พ่อ

พ่อ...คนอื่นคิดถึงอะไร..ฉันไม่รู้...

แต่สำหรับพ่อของลูกสาวคนโตอย่างฉันแล้ว...

มันมากความหมายจริง...

 

ตอนที่ฉันยังแบเบาะ...ญาติ ๆ เล่าให้ฟังว่า...

ฉันเป็นเด็กที่นอนหลับยากมาก...

เป็นเด็กที่ไม่ยอมนอนในเปล

ไม่ยอมนอนบนฟูกเพียงลำพัง

 

ถึงแม้แม่จะกล่อมฉันหลับแล้ว

แต่เมื่อเอาไปวางไว้ในเปล

หรือบนฟูกที่ใช้นอน

ฉันก็จะร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที

ซึ่งวิธีการเดียว...ที่ทำให้ฉันหลับได้..

ซึ่งคนที่ค้นพบ...ก็คือคนเป็นพ่อของฉันนั่นเอง...

ซึ่งวิธีการนั้นก็คือ...การเอาฉันวางไว้บนตัก...

แล้วก็เขย่าไปเรื่อย ๆ

แล้วก็กล่อมให้ฉันหลับ

ซึ่งฉันก็หลับจริง ๆ ด้วย

แต่หากเอาไปวางไว้ในเปล ฉันก็ร้องไห้ขึ้นมาอยู่ดี

ดังนั้นวิธีที่ทำให้ฉันนอนหลับทั้งคืน...

ก็คือ..พ่อต้องเอาฉันใส่ตักทั้งคืนแทนแม่ที่เหนื่อยมากกับการดูแลฉันตอนกลางวัน

เมื่อต้องเอาฉันวางไว้ในตักทั้งคืน...

วิธีการนอนของพ่อ...ก็ต้องเป็นการนอน...ที่ไม่เหมือนการนอนของคนอื่นทั่วไป

พ่อจะต้องนอนพับเพียบทั้งคืน...และต้องเขย่า..เมื่อฉันขยับตัว...และร้องห้ขึ้นมา...

เมื่อมาทดลอง...นอนแบบพับเพียบดูแล้ว..แม้ไม่มีอะไรอยู่บนตัก

มันก็เป็นท่านอนที่ทรมานทีเดียว

แต่พ่อต้องนอนท่านี้เป็นปี ๆ

กว่าฉันจะยอมนอนเหมือนเด็กทั่วไป...

 

ซึ่งตอนนี้...ตอนที่ฉันโตแล้ว...

ทุกคนเล่าให้ฉันฟังด้วยความสนุกสนาน

แต่เมื่อนึกย้อนไปแล้ว...พ่อคงทรมานไม่น้อยเลยทีเดียว