การให้ที่สูงสุดในพระพุทธศาสนาคือ "การให้ หรือส่งผ่านองค์ความรู้" หรือเรียกเป็นภาษาพระว่า "ธรรมทาน" การให้ธรรมเป็นการให้ "ปัญญา" แก่บุคคลตัวเองและบุคคลอื่น และปัญญาเท่านั้น ที่จะทำให้มนุษย์ "อยู่รอด" ท่ามกลางเขี้ยวอันแหลมคมของ "โลกธรรม"

วันนี้ แม้ว่าตัวเองจะเหน็ดเหนื่อยจากการจัดประชุมเตรียมการจัดงานวันวิสาขบูชาโลกที่จะมีขึ้นในเดือนพฤษภาคมปีนี้  แต่ถึงกระนั้น อีกเวทีหนึ่งที่ตัวเองจะละเลยและหนีไม่ได้เลยก็คือ "เวทีการเขียนบทความทางวิชาการเพื่อตีพิมพ์ในวันวิสาขบูชาโลก"

วันนี้ได้มีอาจารย์อีกสามท่านเข้ามาร่วมเป็นวิทยากรคือ ศ.ดร.สมภาร พรมทา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ศ.สีวลี ศิริไล และผศ.ดร.ปาริชาด สุวรรณบุปผา จากมหาวิทยาลัยมหิดล ทั้งสามท่านล้วนอยู่ในแวดวงของนักวิชาการสายพุทธ

เมื่อได้โอกาสเหมาะจึงหลบจากงานประชุมนานาชาติไปหาการสัมมนาการเขียนบทความ บรรยากาศโดยรวมถึงว่าดีมาก เพราะทุกคนพยายามแบ่งปัน ความรู้และประสบการณ์ที่แต่ละท่านมี ซักถามและให้ข้อเสนอแนะในประเด็นที่หลากหลาย

เพื่อให้เห็นบรรยากาศดังกล่าว จึงขอใช้โอกาสนี้ นำภาพบรรยากาศแห่งการแบ่งปันมาฝากพวกเราชาว G2K  เพื่อว่า จะทำให้เกิดแรงบันดาลใจ และความเข้าใจว่า "พระในสังคมไทยปัจจุบันทำอะไรได้บ้าง" และได้ทำกิจกรรมร่วมกันญาติโยมอย่างไร  ซึ่งภาพลักษณ์ของพระในลักษณะแบบนี้อาจจะไม่ค่อยคุ้นหูคุ้นตาต่อญาติโยมบางท่านมากนัก


ด้วยธรรมะ พร และเมตตา

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส,ผศ.ดร.
มหาจุฬาฯ