' เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป '

คงไม่สายเกินไป   หากจะส่งข้อความนี้ให้ทุกๆ คนได้อ่าน  อยากให้ทุกคนได้อ่าน และตระหนักถึงความสำคัญของ “ ผู้หญิง ” คนนั้น 

เรื่องเล่าของผู้หญิงคนหนึ่ง ในขณะที่.... เธอก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่ว ๆ ไป เรียน เที่ยว นอน กิน  ดึก ๆ เธอก็โทรคุยกับแฟนของเธอ  ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของเธอ  และเธอก็เชื่อว่าใครๆ เค้าก็ทำแบบนี้กัน   

' จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยัง ' 

' กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิดถึงเค้ามั้ยเนี่ย '

' ตัวเองวางก่อนดิ   ก่อนดิ '  

ประโยคต่าง ๆ ที่เธอได้คัดสรรเตรียมพร้อมมาต่าง ๆ ก่อนโทร  และเธอยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับการคุยโทรศัพท์  กิจวัตรอีกอย่างหนึ่งของเธอ  ก็คือ   แม่ของเธอมักชอบโทรหาเธอทุกวัน

' ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง '

' เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย ' 

' วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง ' 

' อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ '

โธ่ ! คำถามเดิมๆ เธอก็ตอบไปแบบเดิมๆ   แม่เธอก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาเป็นประจำ

เธอกับแม่น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว  ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะทำยังไง  จนกระทั่งวันนั้น เธอก็คุยโทรศัพท์กับแฟนตามปกติ  

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกเธอว่ามีสายซ้อน   เธอมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า 'Home'   ' โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย '   เธอไม่สลับสายยังคงคุยกับแฟนของเธอต่อไป  เพราะเธอรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยคงเป็นประโยคเดิม ๆ

' และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่เธอจะมีโอกาสฟังเสียงของแม่ '

หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของเธอโทรมาบอกว่า   เมื่อคืนนี้บ้านเธอมีโจรเข้าไปขโมยของ  และแม่ของเธอขัดขืน   และได้ต่อสู้กับโจร  จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว  ญาติของเธอเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น  ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น  และเบอร์โทรออกล่าสุดของแม่โทรหา ไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจ  หรือเรียกรถพยาบาล แต่แม่เลือกที่จะโทรหา ' เธอ '

สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่เลือกที่จะทำ คือ โทรศัพท์หาเธอ เพื่อโทรจะบอก.....

วินาทีนั้นน้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม  พูดอะไรไม่ออก  มือและตัวของเธอสั่น

วันนั้นเธอเลือกที่จะคุยกับแฟน  ดีกว่าที่จะคุยกับแม่

ผู้หญิงคนเดียวในโลก   ที่คุยกับเธอเป็นคนแรกในชีวิต   ผู้หญิงคนเดียวที่เธอสามารถที่จะคุยได้ทุกเวลา   โดยที่เธอไม่ต้องเตรียมบทพูดใด ๆ  ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือไม่  ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใด ๆ  คนเดียวในโลก ที่โทรมาหาเธอเพียงแค่ฟังเธอพูดประโยคเดิม ๆ  คนเดียวในโลก ที่ไม่ว่าโทรศัพท์จะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหา  และ คนเดียวในโลก ที่เลือกคุยกับเราในวินาทีสุดท้ายในชีวิต   

ในบางครั้งประโยคที่ว่า  ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว  มันก็ไม่เป็นความจริง 'เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว '   อาจเป็นเพราะเวรกรรมของเธอ   หลังจากนั้นไม่นานแฟนเธอที่ใช้เวลาคุยด้วยวันละหลายๆ ชั่วโมงก็ทิ้งเธอไป 

วันนี้เธอเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆ อย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป  เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการกระทำของเราเอง

' เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป '

ทุกวันนี้เธอนั่งมองโทรศัพท์   รอที่จะตอบคำถามเดิมๆ ให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง   แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว  ' ในเมื่อเรามีความรักอันเต็มเปี่ยมจากครอบครัว แล้วทำไมต้องไปขอเศษเสี้ยวความรักจากใคร '