ปิดล้อมตันหยงเปาว์

เป็นอีกวันหนึ่งของหลายๆ วันที่ ต้องยกเลิก การออกพื้นที่ เพื่อออกไปให้ให้บริการ ผู้ป่วย

ที่สถานีอนามัย วันนี้ ไม่สามารถนำรถยนต์เข้าสถานีอนามัยได้ เพราะตลอดเส้นทาง

ถูกโรยเรือใบ และมี การขีดเขียน พื้นถนนด้วยธงชาติไทย กับภาพศพทหาร ที่ถุก

คลุมด้วยธงชาติเต็มพื้นถนน ตลอดเส้นทางที่ต้องผ่านเข้าไปในหมุ่บ้าน ชาวบ้านคงถูกตัดขาด

จากการดูแลด้านสุขภาพ เหมือนหลายครั้งที่มีเหตุการณ์

....................................................................................................

ตันหยงเปาว์ เป็นสถานีอนามัยหนึ่ง ในอำเภอหนองจิก ที่ติดชายทะเล บ่อยครั้งที่เราจะมา

กินข้าวเย็น กับทะเลสีสวยหลังสถานีอนามัย ชาวบ้านในพื้นที่มีอาชีพ หลักคือ ทำการ

ประมง พวกเขามักจะนำของสดที่จับมาเพื่อนำส่งขายในตลาดตัวอำเภอ แบ่งมาให้เจ้าหน้าที่

สถานีอนามัยเสมอ ซึ่งทุกครั้ง เรารู้สึกเกรงใจ ชาวบ้านเสียเหลือเกิน เพราะนั้น คือรายรับ

ที่สูญเสียไป แต่มันคือความรู้สึกดีๆ ที่ชาวบ้านอยากให้พวกเราได้เป็นผู้รับบ้าง

นี่เป็นที่มาของปูสดๆ แสนอร่อย กับปลาทูตัวโต ของอาหารมือเย็นที่นี้ ส่วนพื้นที่ในความ

รับผิดชอบในบางส่วน ยังเป็นเส้นทางการเดินเรือเล็ก เพื่อเข้าหมู่บ้าน เป็นเส้นทางที่บ่งบอก

ถึงความสุข ของทำงานที่หลากหลายของพื้นที่

มันเป็นเรื่องราว ที่น่าจดจำ ของเรื่องราวดีๆ ที่นี้ ...เมื่อวันวาน

.. แต่วันนี มันจะกลายเป็นเพียงเรื่องเล่า ในความทรงจำที่ใครบางคน อาจไม่เข้าใจ

และนึกถึงวันแห่งความสวยงามเหล่านั้น ไม่ได้เลย

วันนี้ ทะเลสวย หาดทรายสีชาว กลับกลายเป็นความว่างปล่าว ที่เงียบเหงา กับเส้นทาง

สีแดง อมดำ ที่น่ากลัว ...

พี่เอ่..คะ ต้อม..และน้องซารีฮา ขอยกเลิก การเดินทางเข้าสถานีอนามัยในวันนี่นะพี่ ...

พราะเจ้าหน้าที่สถานีอนามัยโทรมาบอกว่า วันนี้ เราคงต้องปิดสถานีอนามัย

เพราะตลอดเส้นทาง งดการสัญจรคะ มันเป็นคำบอกเล่า ของพยาบาล เวชปฏิบัติทั่วไป

ที่ เราและทีมงานได้จัดเพื่อออกไปวางระบบในการดุแลผู้ป่วยเรื้อรังในพื้นที่ ร่วมกับการ

ฟื้นฟุสภาพผู้ป่วยเรื้อรัง กับงานแพทย์ทางเลือก เพียง หวังว่า วันหนึ่งพวกเขา ไม่ต้อง ดิ้นรน

เดินทางมารับยาที่โรงพยาบาล .... .. แต่วันนี้ เราทำไม่ได้ .. เหมือนทุกวัน