ถ้าเราไม่รู้ซึ้งถึงความเย็นฉ่ำของสายฝน และเราจะรู้ซึ้งถึงความอบอุ่นของแสงแดดได้อย่างไร

           13 สิงหาคม  2552 วันคล้ายวันเกิดโรงพยาบาลพะโต๊ะ บัดนี้ครบรอบปีที่ 17 บริบูรณ์  ถ้าเป็นสาวป่านนี้คงงามสะพรั่ง เป็นที่ต้องตาต้องใจของชายหนุ่มทั้งบ้านใกล้ บ้านไกลไปแล้ว นับวันชื่อเสียงโรงพยาบาลพะโต๊ะเริ่มขจร ขจาย ไปไกล มีผู้คนพูดติดปากมากขึ้นเรื่อย ๆ แขกไปไทยมามีแต่ความประทับใจแก่ผู้ที่มาเยี่ยมเยือน เป็นความสวยงามอีกรูปแบบหนึ่ง โดยเฉพาะความสวย สะอาด ภูมิทัศน์ดี ซึ่งเป็นที่กล่าวขวัญถึง ณ.เวลานี้ อีกหนึ่งความสำเร็จที่เจ้าหน้าทุกคนภาคภูมิใจ นอกเหนือความสวยงามทั้งหมดที่ประจักษ์แก่สายตาผู้พบเห็นโดยผ่านการนำทีมที่ดีของหัวหน้าฝ่ายบริหาร 5ส. เป็นส่วนผลักดันให้มีการจัดกิจกรรมบิกคลีนนิ่งเดย์ เหมือนเช่นทุกปีที่ผ่านมาแต่ครั้งนี้ไม่สามารถทำตรงกับวันคล้ายวันเกิดได้เพราะตรงกับวันราชการและจากที่ประชุมทางทีม 5ส. ลงความเห็นว่าให้ทำกิจกรรมในวันที่ 18 สิงหาคม 2552 แต่หลังจากที่เข้าคณะกรรมการบริหารสรุปข้อตกลงกันใหม่ เพิ่มวันที่  22 สิงหาคม  2552 กรณีเจ้าหน้าที่ที่ไม่สามารถมาร่วมกิจกรรม ในครั้งแรกได้ให้มาทำชดเชยในวันที่ 22  แทน   

        รุ่งเช้าวันที่ 18  วันนี้ฉันและคณะกรรมการ 5ส. ทุกคนก็ได้มีรอยยิ้มกันถ้วนหน้าเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เริ่มมีกิจกรรมนี้ขึ้นมา เมื่อเจ้าหน้าที่ต่างทยอยมาร่วมกิจกรรมกันมากเป็นพิเศษกว่าปีที่ผ่านมา ช่วงเช้ามีพิธีกรรมทางศาสนา ฝนเริ่มทยอยเม็ดลงมาเรื่อย ๆ ทำเอาใจแป้วไปเหมือนกัน เสร็จพิธีกรรมต่าง ๆ ทุกคนก็มายืนเข้าแถวเพื่อแบ่งโซนรับผิดชอบเป็น 3 โซน โซนที่ 1 บริเวณหน้าตึกผู้ป่วยใน โซนที่ 2 บริเวณรอบรั้วทั้งหมด โซนที่ 3 บริเวณหน้าหอพักพยาบาล วันนี้เย็นฉ่ำกันถ้วนหน้าเพราะฝนตกหนักตั้งแต่เช้า แต่ไม่มีใครย่อท้อ  ได้ยินแต่เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะปะปนกันเป็นระยะ ๆ ทำให้ฉันเชื่อว่าฝนตกไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปในการทำกิจกรรมในครั้งนี้  ช่วงพักเที่ยงมีการเลี้ยงขนมจีนแกงไก่ แกงไตปลา และน้ำพริกน้ำยา  พร้อมผักนา นาชนิด แถมขนมหวาน และที่ขาดไม่ได้คือผลไม้ มีเงาะ มังคุดและลองกอง ที่สวนของผู้เขียนเอง งานนี้ทุกคนอิ่มแปล้ไปตาม ๆ กัน  พอพูดถึงผลไม้ทำให้นึกถึงคำขวัญประจำอำเภอพะโต๊ะขึ้นมาทันที “ดินแดนแห่งภูเขาเขียว เที่ยวล่องแพ แลหมอกปก น้ำตกงาม ลือนามผลไม้”

       ช่วงบ่ายเจ้าหน้าที่ทุกคนก็ยังคงรวมตัวกันครบทีม โซนที่ 1 และที่ 2 ทำงานสำเร็จลุล่วงไปก่อน  ทั้งหมดได้ยกทีมงานไปช่วยโซนที่ 3 เพราะโซนนี้งานหนักมาก ๆ  (มีแต่ก้อนหินล้วน ๆ ) บอกถึงความมีน้ำใจดีเลิศ ทุกคนเริ่มเลอะเทอะ มอมแมม แต่ใบหน้าอิ่มไปด้วยความสุข ช่วงบ่ายสามโมง ก็มีกิจกรรมจับรางวัล  ทุกคนก็สนุกเต็มที่ ว่ากันว่าวันนี้ใครพกดวงมามากก็หยิบได้รางวัลใหญ่ ใครพกดวงมาน้อยก็ได้รางวัลเล็กตามความเหมาะสม แต่ทุกคนก็ไม่ได้ยึดติดกับของรางวัล   มีการพูดคุย หยอกเย้า แซวกันไปมาเพื่อสร้างความบันเทิงตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกัน 1 วันเต็ม ๆ  และทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี พ่อบ้านของเราเลยยิ้มแก้มปริเลยงานนี้ สมกับที่พวกเราทีม 5ส.ได้พยายามสร้างกระแส โดยการใช้สื่อต่าง ๆ เช่น การติดบอร์ด , การประกาศเสียงผ่านสาย ,  สื่อผ่านเรื่องเล่า

       วันที่  22   เป็นวันเก็บตกจากครั้งที่แล้ว เจ้าหน้าที่บางตากว่าครั้งก่อนเนื่องจากเหลือไม่กี่คน แต่ทุกคนก็พร้อมใจกันมาร่วมทำกิจกรรม วันนี้ฉันมาช้ากว่าคนอื่น ๆ เนื่องจากติดธุระช่วงเช้าไปตอบแทนผู้มีพระคุณคือพ่อและแม่ (โดยการแบกปาล์ม) งานเสร็จก็รีบบึ่งกลับมาตอบแทนผู้มีพระคุณต่อคือองค์กร เกือบสี่โมงเช้าก็มาถึงด้วยความรีบร้อน เนื้อตัวมอมแมม รู้สึกไม่สบายใจเหมือนกันที่ตัวเองมาสาย “มีเสียงร้องทักมาแต่ไกลไปตกบ่อที่ไหนมาพี่นก”  (ประโยคแรกก็โดนซะแล้ว) ฉันก็เลยบอกว่าไปช่วยพ่อแบกปาล์มมา “พี่นกมาร่วมกิจกรรมทั้ง 2 ครั้งเลยหรือน้องเอ๋ จากกลุ่มงานเวชฯ “ถามคล้ายสงสัย “ค่ะ งานนี้ไม่มีใครจ้างมานะ มาด้วยใจจริง ๆ (รีบออกตัวทันที) พูดเชิงติดตลกมากกว่าไม่ได้แปลเจตนาเป็นอื่น เพื่อลดอุณหภูมิความร้อนลงได้บ้าง ยังมีเสียงแซวตามหลังมาอีก นี่ถ้ามีครั้งที่ 3 จะเห็นหน้าพี่นกอีกมั๊ยเนี่ย  กิจกรรม 5ส. เจ้าภาพไม่มาได้งัยเนอะ ฉันพูดเชิงยิ้ม ๆ  ก็เลยถามต่อว่ามีอะไรให้ช่วยมั๊ย เพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้กิจกรรมดำเนินไปถึงไหนแล้วก็พอดีมีรถพี่แพนขนปูน และหิน ก็ได้ช่วยยก ปูนและหิน 

         ช่วงเที่ยงก็มีขนมจีนเลี้ยงโดยอภินันทนาการจาก(น้องเก๋) จากหน่วยงานอุบัติเหตุและฉุกเฉินนั่นเอง ขอบคุณนะน้องเก๋ พี่และผู้ร่วมกิจกรรม 5ส. ก็เลยต้องฝากท้องตามระเบียบ  ก่อนถึงบ่ายโมงฉันก็เข้าไปถามว่าต่อไปจะทำกิจกรรมตรงไหนกันต่อเพราะเริ่มได้ยินเสียงพูดคุยว่าไม่รู้จะทำตรงไหนต่อ บางคนก็จะกลับบ้านแล้ว  ฉันจะอยู่เฉย ๆ ไม่ได้แล้วงานนี้ จะหยุดกิจกรรมไม่ได้เด็ดขาดเพราะยังไม่หมดเวลา ก็เลยรับหน้าที่จัดการให้  ทุกคนลงความเห็นให้โทรถาม (นายหัว) ก็คือพี่เล็กนั่นเองวันนี้ไม่สามารถมาร่วมกิจกรรมได้เพราะต้องไปซื้ออุปกรณ์เพื่อมาตกแต่งเพิ่มเติมห้องน้ำ (วันจันทร์นี้จะมีคณะกรรมการเข้ามาประเมินห้องน้ำเพื่อส่งเข้าประกวด ระดับเขต)

         ฉันก็เลยโทรประสานงานกับพี่เล็กเพื่อความแน่ใจ ได้ความว่าให้เช็ดทำความสะอาด  บริเวณขั้นบันไดทางไปห้องน้ำตึกผู้ป่วยนอก และให้ตัดแต่งไม้ดัดบริเวณหน้าตึกผู้ป่วยนอก และหน้าตึกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน พร้อมทั้งถอนหญ้า หลังจากที่ได้รับเรื่อง ก็ได้ชักชวนทีมงานออกปฏิบัติการทันที วันนี้อากาศร้อนอบอ้าวตั้งแต่เช้า “เดี๋ยวฝนน่าจะตก ฉันคิดในใจ”เหลือบมองทุกคนหน้าแดงกล่ำโดยไร้การตกแต่ง เหงื่อไหลเป็นทาง หยดแล้วหยดเล่ามือน้อย ๆ ปาดเหงื่ออย่างไม่อาทร วันนี้ไม่มีใครห่วงหล่อ ,ห่วงสวยเลยก็ว่าได้  ความร้อนระอุเพิ่มทวีขึ้นเรื่อย ๆ บางคนถึงกับไปเอายาพารามากิน บ้างก็เอาร่มมากาง , หาหมวกมาใส่ หรือใส่เสื้อแขนยาว เห็นทุกคนทุ่มเทกันด้วยใจอย่างเต็มร้อย ฉันเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้  แต่ไม่ได้ยินเสียงปริปากบ่น ทุกคนยังคงสนุกสนานกับงาน หยอกเย้าเพื่อสร้างบรรยากาศ จะได้ลืมความร้อนไปชั่วขณะ เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ มีน้องคนหนึ่งบอกว่าถ้าได้ไอศกรีม  คงจะดี น้องอรพูดว่าพี่เล็กบอกไว้ช่วงเช้าว่าให้ซื้อไอศกรีมเลี้ยง น้องยาก็ไม่ขัดศรัทธา ซื้อมาแจกคนละ 1 แท่ง คลายความร้อนไปได้เยอะทีเดียว  

        วันนี้พวกเราทีมงาน 5ส. ได้ปรับเปลี่ยนวิกฤตมาเป็นโอกาสปรับเปลี่ยนคำสบประมาท  มาเป็นความพยายาม (จนสำเร็จ)  ถามตัวเองว่าวันนี้เราได้อะไรกับการทำบิ๊กคลีนนิ่งเดย์ นอกจากความสำเร็จของงาน ความสวย สะอาดของบริเวณรอบ ๆ โรงพยาบาล ฉันคิดว่าอะไรคงไม่สำคัญเท่ากับความมีน้ำใจของทุก ๆ คน เราจะแบ่งเบาความทุกข์ และจะแบ่งปันความสุขให้ซึ่งกันและกัน นี่คือสัญญาใจของฉัน

       ฝนจะตก...หรือแดดจะออก...ไม่ใช่อุปสรรคที่จะอ้างอิงอีกแล้ว ถ้าดวงใจอันแน่วแน่ทั้ง     91 ดวง ขานรับแบบนี้ หลังจากที่กิจกรรมผ่านเสร็จสิ้นไปแล้ว  ฝนที่ตั้งเค้าอยู่ตั้งแต่ช่วงบ่ายก็เริ่มโปรยปรายลงมาคล้ายกับจะเป็นพยานในความสำเร็จ และแสดงความยินดีที่อุปสรรคต่าง ๆ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว ต่อไปนี้จะมีแต่สิ่งที่ดี ๆ มีแต่ความร่มเย็น เกิดขึ้น ณ.ที่แห่งนี้ มันเริ่มเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่คอ ดวงตาทั้งสองข้างของฉันเริ่มร้อนผ่าวน้ำใส ๆ ไหลรินออกจากดวงตาทั้งสองข้าง แต่ครั้งนี้น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาเพราะปลื้มปิติ นี่หรือ...คืออีกความสำเร็จ ณ.จุดหนึ่งที่ทีม 5ส.พานพบ ขอตบมือดัง ๆ ให้พ่อบ้านและลูกทีม 5ส.ที่ร่วมกันพานาวาถึงฝั่งด้วยความสุข สมหวังตาม ๆ กัน