ทุกๆห้องประชุมย่อย แน่นขนัดไปด้วยผู้เข้าฟัง บางห้องมากมายจนต้องขยายออกมา การเรียนรู้ที่นี่ช่างเปี่ยมล้นด้วยพลังมหาศาล

บ่ายแก่ๆของวันที่ ๒๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๒ ทีมงานของเราที่เพิ่งเสร็จจากการทำกลุ่มเล็กๆ ที่ได้จัดขึ้นหลังการประชุม SHA Conference& Contest เพื่อ พูดคุยกับผู้แทนของประชาชนที่มารับบริการในจังหวัดขอนแก่นใช้เวลาประมาณครึ่งวันในช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราตัดสินใจกลับกรุงเทพฯ โดยรถตู้แทนที่จะรอเครื่องบินที่จะออกจากขอนแก่นในเวลา ๒ ทุ่มที่ได้จองไว้

พวกเราทั้งหมด  ๙ ชีวิต ( คล้ายๆแมว ๙ ชีวิต อิอิ )มีแม่ต้อย หมอโกมาตร อาจารย์มาเรียนและน้องๆที่ทำงานวิจัย ต่ออีกครึ่งวันในการเตรียมหาหาประเด็นการวิจัยที่เหมาะสม  พร้อมใจกันนั่งสัปหงกไปตลอดทางเพราะความอ่อนเพลีย ผสมกับอาการไม่สบายเล็กๆก่อนการจัดประชุม และเมื่อตกใจตื่นตามจังหวะของการเบรค หรือการแกว่งของรถ เราก็ตื่นขึ้นมาพูดคุยกันเป็นพักๆ

 งาน” SHA Conference& Contest “ ที่จังหวัดขอนแก่น อิสาณบ้านเฮา สำเร็จลงอย่างงดงามน่าประทับใจ  ด้วยความร่วมมือจากทุกๆฝ่าย ทั้งจากHACC คณะแพทย์ศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น และทุกๆโรงพยาบาลในเขตภาคอิสาณที่มาร่วมด้วยช่วยกันจนทำให้งานนี้ ล้นหลามไปด้วยผู้คนมากมาย เป็นที่ชื่นมื่น

 

 แม่ต้อยต้องขอขอบคุณ คุณหมออภิชาติฯ และทีมงานจาก HACC ทุกๆคนที่มาร่วมงานด้วยความเต็มใจ รวมทั้งคุณหมอ จิตเจริญ คนเก่าคนแก่ที่รู้จักกันมาแสนนานด้วยนะคะ

ดังนั้นแม้ว่าจำนวนคนเข้าประชุมจะมากที่สุดในทุกๆภาค ตั้งแต่ได้จัดมาแต่เพราะจากการเตรียมการที่ค่อนข้างดี จึงทำให้ทุกอย่างมีความราบรื่นมากๆ

 

      ที่จริงไม่เพียงแต่โรงพยาบาลในภาคนี้เท่านั้น แม่ต้อยยังพบว่ามีทีมจากโรงพยาบาล ปากน้ำชุมพรมาร่วมประชุมด้วย นับว่ามีศรัทธาที่แรงกล้ามากมาย

      วันที่แม่ต้อยเดินทางไปที่ขอนแก่น ได้มีโอกาสได้พบกับท่านสว. วัลลภ ตังคณานุรักษ์ ( ครูหยุย) ที่เดินทางมาที่ขอนแก่นเพื่อติดตามงาน แม่ต้อยเพิ่งทราบว่าท่านเป็นนักเรียนรุ่นพี่หมอโกมาตร จึงมีเรื่องคุยกันมากมาย  คนสุรินทร์ นี่เก่งจริงๆน้า..

 

เมื่อเข้าโรงแรม พบกับทีมน้องๆ รพร.ท่าบ่อ ที่ยังไม่ได้ที่พักในโรงแรม แต่ว่าในที่สุดก็สามารถแก้ไขปัญหาได้ในวันแรกมีที่พัก และแม่ต้อยคิดว่าในวันที่สองคงจะมี แขกที่ย้ายออกไปบ้างเพื่อให้น้องๆได้นอนครบทั้งสองคืน

      มาอิสาณบ้านเฮาคราวนี้ทีมงานของแม่ต้อยมีความคึกคักมากเพราะว่า ทางโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ได้จัดหมอลำอิสาณมาแสดงกันสดๆ เสียงแคนอันเร้าใจทำให้ทีมงานแม่ต้อยซึ่งเป็นชาวอิสาณเหมือนกันรู้สึกเบิกบานยิ่งนัก

ในขณะที่กำลังเตรียมความพร้อมของงาน แม่ต้อยเหลือบเห็นคุณหมอโกมาตร เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับขยับท่าเซิ้ง

" ได้ยินเสียงแคนแล้ว คึกคักมีแฮง จริงๆ.." พร้อมกับพูดต่อว่า 

" สงสัย ระดับปลาร้าในเลือดขึ้นสูง แน่ๆ ..ฮ่าๆๆ

แม่ต้อยรู้สึกว่าคุณหมอโกมาตรมีความสุขมากๆเป็นพิเศษ

 

      เนื่องจากข้อจำกัดของพื้นที่ทำให้ การจัดนิทรรศการจะมีไม่มากพอ แต่ว่าทุกๆนิทรรศการที่นำมาแสดงนั้น มีความน่าสนใจ หลากหลายเรื่องราว  น้องๆหลายๆคนเข้ามาทักอาจารย์มาเรียนเกรียวกราว น่าจะเป็นดาราของงานนี้มากกว่าใคร ที่สำคัญคืออาจารย์ จำทุกคนที่เข้ามาทักได้ดีเสียด้วยนะคะ

      แม่ต้อยได้พบน้องๆหลายๆคน ทั้งจากการที่ได้เข้าเยี่ยมโรงพยาบาลและจากการได้รู้จักกันในบล้อก จึงคิดว่านี่คือมิตรภาพที่งดงาม ทุกๆคนมีน้าใจมาช่วยให้งานครั้งนี้สำเร็จอย่างที่ได้ตั้งใจไว้อย่างดีที่สุด

      แมต้อยได้เห็นความตั้งใจและ นวตกรรมใหม่ๆจากการทำ poster round มากมาย ทั้งในด้าน Safety Spiritual  Standard รวมทั้งการใช้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ในการบริการผู้ป่วย แม่ต้อยลองคิดเล่นๆว่าหากเราสามารถเชื่อมโยง เรื่องราวจากทุกโปสเตอร์เอามารวมกันไว้ในที่ใดที่หนึ่ง

 เราจะเห็นโรงพยาบาลในอุดมคติ ซึ่งในทุกอณูของการบริการจะเต็มไปด้วยคุณภาพ ไม่ว่าจะเป็นการดูแลคนไข้ในโรงพยาบาลทั้งโรคเรื้อรัง อุบัติเหตุ มะเร็ง อนามัยแม่และเด็ก ห้องปฏิบัติการ การดูแลผู้ป่วยโรคที่ซับซ้อน เช่นโรคหัวใจ  ผู้ป่วยจิตเวช การใช้วิถีธรรมชาติบำบัด การประยุกตร์ใช้เครื่องมือในการดุแลคนไข้ในชุมชนเป็นต้น  มีหลายเรื่องอีกมากมายที่แม่ต้อยอาจจะไม่ได้กล่าวถึงอย่างละเอียด

และนั่นคือภาพของโรงพยาบาลในฝันอันงดงาม หากเราเอากิจกรรมทั้งหมดมารวมกัน แล้วจินตนาการว่าทั้งหมดนี้คือโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ความดี ความงาม ทั้งหมดนี้ได้ปรากฏขึ้นแล้ว ในที่นี้  อย่างแท้จริง

ทุกๆห้องประชุมย่อย แน่นขนัดไปด้วยผู้เข้าฟัง บางห้องมากมายจนต้องขยายออกมา การเรียนรู้ที่นี่ช่างเปี่ยมล้นด้วยพลังมหาศาล

แม่ต้อยต้องขอขอบคุณ คุณหมอ นิวัฒชัย จากรพ.ประทาย คุณหมอจะเด็ด  จากรพ.ชุมพลบุรี ที่มาร่วมเป็นพิธีกร ร่วมกับน้องนกผุสดีจาก สรพ. (  คงไม่มีใครทราบว่าก่อนจะมาที่ขอนแก่นเธอป่วยและต้องไปเข้าโรงพยาบาล หากดูภายนอกคงไม่มีใครทราบ เพราะเธอมีความสดชื่น ไม่มีท่าทางของคนเพิ่งป่วยแม้แต่น้อย )

  ที่อิสาณ น้องนก ได้แปลงกายจาก สาวเครือฟ้า มาเป็น สาวขอนแก่น ไปแล้ว ( ต้องมีคนตัดสินแล้วว่า แบบไหนจะสวยกว่ากัน  โดยมีน้องพอลล่าเป็นผู้ดูแลเรื่องการแต่งกาย)

ต้องขอชื่นชมมากๆในชั่วโมงสุดท้าย น้องๆผู้เข้าร่มประชุมไม่มีใครยอมกลับก่อนเวลาเลย ทำให้ชั่วโมงของ อาจารย์ดร.สกล สิงหะ เปี่ยมด้วยความหมาย มีคุณค่าสมกับที่ทางสรพ.ได้ตั้งใจจะให้เป็นการจบการบรรยายที่สามารถระลึกได้ไปอีกนานแสนนาน

แม่ต้อยกลับมาพักฟื้นสักสองสามวันจึงมีโอกาสเขียนบล้อกนี้  หวังว่าคงไม่ช้าจนเกินไปนะคะ

ขอบคุณ น้องๆทุกท่านจากรพ.ศีรนครินทร์ น้องแก้ว น้องกุ้งนาง น้องไก่ และหลายๆคนที่มาช่วยให้งานนี้สำเร็จไปด้วยดี ที่สุด

 

 

วันนี้ ขอสวัสดีก่อนคะ