หลังพบกับคราบน้ำตา..ทำให้เราพบกับมิตรภาพ"

 

ในวันที่ฉันร้องไห้ ฉันพร่ำโทษตัวเอง

ทำไมถึงเป็นคนอ่อนแอ

ทำไมต้องยอมแพ้กับคำพูดของคนอื่น

ทำไมต้องเก็บคำพูดคนเลว ๆ คนนั้นมาใส่ใจ

ทำไมถึงได้กล้าร้องไห้ต่อหน้าใคร ๆ เค้าขนาดนั้น

ทำไมต้องทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต

ทำไมต้องมานั่งโมโหตัวเอง

ทำไมฉันไม่เถียงเค้าไป

ทำไมต้องยอมแพ้คนอย่างมัน ...

 แพ้เค้าแล้วต้องมานั่งร้องไห้ ..เฝ้าแต่โทษและโมโหตัวเอง 

คิดแล้วก็เอาแต่เจ็บใจ

เล่าให้ใคร ๆ ฟังก็เอาแต่ร้องไห้

ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมต้องเสียใจ ..

 และทำไมต้องร้องไห้

 

ร้องไห้เพราะฉันแพ้ไง...

ฉันไม่อยากเป็นคนขี้แพ้ .. ฉันไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ ...  

แต่พอกลับมาคิดอีกที ..

การเสียใจและพ่ายแพ้ครั้งนั้น...กลับได้รับและรู้สิ่งดี ๆ กลับมา มากมาย  

ฉันได้รับรู้ว่า ใครบ้างที่เป็นห่วงฉัน...

ฉันได้รับรู้ว่า วันที่ฉันต้องเสียใจ...ใครที่มาปลอบใจฉัน
ฉันได้รับรู้ว่า ขณะที่น้ำตากำลังพร่างพรู แบบไม่รู้ว่ามันจะหยุดได้เมื่อไหร่ ..
กลับมีใครคนนึงที่ทำให้น้ำตานั้นแห้งลงได้ ... และไม่ไหลต่ออีกเลยเพราะเรื่องนี้

ฉันได้รับข้อความที่มีความหมายดี ๆ พร้อมกับมืออุ่น ๆ ที่สัมผัสฉัน

..ขณะนี้น้ำตามันกำลังจะล้นออกมาจากตา....

ได้รับรู้ว่า คนที่เราคิดว่าเค้าจะปกป้องเราได้ ...

   “เค้าไม่ต้องการที่จะปกป้องเราเลย”   

ต้องขอบคุณคำพูดแย่ ๆ ในวันนั้น

ที่ทำฉันได้รับมิตรภาพดี  ๆ จากใครหลาย ๆ คนมากมาย...  

ขอบคุณ สำหรับ หลาย ๆ คน..ที่เป็นกำลังใจ..

ขอบคุณ สำหรับ คำพูดที่คอยปลอบใจฉัน

ขอบคุณ สำหรับ มืออุ่น ๆ ที่สัมผัสกัน

ขอบคุณ ที่ทำให้วันนั้นเป็นวันที่แสนดี

ขอบคุณ สำหรับ ข้อความที่ดีและมีความหมาย..ที่เคยเป็นกำลังใจให้ฉันคนนี้

ขอบคุณ สำหรับทุกสิ่งที่ดี  ๆ

ขอบคุณ คนดีที่เป็นกำลังใจ
และ ขอบคุณที่ทำให้ฉันหยุดร้องไห้....นะคนดี
ขอบอบคุณทุกคนจริง  ๆ จากใจ.........

จะเป็นตัวของตัวเอง
ที่ไม่ใช่ของเล่นของใครๆ
จะเป็นอย่างนี้อย่างที่หัวใจสั่งการ
และจะไม่เป็นตุ๊กตาไขลานที่ใครๆจะเปลี่ยนแปลง