สองวันที่ผ่านมานี้ใช้ความพยายามอย่างมากครับในหลายๆเรื่องรีบเคลียร์หลายสิ่งเพื่อเดินหน้าบางสิ่งที่ควรจะเป็นยอมขังตัวเองไว้ในบ้านพักเพื่อคลุกอยู่กับกองหนังสือและความคิดของตัวเอง

 

 

        สองวันที่ผ่านมารู้ซึ้งเลยครับในคำว่า "อารมณ์กับวิทยานิพนธ์" ความอดทน อดทน และอดทนเท่าที่ทวีคูณมันยิ่งต้องสร้างมากขึ้น ตลอดเส้นทางนี้ที่ผ่านมาน้อยคนนักครับจะย้อนกลับไปมองว่าที่ผ่านมามันเป็นอย่างไร แต่หลายคนมักตั้งคำถามและบางครั้งเป็นคำถามที่ทำให้ผมต้องฉุกคิดว่า "ผมเองไม่เข้าใจวันเวลาที่ผ่านมาหรือคนที่ถามไม่เคยรับรู้กับบางสิ่งที่น่าจะเข้าใจ" ปัญหาต่างๆผ่านพ้นไป ตัดสินใจเดินหน้าต่อไปอยู่กับความอดทนบนพื้นฐานความเชื่อว่า "เมื่อเวลาผ่านไปความอดทนจะกลายเป็นความสำเร็จด้วยความหวังและดุอาอฺ" ปริญญาสำหรับผมเป็นเพียงตัวชี้วัดบางสิ่งบางอย่างแต่ไม่สามารถชี้วัดคำว่าคุณภาพได้เสมอไป (วัลลอฮฺอะลัม)

        ตลอดระยะเส้นทางที่ผ่านมามีเพียงตัวเรากับพระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่ามันมีปัจจัยบททดสอบใดบ้างที่ต้องเผชิญหลายอย่างเราเองไม่สามารถกำหนดมันได้ ปัจจัยที่เป็นตัวแปรยากที่จะควบคุม แต่สำหรับตัวเองทำได้อย่างเดียวคือพยายามและใคร่ครวญไปทีละก้าวเท่าที่จะคิดและทำได้

        กำลังใจและคำแนะนำตักเตือนพร้อมช่วยเหลือของหลายคนผมน้อมรับด้วยความสุขใจผมเชื่อว่ามีใครอีกหลายคนที่ไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเหล่านั้นแน่นอน

  • คำตักเตือนบนพื้นฐานความคิดของอิสลามที่ อ.Ibm ครูปอเนาะมอบให้ คือ พลังและกำลังใจที่มีค่ามากมายสำหรับการเดินต่ออย่างที่ควรจะเป็น
  • กำลังใจ มุมมอง การช่วยเหลือ แนวทางการดำเนินงานจาก อ.จารุวัจน์ คือ มุมคิดที่บางครั้งเราไปตันกับมันทั้งๆที่มันง่ายนิดเดียว (ขอบคุณมากครับ)
  • คำแนะนำให้ความกระจ่างๆในองค์ความรู้ทางด้านภาษาไทยของผู้เชี่ยวชาญอย่างท่าน ศน.อ้วน คือคลังทางภาษาที่บอกได้เลยว่าประจักษ์และชัดแจ้งในหลายๆมุมของภาษาไทย
  • กำลังใจและมิตรภาพของเพื่อนผองน้องพี่ในโกทูโนโดยการทำทีมของพี่ครูคิม อิอิ มากมายบนความท้าทายครับ

   วันนี้ตั้งแต่ย่ำรุ่งของเส้นทางที่ "รู้ว่าไกลแต่จะไปให้ถึงซึ่งปริญญา" มันเริ่มคืบคลานขยับเข้ามาอาจจะช้าในสายตาใครแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเราเข้าใจความเป็นไปที่ผ่านมาดี

  •     บ้านอยู่ในโทรศัพท์คงไม่ใช่สโลแกนเฉพาะผู้ปฏิบัติหน้าที่อย่างทหารที่ลงมาทำงานในพื้นที่แต่สำหรับผมมันก็เหมือนๆกับพวกเขาเหล่านั้น เสียงโทรศัพท์เดียวที่อยากรับและได้รับแล้วทำให้ตัวเองน้ำตาแทบจะไหลในบางครั้ง คือ กำลังใจและความเข้าใจจากที่บ้าน พอ่อแม่ พี่น้อง (แม้จะอยู่ไกลกันคนละประเทศ) แต่ทุกคำพูดของช่วยระยะเวลาสั้น คือ พลังที่ทำให้ผมรู้ว่าที่ผ่านมามันมีค่ามากเพียงใด "หากมันเหนื่อยเกินไปก็พาหัวใจกลับบ้านเถอะลูก" คำพูดที่ยังคงกึกก้องอยู่ในใจของผมจากผู้เป็นแม่ มันย้ำเตือนถึงอะไรบางอย่างเสมอสำหรับบททดสอบที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ ผมเองอยากทำในสิ่งที่ทุกคนต้องการ แต่มันอาจจะยังไม่ถึงเวลาอย่างที่ใครจะเข้าใจมันได้

   แม้ทุนเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นจะยื่นมาให้ แต่ผมก็เข้าใจว่ามัน คือ บททดสอบที่ผมต้องกลับไปคิดว่า "อะไรคือความจำเป็นและสำคัญสูงสุด ณ ตอนนี้และต่อๆไป" ท้ายที่สุดทุกคนต้องกลับบ้าน?

ด้วยความและดุอาอฺ...