ชีวิตแรงงานที่อพยพกันมาทั้งครอบครัว

    ได้หยิบหนังสือ พม่าไม่ใช่ยาหม่อง (ไม่แสบ ไม่ร้อน เมื่อได้คบหา) ของ ท้ศนีย์ เทพวงค์  เป็นหนังสือเล่มเล็กๆ ที่ผู้เขียนๆขึ้นจากประสบการณ์ที่ได้ไปทำมาค้าขายกับชาวพม่าได้ไปรู้ไปเห็นแง่มุมของชาวพม่าที่หลายๆคนอาจไม่เคยรู้มาก่อน เพื่อหวังว่าเป็นบันทึกเพื่อความเข้าใจและมิตรภาพอันดีระหว่างกัน ทำให้ฉันนึกถึงชาวพม่า และ เด็กๆลูกหลานชาวพม่าที่ได้มาทำมาหากินในบ้านเมืองของฉัน

   ฉันอยู่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งเป็นจังหวัดที่มีชายแดนติดกับประเทศพม่า และก็ยังมีโรงงานอุตสาหกรรมที่รองรับกับแรงงานเหล่านี้ด้วย  ฉันมีโอกาสได้รู้ได้เห็นชีวิตของแรงงานชาวพม่าที่เข้ามาอาศัยและทำงานในต่างอำเภอของจังหวัดกาญจนบุรีแห่งนี้ บ้างพอสมควร

 

ชีวิตของแรงงานที่อพยพกันมาทั้งครอบครัว เพื่อมาค้าแรงงาน ต่างหอบลูกจูงหลานหวังมาขุดทองในต่างประเทศ  มันคงไม่ต่างกับคนไทย ที่อยากไปค้าแรงงานใน ไต้หวัน ในญี่ปุ่น หรือประเทศที่เรามองว่าน่าจะต้องการแรงงานคนไทย  เพื่อหวังขุดทองเช่นกัน

 

การมาค้าแรงงานต่างแดนอย่างนี้เราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง  จะเจอพวกรีดไถ  ข่มขู่  จะเจอกับการดูถูก เหยียดหยาม  หรือจะเจอกับพวกมิชฉาชีพเจ้าถิ่นหรือไม่ ก็ไม่อาจรู้ได้ แต่การออกมาจากบ้านเกิดเมืองนอนที่อดอยากและไม่มีงานทำ มันก็คงจะดีเสียกว่า

 

ฉันเคยไปถ่ายทำสารคดี เรื่องแสนตอ  เป็นสารคดีเด็กที่มีแนวคิดว่า เด็กไม่ว่าชาติใด ภาษาใด ศาสนาใดๆ ก็คือเด็ก ควรจะอยู่กันอย่าง ภารดรภาค...คืออยู่กันอย่างพี่อย่างน้อง รักสามัคคีซึ่งกันและกัน และยังรวมไปถึงเรื่องราวสิทธิเด็ก

 

เมื่อฉันมองไปที่ชีวิตคนงาน และเด็กๆลูกแรงงานเหล่านี้ ฉันรู้สึกสงสารและเห็นใจว่า ความหวังของพวกเขาอยู่ที่ไหน  ฉันเคยถามเด็กๆว่า  หนูคิดว่าถ้าหนูโตขึ้น หนูอยากทำงานอะไร  คำตอบออกมาทำให้ฉันอึ้งเหมือนกัน  " หนูจะทำงานโรงงานสัปปะรด"  ผมจะขี่มอเตอร์ไซด์รับจ้างครับ "  

 

ทำให้ฉันได้หันมามอง เด็กๆลูกหลานไทย  อย่างน้อยเมื่อถามพวกเขา ก็ยังเห็นว่าชีวิตของพวกเขามีความหวัง  " หนูอยากเป็นครู  หนูอยากเป็นหมอ  หนูจะเป็นพยาบาล ตำรวจ  ทหาร  ....มีใครเล่าที่บอกว่า  สิ่งที่มุ่งหวังคือไปยืนปอกสัปปะรด  หรือขับมอเตอร์ไซด์รับจ้าง...ฉันไม่ได้ดูถูกอาชีพ  แต่สิ่งเหล่านี้มันสะท้อนว่า  เด็กๆคิดสิ่งที่เป็นไปได้ในชีวิตของพวกเขา...

 

   การทำงานกับเด็กๆกลุ่มนี้ ทำให้ฉันเห็นว่า  ยังมีชีวิตอีกจำนวนหนึ่งที่เป็นผลพวงมาจากการเห็นแก่ตัวของใครบางคน...ของคนบางกลุ่ม...

 

  เด็กถือเป็นอนาคตของชาติพันธุ์...เราจึงไม่ควรปล่อยปละละเลย หรือเห็นว่า...ธุระไม่ใช่หรือไม่ใช่พวกเรา...แต่เด็กๆคือผู้ที่ได้รับการสืบทอดความคิดในการดูแล และหวงแหนทรัพยากร  และ การดูแลรักษาโลกของเราไว้อย่างยั่งยืน และ สวยงาม ตลอดชั่วชาติพันธุ์