พ่อ

พ่อ

เมื่อมีผู้ขอให้ฉันเขียน เรียงความเรื่องพ่อ ในเวลาอันน้อยนิด ฉันรู้สึกอึ้ง และสับสน ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดี ทำให้ฉันต้องนั่งนิ่งๆ คิดทบทวนและมองค้นหาถ้วยคำ  จากผู้ที่เป็นพ่อของฉัน

ครอบครัวของเรา เป็นครอบครัวเล็กๆ มีพ่อ แม่ และลูกๆสามคน ตั้งแต่จำความได้ ฉันเห็นพ่อทำงาน อย่างไม่เคยมีวันหยุด ไม่ว่าจะเป็นวันสำคัญอย่างไร หรือเทศกาลใดก็ตาม แม้แต่วันที่พ่อป่วย พ่อก็จะทนไปทำงาน ที่พ่อรับผิดชอบอยู่ ให้เสร็จสิ้นเรียบร้อย ในตอนเด็กๆ ฉันเคยคิดน้อยใจพ่อบ่อยครั้ง ที่เห็นเพื่อนๆมีพ่อ พาไปเที่ยว ในวันหยุด คงมีแต่ฉันกับพี่และน้อง ที่พ่อไม่มีเวลาพาไป เหมือนคนอื่นเขา ได้แต่นั่งมอง และนึกวาดภาพ ว่าเขาคงไปเที่ยวสนุก และโชคดีเหลือเกินที่มีโอกาส ได้ไปเที่ยว ในที่ต่างๆ

มาวันนี้ ฉันเริ่มโตขึ้น ทำให้ฉันเข้าใจว่า ที่พ่อต้องทำงานหนักอย่างไม่มีวันหยุด เพราะพ่อมีความรับผิดชอบต่องาน ที่พ่อทำ และได้รับมอบหมาย นั่นคือรายได้ ที่นำมาใช้จ่าย ภายในครอบครัว ของเรา พ่อดูแล เลี้ยงลูกๆให้ได้รับความสุข ความสบาย ถึงแม้ว่าพ่อจะต้อง เหนื่อยยาก ลำบาก พ่อก็ไม่เคยบ่น และท้อถอย สิ่งที่พ่อหวัง ก็คือ อยากให้ลูกๆ ได้มีการศึกษา ที่ดี ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์ การเรียน สิ่งใดที่ลูกๆต้องการใช้ พ่อจะรีบหาซื้อมาให้ บ้านฉันจึงมีคอมพิวเตอร์ ใช้เป็นบ้านแรก ของหมู่บ้าน

พ่อชอบช่วยเหลือผู้อื่นเสมอๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด ที่มีผู้ขอให้ช่วย และพ่อพอที่จะช่วยได้ พ่อจะช่วยด้วยความเต็มใจ ทำให้ส่วนมากจะมีแต่คนที่รักพ่อ ฉันเคยแอบปลื้มใจ และจำไว้ ไม่มีวันลืม เมื่อมีคนพูดให้ฉันฟังว่า พ่อหนูเป็นคนดีนะ คำนี้เหมือนยาบำรุงหัวใจที่มีสรรพคุณ ต่อจิตใจฉันตลอดมา 

ฉันภูมิใจ และดีใจ ที่ได้เกิดมาเป็นลูกของคนดี มีความขยัน ซื่อสัตย์ สุจริต มีความรับผิดชอบ ในหน้าที่การงานและครอบครัว ให้อยู่ดี มีสุข ด้วยหยาดเหงื่อ และแรงกายของพ่อ ฉันจะตั้งใจศึกษาเล่าเรียน เป็นเด็กดี ให้สมกับ ที่พ่อหวังและตั้งใจ และมีสิ่งหนึ่ง ที่อยากจะบอกให้พ่อได้รู้ก็คือ หนูรักพ่อมากนะ

ความเรียงบทนี้เป็นงานเขียนชิ้นสุดท้าย ของนางสาว กรกนก กาญจนสุพรรณ ซึ่งเขียนไว้เพื่อส่งเข้าประกวด ในโครงการ มติชน-เครือซิเมนต์ไทย จุดประกายปัญญา ปี2550

แต่...พ่อไม่ได้อ่านข้อความทั้งหมดนี้ และพี่ กรกนก ก็คงไม่มีโอกาส ที่จะนำมาให้พ่อได้อ่าน วันนี้น้องโย่ จึงขอนำเรียงความสั้นๆบทนี้ มาให้ทุกท่านได้อ่านครับ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน