เข้าไปอ่านบันทึกของพี่ปุ๋ม เส้นทางแห่งการฝึกฝน l อาหารถวายพระ (๕) "รวมใจกันทำ"เพื่อพี่นก ทำให้มีพลังอยากเขียนบันทึกถึงการทำอาหารเช้าวันที่ 10 ธันวาคม 2552 ที่น้อง ๆ ใน ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดวัดป่าหนองไคร้ เป็นเจ้าภาพ ทำบุญเพื่อพี่นก
เช้าวันนั้นเป็นวันแห่งความประทับใจมากค่ะ ตอนที่นั่งจุดไฟ ก็นึก ๆ อยู่จะทำได้ไหมนะ รอบที่หนึ่งผ่านไป ดับสนิท คิดหาวิธีใหม่ลองหาใบไม้และฟืนใกล้ ๆ ควันโขมงแต่ก็ได้ผลดี เป็นอะไรที่ประทับใจมาก ๆค่ะ ติดเตาถ่านได้ แม้จะเคยทำมาสมัยเด็กแต่มันนานมาก จนไม่ค่อยมั่นใจ
บรรยากาศการทำอาหารเช้าวันนั้นเป็นบรรยากาศที่รู้สึกได้ถึงความชื่นมื่น น้อง ๆ จากศูนย์ทุกคนกระตือรือล้นทำงานอย่างน่ารักมาก ๆ หามุข ขำ ๆ มาเรียกเสียงหัวเราะกันอย่างน่าประทับใจ
ติ๋วเองยังประทับใจ ศักดิ์ ที่เขาทำข้าวต้ม แบบตั้งใจคนมาก ๆ อย่างมีสมาธิมุ่งมั่น ตั้งใจ ศักดิ์ก็หันมาเอ่ยแบบยิ้ม ๆ ว่า
ผมพึ่งทำข้าวต้มครั้งแรกในชีวิตครับ
หนูยิ้มเลยค่ะ รู้สึกประทับใจมาก ๆ น้อง ๆที่ศูนย์วันนนั้นพอว่างงานก็จะเอ่ยว่า
มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
มันเป็นคำพูดสั้น ๆ ง่าย ๆ ธรรมดา ๆ แต่ทำให้รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่ปรารถนาจะช่วยเหลือเเบ่งเบา เพื่อน แบ่งเบากันและกัน ไม่มีใครเกี่ยงงอน ไม่มีใครเกี่ยงงาน ช่วยกันทำ ช่วยกันปรุง ช่วยกันชิม
หันไปดูพี่ตี๋ ขมักเขม้นกับการทำยำ อย่างทมัดทะแมง ข้าง ๆ มีน้องตั้มคอยช่วยอีกคน ทั้งคอยเปล่งเสียงให้ใคร ๆ หัวเราะเบิกบานได้อย่างไม่บันยะบันยังกันเลยทีเดียว พอทุกอย่างเสร็จ ทั้งสองว่างก็มาช่วยกันเตรียมเส้นมะละกอ อีกคนคือ น้องต้อ รายนี้ประทับใจท่าปลอกสัปรดค่ะ ตอนแรกดูเก้ ๆ กัง ๆ แต่พอทำได้สักพักเริ่มคุย หน้าตาเฉยว่า เคยไปทำสวนที่ชุมพรมา ฮ่า ๆ ๆ ใคร ๆ หัวเราะกับความหน้าตายของเขา ไปตาม ๆ กัน
อันนี้ถ่ายตอนไม่ได้ตั้งตัวค่ะ
แต่พอตั้งตัวเเล้ว เธอเป็นเช่นนี้...อิ ๆ ๆ
ติ๋วกับหมอดาว ช่วยกันเป็นเจ้าภาพเป็นเจ้าภาพรับผิดชอบต้มยำ ตามที่พี่กะปุ๋มแบ่งหน้าที่ให้ เราช่วยกันจัดหาเครื่องปรุงอุปกรณ์ เข้าขากันที่เดียว ตอนแรกดูท่าทางเครื่องต้มยำจะไม่พอ แต่ได้น้องตั้มช่วยวิ่งหา และหมอดาวช่วยโขกจนได้ความเข้มข้นเพิ่มมากขึ้น อืม.......เหมือนหมอดาวมาช่วยเติมเต็ม เพราะติ๋วหน่ะ กลัวแต่จะเค็ม แต่มีหมอดาวนี่แหละค่ะช่วยให้กลมกล่อมมากขึ้น แถมมีอาสาสมัครช่วยชิมกันเยอะเลยค่ะ รสชาตออกมาได้แบบนี้ เพราะทุก ๆ คนช่วยเหลือกันจริง ๆ ประทับใจมากค่ะ
กราบขอบพระคุณพระอาจารย์ต้อ ที่ให้โอกาสหนูได้มาร่วมกิจกรรมดี ๆ กราบพระขอบคุณพี่ปุ๋มที่ พาหนูทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ เสียสละ และเป็นสุขอย่างยิ่ง เป็นการสร้างกำลังใจที่สุดยอดมากเลยค่ะ
หนูมาอ่านทวน อ้าวยังไม่ได้เอ่ยถึง พี่ ๆ น้อง จากโรงพยาบาลคำเขื่อนแก้ว อยากจะบอกว่า แต่ละท่านมาทำอาหารร่วมกันอย่างเบิกบาน พอทำเสร็จแล้ว แต่ละคนก็มานั่งชื่นชมฝีมือ และทึ่งในตนเอง น้องแจ๋วนั่งทำแซนวิชได้ นิ่งมาก ๆ ค่ะ ดูแล้วสบาย ๆ พี่แดงกับพี่ตุ่น เป็นคนที่ ทำอาหารได้อย่างมีความสุขมาก ๆ ค่ะ ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะขณะทำอาหารนี่ ทำให้นึกขึ้นมาว่า คนที่ทานอาหารนี้ต้องมีความสุขแน่ ๆ เลยค่ะ ขอบพระคุณนะคะ ที่มาร่วมบุญกัน
สวัสดีค่ะ คู่หู (ทำอาหาร)
อ่านบันทึกไป...ยิ้มไป...
กิจกรรมทำบุญเพื่อพี่นกนั้น เป็นกิจกรรมแห่งความเบิกบานอย่างแท้จริงค่ะ...เพราะมีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความตั้งใจอย่างเต็มร้อย เพื่อให้งานออกมาดีที่สุด
แม้ว่ากิจกรรมจะผ่านไปแล้ว แต่ก็ยังประทับอยู่ในใจไม่รู้ลืม กิจกรรมครั้งนี้สำหรับใครหลายคนแล้วเป็นเหมือนกันเพาะพันะธุ์เมล็ดแห่งความดีงามและความเบิกบานไว้ในใจ รอวันที่เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นจะเติบโต ผลิบานอย่างงดงาม (แต่ก็ต้องไม่ลืมรดน้ำพรวนดินด้วยนะ อิอิ)
ขอบคุณที่มาร่วมทำบุญด้วยกันค่ะ ครั้งนี้ถ้ามีอีก อย่าลืมชวนดาวด้วยนะ ^-^
ยินดีมากเลยค่ะ ที่ได้ทำอาหารร่วมกับหมอดาว ตอนแรก ๆ ติ๋วเองก็รู้สึกเครียด ๆ ไม่รู้จะทำได้ไหม แบบว่าปกติไม่ค่อยได้ทำอาหาร เฮอะ ๆ แต่พอได้ร่วมทำต้มยำปลากระป๋องให้พี่ ๆ น้อง ๆ จากคำเขื่อนแก้วและเด็ก ๆ ทาน ทานเป็นการชิมลางรอบแรก ออกมาแบบประทับใจทีเดียว
รุ่งเช้าก็เลยมีกำลังใจเต็มที่ แต่พอตอนเครื่องไม่พอ ก็นึกหาวิธีแก้ แต่โชคดีที่ทีทีมงานขมีขมัน สุดยอดมาก ๆ ค่ะ
ส่วนที่หมอดาวบอกว่า "ถ้ามีอีกอย่าลืมชวนดาวด้วยนะ" ติ๋วว่าคำ ๆ นี้น่าจะเป็นติ๋วมากกว่านะคะ ที่ต้องเอ่ย (^__^)
แล้วหมอดาวเป็นไงบ้าง จากที่เราได้ทำอาหารร่วมกัน เอามาเขียนแบ่งปันกันอ่านบ้างนะ