เช้าวันจันทร์ที่ ๗ ธ.ค. ๕๒ ซึ่งเป็นวันหยุดชดเชย    สาวน้อยเรียกกินอาหารเช้า ประกอบด้วยของโปรดดังในภาพ

          โชคดีที่เรามีรสนิยมตรงกันในการกินกล้วยน้ำว้าห่าม   สมัยผมเด็กๆ ที่บ้านปลูกกล้วยน้ำว้าในพื้นที่ที่พ่อยกร่องปลูกมะพร้าว   ตอนต้นมะพร้าวยังเล็กก็ปลูกกล้วยปลูกมันเอาไว้เป็นรายได้เสริม รอให้มะพร้าวโตและให้ผล ซึ่งกินเวลา ๕ – ๗ ปี    เดิมผมก็กินกล้วยน้ำว้าสุกได้    แต่ไม่ทราบว่ามาเปลี่ยนเอาตอนไหนที่กินไม่ได้เลย   รู้สึกผะอืดผะอม    ผมเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย   แต่แปลกที่ไม่กินกล้วยน้ำว้าสุก

          กลับชอบกินตอนมันห่ามมากๆ เอามาอบให้เนื้อข้างนอกแข็ง ข้างในสุกและนิ่ม   ผมชอบมาก   เมื่อก่อนภรรยาและแม่ยายจะปอกกล้วยแล้วจุ่มน้ำเกลือก่อนอบ   แต่ตอนนี้เราเลี่ยงกินเกลือเพราะแสลงโรคความดันโลหิตสูง   จึงอบโดยไม่แช่น้ำเกลือ

          ส่วนข้าวต้มมัด ผมชอบซื้อมาใส่ตู้เย็นไว้เป็นเสบียง    วันไหนอยากกินก็เอามาพรมน้ำแล้วอบในตู้ไมโครเวฟ   ก็ได้กินขนมที่ชอบกินมาตั้งแต่เด็ก   ผมมีนิสัยชอบกินขนมพื้นเมือง   ไม่ชอบกินขนมแบบที่เป็นสมัยใหม่

วิจารณ์ พานิช
๗ ธ.ค. ๕๒

     

อาหารเช้าวันหยุด