...เราไม่ประมาท...แต่เขาประมาท...เราก็เลยเกือบจะได้รับบาดเจ็บ หรือเสียชีวิต ก็ได้...

...เกือบไป...

 

      10  ธันวาคม  2552  เดินทางกลับจากจังหวัดอุบลราชธานี  ผ่านจังหวัดศรีษะเกษ จังหวัดสุรินทร์  ไปดูนักเรียนของโรงเรียนที่ได้รับรางวัลชนะเลิศเป็นตัวแทนเขตพื้นที่การศึกษาไปร่วมแข่งขันงานศิลปหัตถกรรมนักเรียนในระดับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

     

       เดินทางกลับโดยรถยนต์ปิคอัพแบบสี่ประตู ที่เรียกรุ่นว่า  ฟอร์จูนเนอร์  มีผู้โดยสารรวม เจ็ดคน เรานั่งด้านหน้าคู่กันคนขับ เบาะกลางมีครูอีก สามคน เบาะหลัง นักเรียนสองคน

 

      ในขณะที่กำลังเข้าเขตพื้นที่จังหวัดสุรินทร์ ถนนค่อนข้างดีและไม่ค่อยมีรถสวนและแซง เหตุระทึกเกิดขึ้นเมื่อมีรถกระบะสีดำเห็นมาแต่ไกลในระยะประมาณกว่า 100 เมตร ขับตรงมาหาเราโดยความเร็วน่าจะเกิน 100 กม./ชม.คาดว่าคนขับน่าจะหลับใน

 

      ด้านซ้ายมีรถมอเตอร์ไซค์อีกหนึ่งคันนั่งซ้อนท้ายกัน รถกระบะคันนั้นขับผ่ากลางมา คนขับรถคันที่เรานั่งหักออกเลนขวาในระยะกระชั้นชิด ห่างจากกันโดยประมาณไม่ถึง 1 เมตร ...เราไม่ประมาท...แต่เขาประมาท...เราก็เลยเกือบจะได้รับบาดเจ็บ หรือเสียชีวิต ก็ได้...โชคดียังเป็นของพวกเราทั้งคณะ...รอดมาได้แบบหวาดเสียวที่สุด...