ความรู้สึกเหนื่อยหน่ายท้อแท้กลับกลายเป็นความสุขเล็กๆ

คลินิก เบาหวานวันนี้มีคนไข้ทั้งหมด 105 คน  เฮ้อ... เยอะเหมือนเคย  ลึกๆ รู้สึกเหนื่อยหน่ายท้อแท้ บางวันถ้าคนไข้เยอะมากช่วงเช้าตรวจไม่เสร็จ  ช่วงบ่ายต่ออีก อากาศก็ร้อนแสนร้อน (ทั้งที่หน้าหนาวแต่อากาศก็ไม่หนาวซักที )  สงสารคนไข้ ก็สงสาร สงสารตัวเองก็เช่นกัน  แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่คุณหมอฝ้ายได้ ติดไว้ที่บอร์ด "ใครคือเจ้าของโรงพยาบาล"... คำตอบก็คือ ก็ตัวเราเองนั่นแหละ เพราะฉะนั้นจะมามัว เหนื่อย หน่าย ท้อแท้อยู่ทำไม ...ทำไมไม่ทำให้ตัวเองมีความสุขกับสิ่งที่ทำนะ (คิดเชิงบวกไว้นะเรา คงต้องอยู่กับเบาหวานอีกนานทีเดียวถ้าไม่ถูกย้ายเสียก่อน )

         วันนี้....นัดคุณยายศรีภู่ มาติดตามเรื่องแผลที่นิ้วเท้า และที่มือ ซึ่งเป็นมา 2 เดือนแล้ว เคยนัดคุณยายมาติดตามอาการสองรอบแล้ว แกมาตามนัดทุกครั้งค่ะ  แผลไม่มากแต่พร้อมที่จะลุกลามไปเรื่อยๆ แต่ เมื่อเราได้ปรับกระบวนการดูแลแผลผู้ป่วยใหม่ โดยสอนวิธีล้างแผล และจัด set ]ล้างแผล ให้ไปล้างที่บ้าน  กลับมาเจอกันคราวนี้ แผลคุณยายแห้งสนิท คุณยายเองก็ดีใจที่แผลหาย    เราเองก็ดีใจที่แผลคุณยายหายเร็ว  วันนี้รู้สึกภูมิใจจังเลย ....ความรู้สึกเหนื่อยหน่ายท้อแท้  กลับกลายเป็นความสุขเล็กๆ และความรู้สึกดีๆ ที่ได้ดูแลแผลเบาหวาน.....