บันทึกถึง “คุณเล็ก... ผู้น่ารัก”

วันที่ผู้เขียนตัดสินใจเดินทางเข้ารับวุฒิบัตรโดยลำพัง ทำให้การวางแผนต้องกระชับ สั้น และรบกวนคนรอบข้างน้อยที่สุด หลังจากที่ได้เคยรบกวนน้องชาย คุณสุรศักดิ์ ขจรศรี เวียนเทียวรับ-เฝ้า(ขณะสอบ) และส่งขึ้นรถกลับบ้านมาหลายรอบ ตั้งแต่คราวมาสอบทั้งข้อเขียนและสอบสัมภาษณ์แล้ว ราวผู้เขียนเป็นน้องก็ไม่ปาน...

ด้วยน่าจะโดยพฤติกรรมในครอบครัวแบบเดิมๆ ที่แม้ผู้เขียนจะเป็นลูกสาวคนโต แต่เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวจึงได้รับการดูแลจากน้องชายสองคนมาโดยตลอด

ผู้เขียนเดินทางโดยรถทัวร์กลางคืน ถึงกรุงเทพฯเช้ามืด นั่งอ่านหนังสือและดื่มกาแฟรอเวลาฟ้าสางแล้วนั่งแท็กซี่ตรงมาที่สภาการพยาบาล

ผู้เขียนน่าจะเป็น APN คนแรกที่ย่างเท้าเข้าสภาฯในวันนั้น หากไม่นับไอ้ตัวที่เห่าผู้เขียน จนเป็นเหตุให้ยามลุกขึ้นมาเปิดตึกและห้องรับรองให้ผู้เขียนพักผ่อน

ผู้เขียนแต่งกายไม่เรียบร้อย เป็นเสื้อยืด กางเกงยีน รองเท้าแม้หุ้มส้นเตี้ยๆแต่ก็ยังไม่เรียบร้อยอยู่ดีตามผู้เขียนถนัด อาศัยว่ายังไม่มีใครมาเห็น เลยกล้าที่จะเดินไป เดินมา ชื่นชมบรรยากาศสวยงามบริเวณหน้าสภาฯได้เต็มที่

มีร่องรอยของน้ำที่ยังเจิ่งนองหลายบริเวณ เดิมเข้าใจว่าเขาล้างทำความสะอาด แต่มาทราบทีหลังว่าเมื่อวานฝนตกหนักมาก จนน้ำท่วม พายเรือได้ เจ้าหน้าที่บอกอย่างนั้น

ผู้เขียนนำสัมภาระเข้าห้องรับรองและเข้าห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายตามมีตามเกิด แล้วแต่งหน้าสวยงาม กะว่าถึงเวลาก็ใส่สูทเข้าพิธีอย่างเดียวเลย ผู้เขียนวางแผนฆ่าเวลาด้วยการนำงานติดไปทำ ได้เล็กๆน้อยๆก็ยังดีเพราะมีเวลาอีกนานก่อนลงทะเบียน

ขณะผู้เขียนทำงาน ก็ได้พบคุณเล็ก (คุณจันทร ธูปบูชา APN IC) เธอมาเช้าเช่นกัน... เธอลากกระเป๋าเดินทางเช่นผู้เขียน เธอแต่งตัวตามสบายเช่นผู้เขียน เราทักทายกันนิดหน่อย เธอเรียกผู้เขียนว่าพี่ เธอเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย เธอชวนไปทานมื้อเช้าซึ่งผู้เขียนปฏิเสธเพราะดื่มกาแฟกับแซนด์วิชมาแล้ว มันเลยทำให้เธอไม่ได้ทานมื้อเช้าไปด้วย

เธอปล่อยให้ผู้เขียนทำงานโดยไม่กวนสมาธิ เธอเปิดทีวีดูงียบๆ

สายๆก็เริ่มมีผู้คนทยอยมาเรื่อยๆ มีคนเดินเข้าออกในห้องรับรองบ้างไม่มากนัก ซึ่งผู้เขียนมิได้สนใจ ดูเวลาอีกทีราว 10 โมงครึ่ง จึงหันมาพยักพเยิดกับคุณเล็กชวนกันออกไปทานข้าวด้วยกัน

เราทานข้าวราดอาหารปักษ์ใต้คนละจาน อร่อยมากๆ...

...เวลาเราเอ่ยปากพูดตรงกัน คุณเล็กมักหยุดเงียบฟัง... ให้ผู้เขียนพูดก่อนมากกว่า ซึ่งเป็นมารยาทที่ผู้เขียนประทับใจเธอมากๆ

เวลาเธอเรียกว่า “พี่ติ๋ว” ผู้เขียนรู้สึกเหมือนเธอเห็นผู้เขียนเป็น "พี่" จริงๆ

เธอทานข้าวไว หมดจานก่อน เธอเดินไปหาขนมหวานแต่ได้หมูสะเต๊ะกลับมาหนึ่งจาน

... ขอบคุณเธอที่เลี้ยงหมูสะเต๊ะ

... เธอขอบคุณผู้เขียนที่เลี้ยงอาหารปักษ์ใต้เธอ...

เราเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งตัวสวยกันในห้องน้ำ เราคุยกันเรื่องงานเป็นส่วนใหญ่

ผู้เขียนพูดถึงเรื่องความยากของงานวิจัยที่ผู้เขียนไม่ลึกซึ้ง แม้เพิ่งเข้าร่วมประชุมวิจัยพยาบาลแห่งชาติที่ผ่านมา

เธอบอกว่า

“บางครั้งความรู้ที่ได้รับมายังไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ในทันที แต่สักวันหนึ่งเมื่อโอกาสมาถึงมันจะถูกดึงออกมาใช้ได้เอง...ไม่ต้องวิตก”

คำพูดของเธอถูกใจผู้เขียนยิ่งนัก

เสร็จแล้วเราลากกระเป๋าไปเก็บ จากนั้นลงไปชั้นล่างเพื่อลงทะเบียน

...เธอพบเพื่อนๆ APN.IC ของเธอหลายคน ผู้เขียนก็พบเพื่อน APN.Anest ของผู้เขียนหลายๆคนเช่นกัน มันทำให้เราแยกกันไปโดยปริยาย

เมื่อพิธีการรับวุฒิบัตรเสร็จสิ้น ผู้เขียนถ่ายรูปกับเพื่อนๆมากมาย เมื่อผู้คนน้อยลงผู้เขียนเตรียมลากกระเป๋าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ... กระเป๋าของคุณเล็กหายไปแล้ว...

ความรู้สึกลึกๆตอนนั้นคือ... เสียดายที่ไม่ได้มีโอกาสร่ำลาเธอ เพราะผู้เขียนรู้สึกดีที่มีเธอเป็นเพื่อน ทำให้ผู้เขียนไม่โดดเดี่ยว

ผู้เขียนลากกระเป๋าเข้าห้องน้ำ ถึงหน้ากระจกก็ได้ยินเสียงคนดังขึ้น

“จ๊ะเอ๋ๆๆๆ.......” ผู้เขียนเหลือบตามองกระจกก็ไม่มีใคร แต่ด้านซ้ายมือมีหญิงสาวคนนึงมองมา ซึ่งผู้เขียนไม่รู้จัก สักพักก็มีเสียงดังอีกครั้ง

“จ๊ะเอ๋ๆๆๆ.......” แต่ไม่ใช่จากหญิงสาวคนนั้น ผู้เขียนยังงงๆ หญิงสาวคนนั้นเหลือบมองไปที่หลังบานประตูแล้วพยักหน้าให้ผู้เขียนมองตามสายตาเธอ

ผู้เขียนพบคุณเล็กนั่งยองๆ เปิดกระเป๋าเสื้อผ้าอ้าซ่าอยู่หลังประตู... เตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน ผู้เขียนส่งเสียงดังด้วยความดีใจเป็นที่สุดที่ได้พบเธออีก

ผู้เขียนลงทุนเช็ดตัวอยู่นานหน่อย เพราะต้องเดินทางต่อทั้งคืน นึกในใจว่านานมากจนคุณเล็กคงจะไปแล้ว...

ออกมาผู้เขียนยังคงพบคุณเล็กคอยอยู่

เราลากกระเป๋าลงลิฟท์ไปชั้นล่างด้วยกัน