Every child is our child

 

เด็กๆ ทั้งหลายเป็นลูกหลานของเรา

 

 

            หลายครั้งหลายหนในความเป็นสังคมมนุษย์เรามักมองเห็นภาพของความแตกต่างที่อยู่ร่วมกันกับตัวเราบ่อยครั้ง และบ่อยเหตุการณ์

 

 

                เด็กๆ กับปัญหาแห่งความไม่เท่าเทียม ความเอารัดเอาเปรียบกันในสถานะของความเป็นคนอันขาดความเป็นธรรม เป็นภาพที่เราเห็นเจนตา

 

 

                บ่อยครั้งเราก็ปล่อยให้ภาพเหล่านั้นเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

            บ่อยครั้งเราก็แอบอ้างความห่างเหิน เพื่อเพิกเฉยต่อสิ่งที่เกิดขึ้น

            บางครั้งเราจะเห็นว่ามีทางที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลเด็กๆ ได้บ้าง

            บางครั้งต้องมานั่งตั้งคำถามว่า “ลงมือทำอะไรที่ว่าหรือยัง”

 

 

                ขณะได้มีโอกาสสวมบทบาทความเป็นครู ก็ได้แสวงโอกาสที่มองเห็นเด็กๆ อย่างใกล้ชิด ได้ลงมือทำการปลูกเพาะ ลบรอยแผลที่ติดหัวใจของเด็กๆ มา และได้ลงมือให้บ้างเพื่อลบความรู้สึกผิดบาปในหัวใจของตัวเอง

            มิตร..ได้ให้สมุดบันทึกนิทานในโอกาสครบรอบ สามสิบปี มูลนิธิเด็ก มา

            เอ..หากเราไม่อ้างความเป็นครู..เราจะยังให้น้ำใจหลั่งรดหัวใจของเด็กๆ บนโลกนี้ได้ไหม?

                วางความเป็น “ครู” เพียงครู่ เพื่ออ้างความห่างเหิน..ได้" ให้" แก่คนที่เราไม่เคยรู้จักบ้างก็คงดี

 

 

ฝากไว้ในดวงใจค่ะ..เผื่อว่าปีใหม่นี้อยาก “ให้” ของขวัญกล่อมโลกค่ะ