ให้อะไรได้อย่างนั้น

ความคาดหวัง

          เช้านี้ไปวิ่งออกกำลังกาย หิ้วขนมปังไปด้วย ตั้งใจว่าจะเอาไปใส่บาตร พอวิ่ง ๆ ไปก็เกือบ ๆ เจ็ดโมงเช้ามองเห็นหลังพระท่านไว ๆ ก่อนที่จะหายพ้นประตูกระทรวงไป ส่วนพระอีกองค์หนึ่ง ท่านเดินเลี่ยงไปอีกทาง และมีของเต็มมือและเต็มบาตร

ใจหนูมีวูบของความผิดหวัง นึกถึงคำสอนครูว่า

ทำอะไรก็ให้ตั้งใจทำ แต่อย่าคาดหวัง

ดูเหมือนว่า เช้านี้ หนูหวังว่าจะได้ใส่บาตร และก็มีความคิดตามมาว่า วันนี้วันพระ

แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่า เพียงตั้งใจ เราตั้งใจจะใส่บาตรใจเราก็สบายแล้ว ส่วนองค์ประกอบอื่น ๆ ก็ตามแต่เหตุและปัจจัย อย่างที่ครูท่านเคยเมตตาสอนสั่ง

         

 

หนูจึงวิ่งกลับตามเส้นทางเดิม ระลึกไว้ในใจว่า หากเจอพระก็จะใส่บาตร แต่ถ้าหากไม่เจอก็คงเอากลับ และแล้วตลอดเส้นทางหนูก็ไม่เจอพระท่านเดินบิณฑบาตร

         

หนูมานึกย้อนอีกว่า

 “ตั้งใจจะเอาขนมใส่บาตรให้พระท่าน แต่สุดท้ายตนเองก็ได้กินเองด้วย ทานอะไร ก็ได้อย่างนั้นจริง ๆ ทบทวนดี ๆ อืม ของดี ๆ ที่ตั้งใจทำถวายพระแทบทุกอย่างเราก็ได้กินด้วยทั้งนั้นนี่ เพราะส่วนหนึ่งเราก็แบ่งถวายพระ อีกส่วนหนึ่งก็เก็บไว้ทานเองอืม รู้สึกดีจังเลยค่ะ”

 

กราบขอบพระคุณครูค่ะ ให้อะไรเราก็ได้อย่างนั้นอย่างที่ครูเมตตาสอนจริง ๆ