การที่ได้ติดตามข่าวการเจ็บป่วยของอาจารย์ ดร. ธวัชชัย ปิยะวัฒน์  และนายแพทย์ท่านหนึ่งได้อธิบายไว้ในบันทึกว่า  อาจารย์ธวัชชัยฯ จะต้องรับประทานมะขามป้อมเพื่อยับยั้ง  ทำให้นึกได้ว่าเคยเห็นต้นมะขามป้อมที่วัดป่าคาย  ซึ่งครั้งหนึ่งฉันเคยพานักเรียนไปเข้าค่ายคุณธรรม  

              วัดป่าคายอยู่ห่างจากโรงเรียนวิทยสัมพันธ์ประมาณ ๕ กม.  มีพระคุณเจ้าพระครูอนุกูล บุญญสาร  เจ้าคณะตำบลห้วยเฮี้ยเป็นเจ้าอาวาส  มีพระสงฆ์อยู่ ๒ รูป ซึ่งแต่ละรูปมีพรรษามากแล้ว  เป็นวัดที่จัดว่าอยู่ในท้องถิ่นกันดาร  แวดล้อมไปด้วยป่า  และมีโครงการพัฒนาบูรณะ  มีการสร้างโบสถแต่ยังไม่เสร็จ  ชาวบ้านมีกิจกรรมกับวัดอยู่อย่างเข้มแข็ง  และถือว่าวัดยังเป็นสถานที่สำคัญที่สุดเพียงแห่งเดียวและเป็นศูนย์รวมจิตใจอย่างเหนียวแน่น

              ฉันได้ชวนคุณครูโบตั๋น  และนักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ จำนวน ๒ คน  โดยประกาศว่าต้องการรับสมัครนักเรียนที่ต้องการทำความดีไม่หวังสิ่งตอบแทน  นักเรียนยกมือสมัครกันหลายคน  แต่เพื่อน ๆ โหวตให้กอล์ฟและน้อยเป็นผู้ได้ไปทำกิจกรรมนี้  เนื่องจากทุกคนต้องการให้โอกาสแก่เพื่อนในการทำความดี  เพราะกอล์ฟและน้อยมีความผิดมาหมาด ๆ

             เมื่อไปถึงวัดป่าคาย  ฉันรู้สึกเป็นทุกข์มากเพราะต้นมะขามป้อมเหลือแต่ซากไม่มีแม้แต่ใบ  ฉันมองขึ้นไปข้างบนยอดเห็นมีลูกมะขามป้อมอยู่ไม่ถึง ๑๐ ลูกและอยู่สูงมากประมาณ ๑๕ เมตร  ฉันบอกกับทุกคนว่า "ได้กี่ลูกก็ส่งไปแค่นั้นก่อนดีกว่าไม่ได้เลย" 

           น้อยเป็นคนสอยลูกมะป้อมที่ปลายยอด  มะขามป้อมลูกแรกร่วงตกลงมาที่พื้นหญ้าแห้ง  คุณครูโบตั๋นและกอล์ฟช่วยกันคุ้ยเขี่ยหานานมากกว่าจะเจอ  คุณครูโบตั๋นกำลังจะใส่ปากแต่นึกขึ้นได้  ฉันได้ยินเธอพูดออกมาว่า "อย่าเพิ่งกินเลยเราเอาไปให้คนป่วยก่อนดีกว่า"   รวมแล้วทั้งต้นได้มะขามป้อมจำนวน ๙ ลูกเท่านั้น

          บังเอิญมีผู้ปกครองนักเรียนที่ฉันสอนเขาและจบไปหลายปีแล้วมาทำธุระที่วัดนั้น  เขาได้แนะนำฉันว่ายังมีต้นมะขามป้อมอยู่อีกต้นหนึ่งอยู่ด้านหลังกุฏิ  พวกเรารู้สึกดีใจมาก  ฉันมองขึ้นไปเห็นมีลูกมะขามป้อมยังพอมีอยู่  ทำให้มีความหวังมากขึ้น

        ตอนแรกน้อยใช้ไม้สอยอยู่ด้านล่าง  พวกเราเป็นคนเก็บ  ไม่นานเด็กทั้งสองได้ปีนขึ้นไปบนต้น  กอล์ฟส่งเสียงลงมาว่า "คราวนี้คุณครูได้ทานมะขามป้อมแน่นอน" 

            วันนั้นพวกเราได้มะขามป้อมมาประมาณ ๒ กิโลกรัม  พวกเราดีใจและมีความสุขมาก  ฉันได้เล่าให้กอล์ฟและน้อยฟังเกี่ยวกับเรื่องราวความเจ็บป่วยของอาจารย์ธวัชชัย ฯ และประโยชน์ของมะขามป้อม "เด็กทั้งสองรับฟังและซักถามข้อสงสัย รวมทั้งมีพฤติกรรมที่บอกถึงความพอใจและเป็นสุขจากสายตา" และบอกว่าดีใจที่มะขามป้อมของตนเองจะได้ส่งไปถึงหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา

          แม้ว่าเรื่องราวจะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม แต่ความสุขเล็ก ๆอยู่ในใจฉันตลอดมา  โดยเฉพาะได้ทำให้ "กอล์ฟและน้อยได้กระทำความดีโดยไม่หวังผลตอบแทน  สักวันหนึ่งข้างหน้าจะส่งผลให้เด็กทั้งสองมีสามัญสำนึกในการทำความดีและเห็นคุณค่าของคนอื่นรวมทั้งคุณค่าในตนเอง" 

         คนเราทุกคนอยากจะทำความดีโดยเจตนา  แต่ขาดโอกาสและความมั่นใจในการกระทำ  เมื่อเราให้โอกาสใครสักคนโดยเฉพาะเด็ก ๆ นับว่าควรอย่างยิ่ง  นับตั้งแต่นั้นมาฉันได้สังเกตว่ากอล์ฟและน้อย  มีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใส อยากจะช่วยครูหยิบโน่นจับนี้ และที่สำคัญ  "รู้จักแสดงความเอื้ออาทรถามถึงอาการเจ็บป่วยของอาจารย์ธวัชชัยอยู่เสมอ"  รวมทั้งแสดงความห่วงใยต่อครูด้วย