สิ่งที่หนูเห็นและรับรู้มาตลอด ทุกครั้ง หนูจะเห็นครู ช่วยเหลือผู้คนที่เข้ามา Cantact กับท่านอย่างเต็มที่เต็มกำลังเสมอ ท่านไม่เคยห่วงว่าตนเองจะเหนื่อยยากเพียงใด หากท่านพิจารณาแล้ว สามารถช่วยเขาได้ท่านก็ลงมือทำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะตอบสนองต่อท่านอย่างไร แต่ท่านเชื่อมั่นและศรัทธาในวิถีที่ท่านทำ เชื่อในสิ่งที่ทำ ว่าเป็นการหยิบยื่นสิ่งดี ๆ ให้ผู้นั้นเสมอ ครั้งหนึ่งเรานั่งทานข้าวเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหาร แล้วมีขอทานแม่ที่อุ้มลูกเล็ก 1 คน และเดินตามมาอีก 2 คน เขาเดินมาขอเงิน ท่านหันไปถามเด็ก ๆ ว่า “ทานข้าวรึยัง” เด็กเงียบส่ายหัว ครูจึงสั่งอาหารและข้าวจากเจ้าของร้านให้ใส่ถุงให้ พอเขาไป หนูเอ่ยกับครูว่า “หนูคิดได้แค่จะเอากับข้าวที่เราทานอยู่แบ่งให้เขา พอรู้ว่าครูจะซื้อเพิ่มให้ หนูรู้สึกทึ่งและยินดีมาก” ครูจึงสอนหนูว่า “ให้ฝึกเยอะ ๆ ยิ่งจิตเราละเอียดขึ้น เราก็จะมีปัญญาและช่วยคนได้เยอะ” และท่านก็สอนอีกว่า “สำหรับคนบางคนให้เงินเขาอาจจะเอาไปทำอย่างอื่น แต่ถ้าเราให้สิ่งที่เขาขาดก็จะช่วยเขาได้เยอะ
วันนั้นหนูได้เรียนรู้ว่า
การที่เราจะช่วยเหลือใครสักคน เราควรพิจารณาให้ถี่ถ้วนว่าสิ่งที่เราหยิบยื่นให้
เป็นประโยชน์อย่างสูงสุดและเราได้ทำอย่างเต็มที่แล้วรึยัง
