เมื่อ 33 ปีที่แล้ว (พ.ศ. 2519) หนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งเดินทางสู่ดอยผาจิ เขตติดต่อแพร่-น่าน ดิฉัน_ในนามของ "นที" บัณฑิตพยาบาลหมาดๆจาก ม.ช. เป็นหนึ่งในหนุ่มสาวกลุ่มนั้น เราเดินเท้าตั้งแต่เช้า เดินข้ามเขา ลูกแล้ว ลูกเล่า จำได้ว่าต้องค้างคืน 1 คืน ที่ดอยแห่งหนึ่ง ต่างมีเปลแบบทหาร ผูกกับต้นไม้ ดิฉันหลับอย่างง่ายดาย แม้จะไม่เคยชินและตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่ แต่ก็หลับจากความอ่อนเพลียจากการเดินขึ้น-ลงภูเขามาทั้งวัน จนนิ้วเท้าทั้งสิบ บวมกลม มีตุ่มน้ำใส แต่ความอยากรู้ อยากสัมผัสชีวิตอีกรูปแบบหนึ่ง มันสนุก ตื่นเต้นเหลือเกิน ทำให้ดิฉันอดทนต่อความเจ็บปวดจากอาการของนิ้วทั้งสิบได้
ดิฉันมาตามหาเพื่อน เพื่อนๆดิฉันหลายคนหายไปหลัง 6 ตุลา แม้แต่เพื่อนที่ดิฉันรักที่สุด เพื่อนที่แสนดี เพื่อนที่คอยดูแลดิฉันตั้งแต่เรียนเตรียมฯ (มัธยมศึกษาปีที่ 4-5 ในสมัยนั้น)มาด้วยกัน มีคนหลายคนบอกว่า พวกเขาเข้าป่า บางคนบอกว่าเพื่อนคนนั้นของดิฉันป่วยและเสียชีวิตแล้ว
หลังจากพักผ่อนทั้งคืน เช้าเราเดินทางกันต่อ และในที่สุด ดิฉันและเพื่อนๆ ก็มาถึงดอยผาจิ ดิฉันอยู่ที่ดอยผาจิ 3 เดือน ดิฉันไม่พบเพื่อนที่ดิฉันรักที่สุด เขาจากดิฉันไปแล้วจริงๆ ดิฉันพบเพื่อนใหม่ พบวิถีชีวิตอีกแบบหนึ่ง วิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงตัวดิฉัน เปลี่ยนแปลงภาพของอนาคตที่ดิฉันเคยวาดไว้
ชีวิตในดอยผาจิ ทำให้ดิฉันมองสังคมอย่างพินิจพิเคราะห์ ทำให้ดิฉันเป็นคนกล้า กล้าที่จะคิดและทำอะไรที่ดิฉันเคยขลาดกลัว ทำให้ดิฉันมั่นใจที่จะพูดและทำสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง และดีงาม
