ธรรมะสวัสดีขอรับพี่ครู..

ครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีมาแล้วธรรมฐิตให้นักเรียนที่เข้าค่ายอบรมเขียนเรื่องแม่มีนักเรียนคนหนึ่งเขียนว่า....

            ......กว่าเราจะร้องอุแว้…แม่ร้องไม่รู้กี่แว้..จริงมั้ยคะ..ตอนที่เราเกิด..และเมื่อเราโตขึ้น..ครั้งหนึ่งหากเราไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด เราเจ็บใช่ไหมที่สังคมประณามว่าเราเลว ว่าเราเป็นขยะสังคม ..กฎหมายคอยจ้องจับผิดเราตลอดเวลา..เราเจ็บใช่ไหม ?….แต่รู้ไหม ? แม่เจ็บยิ่งกว่าเราอีก ..อย่ามาว่าลูกฉันนะ..ใครมาว่าลูกฉัน…ค้ายา..เสพยา..? แม่จะปราดเข้าขวางทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่า….ลูก..เสพยา..ลูกของเราค้ายาอยู่…แต่..คนอื่นห้ามด่าลูกฉันนะ….ห้ามมาว่าลูกเลว..เพราะนั้นย่อมหมายความว่าด่าฉันเลวด้วย…แล้วจะปราดเข้าขวางทันที ..แน่นอน เจ็บข้างนอก…เจ็บข้างในอีก..ที่รู้ว่าเราติดยา.แล้วรู้ว่าเราค้ายาด้วย..แล้วยิ่งมารู้ว่าเราเป็นกลุ่มเป้าหมายในบัญชีดำ..ยิ่งเจ็บเข้าไปอีก...จริงมั้ยคะ….ไม่มีแม่คนไหนหรอกที่ดีใจ..เมื่อรู้ว่าจะได้ทำศพลูก…