อย่างหนังสืออย่าแจกฟรีเพราะจะเป็นหนังสือที่หายากมีหลายคนที่อยากได้นั้นแล.

 

ช่วงนี้มีเรื่องเล่าถึงค่า  หรือคุณค่า  ที่ได้รับฟังจากงานประชุมวิชาการระดับชาติจัดที่คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เอาบางมุมจากการฟังเรื่องคุยกันในวันที่ 27 พ. ย. 52 ช่วงสายระหว่างนักเศรษฐศาสตร์แนวหน้าของเมืองไทยชื่ออัมมาร์  สยามวาลา เป็นผู้ตอบคำถาม  ชื่อสุวรรณา  สถาอานันท์เป็นคนถามนำ

  ผมตั้งข้อสังเกตในงานนี้คือผู้มีชื่อขึ้นบนเวทีมาคุยให้ฟังนั้นล้วนมีอัตลักษณ์คือลงชื่อนามสกุลไปโดด ๆ เลยจะไม่มีคำนำหน้าชื่อคือไม่มีศาสตราจารย์ รองศาสตราจารย์ ดร. หรือนาย นาง ใด ๆ บ่งบอกอัตลักษณ์เฉพาะไปเลยว่าคุณเป็นใครง่าย ๆ ลดช่องว่างของคนลงไปมากแล้วเพิ่มอิสรภาพระหว่างคนเรามากขึ้น

 ในงานนี้คนที่ไปได้รับรู้แตกต่างกันไปเป็นนานาจิตตัง สิ่งที่ผมนำมาเล่าต่อก็ในแง่ที่ผมอยากเล่าซึ่งมีน้อยนิดเท่านั้นเอง

ถามทำนองว่า..คิดอย่างไรที่คุณค่าถูกบดบัง..? 

ตอบทำนองว่า..เราต้องหาพรมแดนและพรมแดนอยู่ที่เรากำลังแลกเปลี่ยน...อะไรที่มีการแลกเปลี่ยนจะมีราคาเสมอ สังคมกำหนดให้คนมีคุณค่าแต่ไม่มีราคาเพราะคนซื้อขายกันไม่ได้ผมเชื่อในพรมแดนอันนั้นเพราะเป็นของต้องห้าม...น้ำมีคุณค่ามหาศาลแต่มีราคาน้อยถ้าเทียบกับเพชรมีคุณค่าต่อใครบางคนแต่มีราคามหาศาล...

คนต้องชั่งน้ำหนักระหว่างการยื้อชีวิตไว้ 5 เดือนด้วยหายาแพงมากินถึง 9 แสนบาทว่าจะยืดชีวิตคนคนหนึ่งหรือนำเงินนั้นไปทำประโยชน์อย่างอื่น...

ของฟรีอย่าคิดว่าเป็นของถูก อย่างหนังสืออย่าแจกฟรีเพราะจะเป็นหนังสือที่หายากมีหลายคนที่อยากได้นั้นแล.