มีภัยที่เห็นชัดเจน แต่ไม่รู้เมื่อไรหลายเรื่อง  รอบตัวเรา  โดยเฉพาะ  ครูที่อยู่กับเด็ก  ไม่ว่าจะเป็นภัยจากโรคภัยไข้เจ็บ......ที่ต้อง  ป้องปราม ป้องกัน และรักษา กันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

*****

ภัยกับตัวเอง  ที่อ่านมากรู้มาก  พบว่า  ภัยเข้ามาหาสำหรับ ผู้หญิงที่ขับรถคนเดียว และไม่ได้ล็อครถ  อ่านแล้ว ก็ไม่ไว้ใจล่ะ  ต้อง...ล็อกรถทุกที  ด้วยออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามึด

*****

จนมาถึงโรงเรียน ที่พบนักเรียนที่มาจากครอบครัว หลายพ่อ พันธ์แม่....ที่มีการอบรมเลี้ยงดู  แบบประคบประหงม แตะไม่ได้ กับ นักเรียนที่ไม่มีพ่อแม่ผู้ปกครองดูแล  มีนิสัยก้าวร้าว.....มากมาย

*****

กับภัยจาก..การปฏิบัติงาน  ที่ไม่ตรงกับสายงานแต่ต้องทำ  นอกเหนือจากการสอน  เช่น  โครงการตามแผนปฏิบัติการไทยเข้มแข็ง  ที่เน้นว่า....ต้องถูกต้อง  จนเกร็งไปหมด และ ปีนเกลียวกับเพื่อนร่วมงาน  ที่เป็นภัยลึก  แบบไม่ตั้งใจ  จากความระวังตัวเอง...จนเป็นความกังวล...จนรู้สึกว่า  ขาข้างหนึ่ง  เข้าไปอยู่ในคุกแล้ว

*****

มาถึง  การทำงานร่วมกับหมู่คณะ  ที่พบ  เพื่อนเห็นแก่ตัว  เอาเปรียบเพื่อน  กับ เจ้านายที่เล็งเห็นว่า...เรามีงานมาก  เว้นวรรคไว้...ไม่ให้งาน  จนเพื่อนพูดกันหนาหูว่า...เว้นเราคนเดียว  ที่ไม่มีงาน...ภัยอันตรายทีเดียว

*****

ภัยกับการเมือง เรื่องรัก  ใครรักใคร แบ่งแยกกันเป็นพวกๆๆ ตามที่ตนรัก และเกลียด  ไม่ใช่ รัก และ พอดูได้ แต่นี่....รัก และเกลียด คนละขั้ว..จึงได้เป็น...ภัยที่อาจมาถึงตัวเรา....โดยไม่รู้ตัว...ภาษีอานนนนนนน

*****

กับภัย จากที่ตัวเอง นั่งนาน เป็นภัยต่อสุขภาพ  ปวดร้าวในท้องไปหมด ที่ต้องนั่งนาน หลังจากกลับจาก ไปต่างจังหวัด...ยังไม่หายเลย   เป็นภัยที่ทำตัวเอง.....

*****

กับอีก  ภัยจากการขี้ลืม  ดึงโทรศัพท์ไปชาร์ท  พอจะหยิบโทรศัพท์ที่เอวมากดหาพ่อบ้าน...อ้าวโทรศัพท์หาย...โวยวาย  เดินไปห้องน้ำ  หาโทรศัพท์หล่นแถวนี้ไหม  ..หาตั้งนาน  ....ที่แท้  มาอยู่ที่เครื่องชาร์ท นี่เอง....โธ่ เอ๊ย!!!!! นี่คือภัยลึกที่ใกล้เข้ามา