เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่ อ.พิบูลมังสาหาร จ.อุบลราชธานี
ไปเก็บข้อมูลของคณะทำงานคุณอดิศร พวงชมภู เจ้าของบริษัทสยามแฮนดส (เสื้อแตงโม)
คุณอดิศรพร้อมด้วยเพื่อนนักวิชาการและนักธุรกิจหลายคนมีจิตอาสา ใช้เวลาส่วนหนึ่งของชีวิตเข้าไปพัฒนาประเด็นการเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์
และช่วยวางแผนแผนการตลาดให้กับ "เครือข่ายเกษตรอินทรีย์บ้านนาเจริญ" โดยใช้คอนเซป "ข้าวเป็นยา" (ซึ่งประเด็นนี้วันหลังจะมาเขียนนะครับ)

 

เมื่อวันเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่ อ.พิบูลมังสาหาร จ.อุบลราชธานี
ไปเก็บข้อมูลของคณะทำงานคุณอดิศร พวงชมภู เจ้าของบริษัทสยามแฮนดส (เสื้อแตงโม)
คุณอดิศรพร้อมด้วยเพื่อนนักวิชาการและนักธุรกิจหลายคนมีจิตอาสา ใช้เวลาส่วนหนึ่งของชีวิตเข้าไปพัฒนาประเด็นการเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์และช่วยวางแผนการตลาดให้กับ "เครือข่ายเกษตรอินทรีย์บ้านนาเจริญ" โดยใช้คอนเซป "ข้าวเป็นยา"
(ซึ่งประเด็นนี้วันหลังจะมาเขียนนะครับ)

.....

P1232025_resize

.....

ในระหว่างการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างทีมคุณอดิศรกับประชาชนในพื้นที่ คุณอดิศร ได้กล่าวถึงทฤษฏี ๘๐ / ๒๐
ท่านกล่าวว่า ในองค์กรปกติทั่วไป จะมีคน ๒๐% ทำงานได้ ๘๐ % ของงานทั้งหมด และอีก ๘๐ % จะทำงาน ๒๐ % ที่เหลือ
การค้าขายก็เหมือนกัน ในการทำธุรกิจ จะมีสินค้า ๒๐ % ที่สามารถทำกำไรได้ ๘๐ % ของกำไรทั้งหมด
ส่วนอีก ๘๐ % ที่เหลือจะทำกำไรได้ ๒๐ % ของผลกำไรรวม

ผมก็มาคิดถึงประเทศไทย นึกไปว่ามีคนร้อยละเท่าไหร่ที่เป็นเสาเป็นคานคอยค้ำยันประเทศ ไม่ให้ล่มจม 

ก่อนไปอุบลราชธานี ผมมีโอกาสไปพบคุณอดิศรที่โรงงานผลิตเสื้อแตงโม ท่านถามผมว่า "ปืน ฮีโรของคนวัยปืนคือใคร ?"
ผมตอบท่านว่า คุณปรีดี พนมยงค์, คุณโกมล คีมทอง
ท่านตอบมาว่า ทำไมเหมือนกัน !! แสดงว่าฮีโรไม่เคยเกิดขึ้นใหม่เลยเหรอ หรือว่าคนรุ่นหลังๆ ไม่มีใครดีพอที่จะถูกเรียกว่าฮีโร
หรือว่าสื่อมวลชนไม่สนใจจะนำเสนอคนดี

ผมว่าประเด็นนี้น่าคิด ผมไม่ทราบว่า คนที่อ่านบทความนี้จะมีฮีโรเป็นใคร หรือ มีใครในดวงใจ (ในที่นี้หมายถึงฮีโรในระดับชาตินะครับ)

ช่วงนี้ผมทำงานกับ NGO หลายกลุ่ม นักธุรกิจ นักวิชาการก็อีกหลายๆ สังกัด 
พอเข้ามาในที่ประชุมหรือวงเสวนา ก็ไม่น่าเชื่อว่าพอให้แทบทั้งหมดพูดถึงบุคคลที่ทำความดี คนที่เสียสละพัฒนาสังคม 

ก็จะวนๆ อยู่ในชื่อไม่กี่คน เช่น อาจารย์ชัชวาล ทองดีเลิศ, คุณอานันท์ ปัญญารชุน, คุณหมอประเวศ วะสี
หรือ ที่เรารู้จักดีอย่าง อาจารย์วิจารย์ พานิช อาจารย์ไพบูลย์ วัฒนศิริธรรม

ซึ่งปูชนียบุคคลเหล่านี้ก็เป็นบุคคลที่เกิดในยุคเดียวกัน ลองพยายามมองหาฮีโรที่เกิดมาในยุคหลัง ก็ยังมองไม่ชัด
มองผ่านๆ ก็ไม่เจอ แลดูคล้ายฮีโรจะไม่เกิดขึ้นมาอีก

.....

P1010014_resize

.....

อาจารย์ชัชวาล ทองดีเลิศ เคยกล่าวไว้ว่า

      ท่ามกลางสังคมที่สลับซับซ้อน มีปัญหาซ่อนเงื่อนซ่อนปม

      จนผู้คนขมขื่นกันถ้วนหน้า ไม่มีอัศวินม้าขาวมาแก้ได้ อย่างที่มีคนเคยเล่าขาน

      มีเพียงจิตวิญญาณแห่งอาสาสมัครของคนเล็กคนน้อยอันหลากหลายในสังคม

      ที่ทุ่มเทกายใจในการทำงานเพื่อสังคม ด้วยใฝ่ฝันถึงสังคมที่ดีงาม มีความเป็นธรรมอย่างยั่งยืนกระมัง

      ที่จะสามารถขุดรากเหง้าของปัญหาปมเงื่อนที่ซ่อนลึกและทลายโขดหินแห่งปัญหาให้ถล่มลงมาได้

.....

วันก่อนผมดูละครช่อง ๗ ในเรื่องมีนางเอกสองคน ดาราดังทีเดียว หาทางตบกันทั้งเรื่อง ร้องกรี๊ดๆ พูดคำหยาบคาย ตบแย่งผู้ชายกัน
วันต่อมาหนังสือพิมพ์ไทยรัฐก็ลงข่าวเชิงลบเกี่ยวกับละครเรื่องนี้
ผมอ่านแล้วก็ใจชื้นและชื่นชมสื่อมวลชนบางกลุ่มที่ยังมีจรรยาบรรณ และกล้าที่จะออกมาวิพากษ์วิจารย์

ในธรรมชาติ ต้นไม้บางชนิดสามารถเกิดและโตได้ในบางสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม 
ผมเข้าใจว่าการจะทำให้เด็กคนหนึ่งโตขึ้นมาเป็นคนดีที่สังคมต้องการ ก็ต้องใช้สภาวะแวดล้อมที่เหมาะสมเช่นกัน
ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า รายการโทรทัศน์ทุกวันนี้กำลังบ่มเพาะอะไร
ไสยยาศาสตร์ ความรุนแรง ก้าวร้าว SEX โฆษณามอมเมา ฯลฯ

แล้วผมก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายสังคมไทยจะได้อะไรกับการบริโภคสื่อสกปรกเหล่านี้
แต่ที่แน่ๆ ฮีโรหรืออัศวินม้าขาว คงไม่ได้เกิดจากการดูนางเอกตบกัน 

ซึ่งก็เช่นเดียวกับ พลเมืองที่มีจิตอาสา ก็คงไม่ได้เกิดจากการดูละครช่องสามที่พระเอกจับนางเอกไปขังไว้บนเกาะแล้วข่มขืนออกโทรทัศน์
แล้วสุดท้าย ผมก็ไม่รู้ว่าทฤษฏี ๘๐ / ๒๐ จะเปลี่ยนสัดส่วนไปเป็นเท่าไหร่ ในยุคที่เยาวชนที่ดูละครเหล่านี้ กลายเป็นผู้ใหญ่ ...

.....

คุณกำลังบริโภคอะไรกันอยู่ครับ พลเมืองไทย