วันนี้หนูไปวิ่งออกกำลังกายตอนเย็น เห็นตัวบ๊ง ที่มีขนสีเหลืองตัวนึ่ง ขนาดใหญ่พอควร กำลังจะกระดื๊บ ๆ ๆ ข้ามถนน ที่มีรถวิ่ง พลุกพล่าน
ใจหนูตะโกนออกไปว่า
"อย่าไปทางนั้น มันอันตราย เดี๋ยวรถก็เหยียบตายหรอก"
พอหนูได้ยินใจตนเอง เอ่ยเตือน บ๊งขน ตัวนั้น ก็นึกถึงคำเตือนของครู
"ท่านไม่อยากให้ไปร่วมงานที่เสี่ยงต่อความหลงทาง"
ท่านคงเห็นว่า ทางที่หนูกำลังเดินไปมันเสี่ยง มันเป็นอันตราย ท่านเป็นห่วง จึงเตือนไว้ก่อน แต่หนูเองก็โง่ ไม่ค่อยเชื่อฟังท่าน ดึงดัน จะไป มันโง่หนอ จิตนี้ มันโง่หนอ รู้อยู่ว่าทางที่เดินไป มันเป็นทางที่ผิด แล้วทำไม๊ ทำไม มันยังเดินไปอีก พลาดพลั้งมา รถทับตาย ก็เสียชาติเกิดกันพอดี
ครูท่านเห็นกว้าง ครูท่านเห็นไกล แต่ทำไมนะ จิตชั่ว ๆ นี้มันยังดึงดัน หนูกำลังทำตัวเหมือนบ๊ง ที่กำลังเดินข้ามถนน ทั้ง ๆ ที่มีผู้เตือนแล้ว น่าอนาจเสียจริง
ขอบพระคุณค่ะ คุณ
มะนาวหวาน ธรรมชาตินี่ก็แปลกดีเหมือนกันนะคะ ทำให้หนูคิดถึงคำสอนของครู