วันนี้ฉันทำหน้าที่ครูเวรประจำวัน  ซึ่งเป็นหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายตามคำสั่งของโรงเรียน  ส่วนมากแล้วฉันชอบทำหน้าที่ช่วยเหลือครูเวรเกือบตลอดทุกวัน  เพราะฉันชอบมองดูเด็ก ๆเข้าแถวเคารพธงชาติตอนเช้า  และสังเกตดูว่าใครลา ใครขาด ใครมีอาการแปลกใหม่มาบ้าง  ชอบฟังเสียงทักทายของเด็ก ๆยามเช้า และคอยเป็นกำลังใจให้เด็กทำกิจกรรมจิตสาธารณะหลังเคารพธงชาติ  สุดท้ายโฮมรูมนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ก่อนขึ้นเรียน เพราะนักเรียนเดินไปยังห้องเรียนต่าง ๆ ถึง ๓ อาคาร  หากจะไปโฮมรูมที่ห้องเรียนคงจะเสียเวลา 

          เรื่องที่อยากจะเล่าก็คือเมื่อไปถึงโรงเรียน  น้องชาวิ่งหน้าตื่นมากอดแม่มาและว่า "ได้ไปทำความสะอาดกวาดพื้นห้อง  ถูห้องภาษาอังกฤษ และเช็ดโต๊ะให้แม่มาแล้ว" ดูท่าทางน้องชายิ้มอย่างมีความสุขมากที่ได้ทำความดี...อ่านเรื่องของน้องชาและแม่มาได้ที่นี่๔๖๔.ฝากกอดฝากหอม

          อีกเรื่องหนึ่งคือนักเรียนชายชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ เข้าแถวไม่เรียบร้อย กลั่นแกล้งกันตอนเดินเป็นแถว  เพราะวันนี้คุณครูประจำชั้นไปอบรม  เมื่อสิ้นสุดกิจกรรมแล้วฉันได้ให้นักเรียนกลุ่มนี้มาที่ใต้ต้นมะม่วง  จัดระเบียบแถวใหม่และจับหูสองข้างเดินรอบสนาม ๑ รอบ  เมื่อนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ เห็นเหตุการณ์จึงเสนอตัวมาช่วย "คุณครูครับผมช่วยดูแลน้องเองครับ"   รู้สึกภูมิใจที่จิตสาธารณะได้เกิดขึ้นกับนักเรียน 

          ขณะที่พี่นักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒  ฝึกให้น้องยืนตรง ร้องเพลงชาติ สวดมนต์ แผ่เมตตา กล่าวคำปฏิญาณโดยไม่มีผู้นำกล่าวเลย  สังเกตว่านักเรียนมีความสามารถทำได้พร้อมเพรียงกันและเสียงดังด้วย  จะมีอยู่บ้างที่ยืนไม่นิ่ง ฉันได้ยินพี่ ๆ เตือนว่า "ให้อยู่นิ่ง ๆ ไม่กลัวหรือครับคุณครูยืนมองดูอยู่"  กลุ่มนักเรียนชายชั้นประถมศึกษาปีที่ ๑ กล่าวขึ้นพร้อมกันอย่างดังฟังชัดว่า "พวกเราไม่กลัวคุณครูคิมครับ" พี่ ๆ จึงถามต่อว่า "แล้วน้องกลัวใครล่ะ" น้องจึงพร้อมกันชี้มือไปที่พี่ ๆ บอกว่า "กลัวพี่ ๆ ครับ"  นักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๒ และ ๓ เดินผ่านมาพากันหัวเราะงอหงายกับมุขที่น้องนักเรียนชายประถมหนึ่งไม่กลัวฉัน

          ตอนเย็นก่อนเลิกเรียนประมาณ ๑๐ นาที  น้องชาขึ้นไปหาแม่มาที่ห้องเรียน "ช่วยกวาดห้อง และปิดหน้าต่าง"  ฉันจึงถามน้องชาว่า "ใครบอกให้น้องชามาช่วยแม่มา"  น้องชาตอบว่า "ไม่มีใครบอกครับ  เพราะน้องชารู้ว่าลุงภารโรงลาออกน้องชาจึงอาสามาช่วยแม่มาเองครับ"  ก่อนจากน้องชาแวะมากอดแม่มาอีกครั้ง 

         จิตสาธารณะ  ที่มีและเกิดขึ้นกับเด็ก ๆ ที่กล่าวมาแล้วข้างต้น  ก็จะพึงมีและจะเพิ่มขีดความดีงามขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งนี้ต้องขึ้นอยู่กับแบบอย่างที่ดีงามและการดูแลรักษาของผู้ใหญ่