ฉันเดินท่ามกลางหนามของวันและคืน
คืนบ้าน
คืนนี้ฟ้าใส
แต่เดือนนั้นมืด
จันทร์เลี้ยวก็เร้นหาย
กายหา
บนทางหิน เจ็บแปลบ
ที่ยาวไกล..ผ่านดำ สว่าง
ฉันเดินท่ามกลางหนาม
ของวันและคืน
แม้ช้า..ก็ช่าง
แต่ขอให้ฉัน ยาว..ไกล..
คืนนี้ยังมืดมิด หนาวเหน็บ
ลมพัดกรูต้องกาย
..หนาวสั่น..
มีเพียงแมวดำซุ่มรอเหยื่อ
ไม่ไหวติง
ใต้เงากอหญ้าเปื้อนน้ำค้าง
ดาวคันไถลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า วิบวับ อีกดาวหมีเล็ก
ยังนำพาฉันกลับบ้าน
ในเส้นทางหนามหินเก่า..
ดังเดิม...
ที่มา:รวมบทกวี กลาง-คืน-วัน โดยไพศาล เปลี่ยนบางช้าง
บ้านเรา จะสุข จะเศร้า
หงอย เหงา ก็เข้าบ้าน
ไม่มีที่ไหน เขาต้องการ
บ้าน..เป็นที่พักพิงใจ
จะแดนดินถิ่นสรวงสุดห้วงภพ
จารบรรจบไมตรีที่มีให้
ใต้นภาฟ้ากว้างใช่ห่างไกล
หากสองใจ ชมดารา ฟ้าเดียวกัน
แวะมาเยี่ยมค่ะ ขอบคุณที่ไปเยี่ยมบล็อกนะคะ
แม้คืนเปลี่ยนเวียนไปใจผ่องแผ้ว
เพราะเห็นแล้วซึ่งคุณค่าอย่าไหลหลง
ให้ธรรมะชำระใจให้ผ่อนลง
แล้วมุ่งตรง ค้นพบเรา เข้าใจตน
สวัสดีครับครูหมูจ๋า
ทุกข์กาย ทุกข์ใจ มานานัปการ บ้าน คือ ที่เยียวยา ครับ
มาชม
เห็นภาพสวย ๆ คำคม ๆ ดีจังนะครับ