ไม่เอาพิมเสนไปแลกกับเกลือหรอก.....งานนี้ 

แต่จงรู้ไว้ว่า.....เธอไม่มี  และไม่ได้น้ำใจจากฉันอีกต่อไป 

เหล่านี้  เป็นเพียงความคิดที่พรั่งพรูออกมาหลังจากที่  คนขับรถของโรงเรียน  ตะโกนโหวกเหวกใส่ครูอ้อย  เมื่อวันศุกร์ว่า.....อาจารย์ อย่ามาทำอย่างนี้กับผม ผมไม่ไป.....

เธอจะไม่ขับรถให้ฉันไป  ฉันก็ไปประชุมได้ด้วยรถของฉันเอง  ฉันขับไปเองได้  โดยไม่ต้องง้อเธอ  เป็นคำพูดที่ครูอ้อยเพียงแต่คิด.....ไม่ได้เถียงเธอออกมา เพราะ.....ครูอ้อยไม่ต้องการ  นำพิมเสนที่มีราคาไปแลกกับ.....เกลือ ที่ไม่มีความหมาย เพราะฉันมีเกลือเยอะแยะแล้ว.....

ผช.รอง ผอ.ให้ครูอ้อยเขียนขออนุญาตใช้รถของโรงเรียนไปประชุม ในบ่ายวันศุกร์ที่ผ่านมา  มารู้เมื่อบ่ายโมงแล้ว  ต้องไปแล้ว 

ครูอ้อยมัวแต่เก็บกระเป๋า  และเตรียมเอกสารที่จะไปประชุม  นั่งรออยู่ที่ห้องธุรการ  เพราะตกลงกันว่า  ให้ไปส่ง อาจารย์ท่านหนึ่งที่จะไปประชุมเหมือนกันที่ใกล้ๆๆนี้ 

ครูอ้อยนั่งรออยู่นานก็ไม่มา  แต่ท่านรอง ผอ.มาบอกครูอ้อยว่า  รถมาตั้งนานแล้ว  ท่านก็โทรศัพท์เรียกให้มาส่งครูอ้อย.....ครูอ้อยเดินไปดู  ก็พบคนขับรถคนนี้  ตะโกนโหวกเหวกว่าครูอ้อยว่า....อาจารย์อย่ามาทำอย่างนี้กับผม

ครูอ้อยทำอะไรให้เขา  เจ้าคนนี้  โวยวายว่า ครูอ้อยฟ้องละมั้ง  เธอไม่อยากไปส่งฉัน  เพราะฉันมีรถส่วนตัวแล้วน่ะสิ 

เคยตัวมากๆๆ  เมื่อก่อนเธอบอกว่า.....ผมไม่ทำงานอื่นนอกจากขับรถ  เพราะตำแหน่งของผมเป็นพนักงานขับรถ 

อ้าว!!!! พอมาวันนี้  เกิดอยากจะเป็นภารโรง ขนโต๊ะเก้าอี้  ไม่อยากจะขับรถอีกแล้ว.....

เอิ๊กเอิ๊ก  เกลือเอ๋ยเกลือ