หลายคน    คงเคยร่วมกิจกรรมโรงทานมาแล้ว  ไม่ว่าจะเป็น "ผู้ให้ทาน"หรือ " ผู้รับทาน " ลองดูชัดๆว่า ความรู้สึกของ "ผู้ให้ทาน" เป็นไง

                

วันนั้นมีงานปริวาสกรรม ที่วัดป่าพุทธโมกข์ อำเภอโพนนาแก้ว และมีการฉลองพัดยศพระครูวิชัยสารคุณ    ทางเราเห็นพร้อมว่าจะออกโรงทานในงานนี้   ก็มีทีมทำงานเกิดขึ้นโดยธรรมไม่ต้องรอคำสั่งแต่งตั้งคณะกรรมการเหมือนการปฏิบัติการของราชการเลย

            ทีมนำ ทีมนี้มักจะเป็นหน้าเดิมๆ ไม่ว่าจะเป็นคุณดวง(ดวงเนตร)  ที่รับเป็นแม่งานตะเวณรับบริจาคจากทีมเจ้าหน้าที่ทั่วโรงพยาบาล  เป็นประชาสัมพันธ์  เป็นกองหนุน  หรือคุณนง  คุณต่าย  คุณเรียม  เจ้ต้อย  ทีมนี้ก่อการเมื่อไร  ก็ได้งานดีๆทุกที

            ทีมนำแน่ หรือทีม work   work  และ work  ทีมนี้เหมือนมีจิตวิญญาณล่วงรู้   เมื่อปี่กลองงานโรงทานดังขึ้น   ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน  งานบุญก็จะดึงดูดใจละเอียดของเขาให้พากายหยาบมาร่วมงานทันที  ทีมนี้ที่เห็นประจำก็มี เจ้น้อย  หญิงติ๋ม  หญิงแหม่ม  หญิงรื่น  หญิงเล็ก  หญิงใหญ่  และขาดไม่ได้ซักงานคือ ลุงจันจอมวุ่น  ทีมนี้แข็งขันมาก  ไม่ว่าจะเป็นงานล้าง เตรียมตัด  หั่น  ซอย  หรืองานหุง  ต้ม  แกง  ผัด  ทำได้ทั้งนั้น   ถ้าขาดทีมนี้ สงสัยงานโรงทานโพนนาแก้วเราคงไม่ work

ไม่ว่า การเตรียมโรงทาน  จะต้องทุ่มทั้งแรงกาย  แรงทรัพย์   เหน็ดเหนื่อย  เหงื่อไหลไคลย้อยมากแค่ไหน   เมื่อโรงทานเปิด    ผู้คนหลั่งไหลมาลิ้มชิมรสอาหารของเรา   ทุกคนก็มีสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส   เต็มใจบริการอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย    จนเมื่อปิดโรงทาน    ทีมงานทุกคนก็ยิ้มหน้าบาน  ด้วยใจเปี่ยมสุข  กลับโรงพยาบาล 

            เมื่อไหรหนอ  ที่การให้บริการในโรงพยาบาลจะก่อให้เกิดความรู้สึกเหมือนวันที่เราออกโรงทาน   หรือต้องทำโรงทาน  ในคลินิกบริการ   เอาบริการไม่ว่าจะเป็นไข้นอก  ไข้ใน  ER  LR  เป็นทาน    วันนั้นเจ้าหน้าที่คงมีสีหน้าเปื้อนยิ้มทุกครั้งที่ให้บริการผู้ป่วย  อยากชวนทุกมาร่วมทำ โรงทาน  โรงทำและโรงธรรม ให้เกิดในใจตนเองกันเถอะ