตรงที่ผู้ทรงคุณวุฒิจากภายนอกทำการบ้านมาเต็มที่ครับ เลยมีแต่ข้อเสนอโดนๆ ทั้งนั้น คนที่อาจจะทำงานหนักหน่อยก็ ผศ.จีระพันธ์ เดมะครับ เพราะท่านขอ sar ไปอ่านมาหลายสัปดาห์แล้วครับ เพียงแต่ประชุมครั้งนี้ผมอยากให้ข้อเสนอแนะในภาพกว้างก่อน เพื่ออย่างน้อยตรวจสอบว่า ผมคิดถูกหรือเปล่า

รอบนี้ฟังเสียงหลายท่านแล้ว ออกไปทางให้ความเห็นใจครับ และยอมรับว่างานนี้ไม่ใช่ง่ายๆ มันเป็นเรื่องยากและหนักมากๆ (ผมสรุปเอง) แต่บอกได้อย่างเดียวครับว่า ถอยไม่ได้ เดินหน้าสู่ชัยชนะอย่างเดียว

ท่านรองอธิการบดีสะกิดผมตอนห้าโมงเย็นว่า น่าจะสรุปและปิดประชุมได้แล้วนะ ซึ่งผมก็พยายามแล้วครับ แต่ปิดไม่ลง ลากไปถึงห้าโมงครึ่งจึงจะปิดประชุมได้ ละหมาดอัสรีเสร็จ ก็ยังกลับไม่ได้ครับ ผู้ทรงคุณวุฒิทั้งสามท่านนั่งล้อมวงผมคุยต่ออีกยกหนึ่ง รอบนี้เป็นความเห็นที่ท่านบอกว่า ไม่อยากพูดในที่ประชุม ฮิฮิ

หกโมงเย็นแล้ว ลงมาถึงข้างตึก สนอ. การสนทนาก็ยังไม่จบครับ แต่สมาชิกน้อยลง เหลือสามท่าน (รวมผมด้วย) สุดท้ายจบลงตรงเสียงอีกอมะห์ครับ ผมเลยขอตัวกลับก่อน

ออ วันนี้วันที่สามแล้วครับ แต่ผมยังไม่ได้เข้าไปนั่งที่โต๊ะทำงานเลยครับ ฮา วันนี้ได้เข้าไปแว็บหนึ่ง สิ่งแรกที่สัมผัสสำนักงานคือ นี่มันห้องเก็บเอกสารหรือห้องสำหรับต้อนรับแขกสำคัญของมหาวิทยาลัยนี่ (มันออกไปทางอย่างแรกครับ) ไอเดียแรกคือ ต้องปรับปรุงก่อนหน่อยแล้ว หน้าตาของมหาวิทยาลัย ประตูบานแรกและบานสุดท้ายของนักศึกษาคือสำนักงานนี้ ฮา พรุ่งนี้จะลองคุยกับทีมงานดูครับว่าจะปรับเปลี่ยนอะไรได้บ้าง