วันนี้เป็นวันธัมมัสวนะ(วันพระ)  ของผู้ที่ศรัทธา(อันเปี่ยมด้วยปัญญา)

ได้ตกลงปลงใจอย่างนอบน้อมเพื่อจะศึกษา เรียนรู้  เคารพ นับถือ

นบนอบ บูชา สักการะในพระรัตนตรัยคือ

พระพุทธ(ผู้รู้เท่าทันสรรพสิ่ง)

  พระธรรม  (สรรพสิ่งที่ผู้รู้เท่าทันนำมาเปิดเผย)

และพระสงฆ์

(หมู่คณะบุคคลที่เรียนรู้ให้เท่าทันสรรพสิ่งที่ผู้รู้นำมาเปิดเผย

แล้วบอกต่อแก่มวลสรรพสัตว์บนพื้นพิภพนี้)

เมื่อถึงวันพระหลายคนหลายท่านมีโอกาสไปสั่งสมบุญที่วัด 

ด้วยการสละรูปธรรมภายนอกและนามธรรมภายใน(ทาน) 

รักษาความเป็นปกติแห่งความเป็นมนุษย์(รักษาศีล) 

ฝึกใจให้ดำเนินไปสู่หนทางอันเป็นเป้าหมายของชีวิตที่แท้จริง(ภาวนา)

มีการฟังเทศน์ฟังธรรม  นั่งสมาธิเป็นต้น

แต่บางคนบางท่านไม่มีโอกาสที่จะกระทำอย่างนั้นได้

เพราะมีภาระธุระหน้าที่ที่ต้องทำอันไม่สามารถปลีกตัวเข้าวัดเข้าวาได้

แต่นั่นไม่ใช่บรรทัดฐานแห่งวันธัมมัสสวนะ(วันพระ)

ทว่า….ในฐานะที่เราเป็นชาวพุทธลองศึกษาเรียนรู้ดูว่า..

วันพระมีไว้เพื่อประโยชน์อะไร? 

เราจะทำอะไรในวันพระบ้าง  ?

ฝากเพื่อนพ้องน้องพี่หาคำตอบในตัวตนให้พบนะขอรับ

ธรรมฐิตขอตัวและใจไปเตรียมตัวขึ้นศาลาบรรยายธรรมก่อนขอรับ..

ธรรมะสวัสดีขอรับ