ธรรมฐิตไม่ได้เข้าอาศรม GTK มาหลายเพลาแล้ว

ไปธุระต่างจังหวัดสองสามวัน  เช้านี้มีโอกาสเข้าอาศรมแต่เช้า 

เมื่อวานวันที่  ๑๕ ธรรมฐิตมานั่งย้อนระลึกไปอีก  ๓๕ ปีเต็มๆในวันนี้เป็นวันที่ใครคนหนึ่งร้องไห้ด้วยความดีใจทั้งเจ็บทั้งปวดทั้งน้ำตาใหลอาบสองแก้ม

ด้วยความดีใจใครคนนั้นคือ..แม่ของธรรมฐิต..

แม่คลอดลูกมาด้วยความดีใจทั้งๆที่แม่ไม่ได้ล่วงรู้เลยว่า

ลูกคนนี้เมื่อเติบใหญ่ขึ้นมานั้นจะดีร้ายอย่างไร 

แต่แม่ไม่เคยคำนึงแม่หวังพร่ำสอนแต่สิ่งที่ดีๆอยู่ตลอดเวลา 

ธรรมฐิตแม้จะยังไม่ดีพอในความเป็นมนุษย์

แต่ที่รู้จักผิดชอบชั่วดีพอแยกแยะว่าอะไรถูกผิด

เพราะ..แม่..พร่ำสอนอยู่ตลอดเวลา..........ฯลฯ..................................................

มีบทเพลงหนึ่งที่เคยฟังแล้วจดจำไว้..

กว่าจะคลอด กว่าจะคลาน กว่าจะผ่านมาคิดดู

ที่ฉันมีเลือดนักสู้  เพราะฉันเคยอยู่ในท้องชาวนา

ฉันเกิดมาจากความรัก ฉันโตมาจากน้ำใจ

รักของแม่แสนสดใส คือความยิ่งใหญ่สู่ผองชน

ยามฉันเจ็บแม่เจ็บกว่าฉัน แม่บากบั่นแม่ทุกข์แม่ทน

ยามมีไข้แม่ไถ่ถอน ก่อนจะนอนแม่สอนสวดมนต์

ฉันจึงมีความรักให้คนทุกคน ฉันจึงมีน้ำใจให้คนทุกคน

แม่ห่วงลูกอยู่ทุกแห่งหน แม่อ่อนโยนดับความดื้อดึง

พระคุณแม่มากเกินคณานับ ลูกขอกราบด้วยความซาบซึ้ง

รักของแม่ยังติดตรึง เป็นคนดีที่หนึ่งในดวงแด

ลูกจะทนบนทางชีวิต ไม่ทำผิดไม่อ่อนแอ

ทุกข์ปานใดลูกจะไม่ยอมแพ้

จะเป็นคนดีของแม่..................ตลอดไป.

..ขอบคุณครับแม่..

..ธรรมฐิตจะพยายามเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ให้ได้..

ธรรมสวัสดีขอรับ..